Πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που κουβεντιάζαμε με τον Γιώργο, για τον Μανόλη τον χοντρό και τον κωφάλαλο εγγονό του και τον είδα να βαδίζει πολύ σκεφτικός ένα πρωινό και με το κεφάλι του τόσο σκισμένο μάλιστα, που να κοιτά τα πλακάκια του πεζοδρόμιου. Ωχ είπα μέσα μου. Τίνα του συμβαίνει άραγε;
Τον σταμάτησα ωστόσο κι αφού τον Χαιρέτησα με το Χριστός Ανέστη πια, μετά βίας μου ανταπέδωσε κι αυτός τον χαιρετισμό του με το αληθώς Ανέστη, αλλά και το βάρος που σήκωνε και πίεζε το μυαλό και την καρδιά του, τον κρατούσε πολύ καθηλωμένο ψυχολογικά.
Τί έγινε βρε Γιώργο; Τί είναι αυτό που σε πλακώνει και δυσκολεύεσαι να το σηκώσεις; Αυτό μόνον του είπα και με ένα βαρύ αναστεναγμό αυτός έδωσε την απάντησή του. Όπως σου είπα προ καιρού Μιχάλη, όχι μόνον δεν αντιμετωπίζουμε σωστά το θέμα του κωφάλαλου εγγονού μου, αλλά και λάθη κάνουμε, γιατί μάνα και κόρη βάλθηκαν να ψάχνουν πως να κρύψουν το πρόβλημά μας από γνωστούς και αγνώστους, το οποίο μάλιστα, ούτως ή άλλως φαίνεται και δεν μπορείς να φανταστείς Μιχάλη, τι ανεπίτρεπτα κάνουν γι’ αυτόν τον σκοπό.
Και δεν μας φτάνει αυτό, γιατί άρχισαν να μαλώνουν πια η κόρη μου με τον γαμπρό μου, για όσα κάνει αυτή μαζί με την μητέρα της, για τον λόγο ότι δεν τα δέχεται αυτός και με το δίκαιό του βέβαια. Όπως καταλαβαίνεις, πολύ ανησυχώ, γιατί δεν ξέρω τώρα, που θα μας βγάλει αυτή η διένεξη.
Με τον γαμπρό μου μπορώ να συνεννοηθώ όπως σου είπα την άλλη φορά, αλλά με την γυναίκα μου και την κόρη μου, είναι εντελώς αδύνατον αυτό, γιατί αποφάσισαν να κάνουν λάθη που κι αυτά θα γυρίσουν κατά του εγγονού μου και δεν ξέρω πόσο θα τον βλάψουν αν αυτές δεν συνετιστούν.
Κατάλαβες τώρα γιατί είμαι τόσο σκοτισμένος; Ο Θεός να μας λυπηθεί λοιπόν και να μας βοηθήσει μάλιστα, για να έρθουν στα συγκαλά τους μάνα και κόρη, γιατί αν δεν το κάνει, βλέπω να παθαίνουμε κι άλλα μετά από αυτό του εγγονού μου κι αυτά, καθόλου ευχάριστα δεν θα είναι.
Αυτά λοιπόν είναι τα δικά μας. Πες μου όμως κι εσύ, τί έκανες με την γυναίκα σου; Γιατί όπως έμαθα, την χτύπησε ο κορωνοϊός και την κρατάς στο σπίτι σου για θεραπεία. Πολλά συμβαίνουν και σ’ εσάς βρε Μιχάλη, αφού κάθε χρόνο και τον ίδιο καιρό πάντα, όλο και κάτι αντιμετωπίζετε.
Την προηγούμενη χρονιά, την περάσατε μ’ εκείνη την πληγή στο πόδι της γυναίκας σου, που με τίποτε δεν ήθελε να κλείσει. Έναν ολόκληρο χρόνο παιδευόσασταν με αυτό το θέμα, ώσπου έκλεισε πια η πληγή, μετά από την επέμβαση που της κάνατε.
Και τώρα; Πάλι είναι στο κρεβάτι η γυναίκα σου; Και είναι από αυτόν τον ιό, που κανείς δεν μας λέει πως να τον αντιμετωπίσουμε με κάποια αγωγή πρόληψης, παρά μόνον μας πιπιλίζουν το μυαλό μέρα και νύχτα, λέγοντάς μας ότι πρέπει να εμβολιαστούμε;
Και να εμβολιαστούμε μάλιστα με ένα εμβόλιο, που κανείς δεν ξέρει τί κακό θα μας φέρει, γιατί από τα λεγόμενά και μόνον αυτών που μας το επιβάλουν, τον Οκτώβριο θα δούμε τι θα αφήσει σ’ αυτούς που ήδη το έκαναν.
Στην γυναίκα σου όμως πώς ενεργεί; Τί της παρουσιάζει δηλαδή αυτός ο περίεργος ιός και πόσες μέρες το παλεύεται; Στις αρχές του Μαΐου μας παρουσιάστηκε Γιώργο και με λίγο πυρετό. Στην συνέχεια της έφερε ρίγος, αύξηση του πυρετού στο 38 και κάτι, όπως και αρκετό ιδρώτα κατά την διάρκεια του ύπνου. Κρύωνε δε πολύ κι ενώ μέσα στο σπίτι είχαμε 26 βαθμούς, αυτή σκεπαζόταν με τρεις κουβέρτες.
Από εκεί και μετά κι αφού το τεστ που της κάναμε βρέθηκε θετική στον ιό, άρχισα να ζητώ την συμπαράσταση των γιατρών, οι οποίοι μου σύστησαν να πάρω ένα οξύμετρο για να δούμε το οξυγόνο της. Όταν αυτό έδειχνε 55, 60, 70 και κάπου, κάπου 80, άρχισαν να με πιέζουν, προκειμένου να την στείλω στο νοσοκομείο.
Όσοι από τους γνωστούς και φίλους το έμαθαν, δεν μπορείς να φανταστεί Γιώργο, πόσες οδηγίες μου έδωσαν σαν να ήταν κι αυτοί λοιμωξιολόγοι. Όλοι μαζί δε, φίλοι, γνωστοί και γιατροί, μας παρότρυναν να πάμε στο νοσοκομείο, γιατί σκοτώνει αυτός ο ιός όπως μας έλεγαν.
Από αυτά που ακούμε να γίνονται στα νοσοκομεία τους έλεγα κι εγώ, με κανέναν τρόπο δεν θα το επιχειρήσω. Ζητώντας την βοήθεια του οικογενειακού μας γιατρού δε, κατηγορηματικά αρνήθηκε κι αυτός να αναλάβει την γυναίκα μου και όπως έκαναν οι υπόλοιποι κι αυτός με παρότρυνε να την στείλω στο νοσοκομείο, γιατί αν την κρατούσα στο σπίτι όπως του έλεγα, θα έκανα πολύ μεγάλο λάθος και μάλιστα ανεπανόρθωτο.
Και να την στείλω εκεί θα κάνω το ίδιο λάθος του είπα, γιατί σε σακούλα θα μου φέρουν τα ρούχα της και την ίδια ούτε που θα την δω ξανά. Αλλά ούτε και κηδεία για ανθρώπους δεν θα μπορέσω να της κάνω, αφού αυτό κάνουν εκεί. Σακουλιάζουν τους νεκρούς κι αφού δηλώσουν θάνατο από κορωνοϊό, σφραγίσουν μετά το φέρετρο για να μη βγει ο κορωνοϊός έξω και φάει όσους ζωντανούς και πεθαμένους βρει μπροστά του. Και μετά από αυτό, κανείς δεν έχει δικαίωμα να περιποιηθεί τον νεκρό του όπως ορίζει ο δικός μας ορθόδοξος τρόπος.
Άκουγε βέβαια ο γιατρός αυτά που του έλεγα, αλλά και με μια επιμονή στον λόγο του, συνέχισε να μου λέει τα δικά. Ότι είναι αξιόπιστοι δηλαδή οι γιατροί του νοσοκομείου κι ότι ενημερώνουν κάθε απόγευμα την οικογένεια για την πορεία του ασθενούς που έχουν στα χέρια τους.
Ότι κι αν έλεγε αυτός όμως, εγώ πήρα την απόφαση Γιώργο, ώστε να φροντίσω μόνος μου και στο σπίτι μας την γυναίκα μου κι αφού και αυτή δεν ήθελε να πάει σε νοσοκομείο, βρήκα μια σχετική αγωγή και την εφάρμοσα κατά γράμμα. Και μηχάνημα για οξυγόνο της πήρα στο σπίτι, ώστε να ελέγχω το οξυγόνο της. Οπότε, μαζί πήραμε το ρίσκο της θεραπείας της.
Και να την πήγαινα στο νοσοκομείο θα ήταν λάθος Γιώργο και στο σπίτι να την κρατούσα ίσως να ήταν λάθος. Κι αφού σε κάθε περίπτωση, εμείς θα πληρώναμε το λάθος μας, αποφασίσαμε να το παλέψουμε μόνοι μας κι ότι μας προέκειπτε θα το αντέχαμε, γιατί από την δική μας κακή, ή καλή επιλογή θα μας προέκειπτε.
Και θα σου πω τώρα, ότι δεν την κάναμε εντελώς αυθαίρετα αυτήν την αγωγή, γιατί εμείς ιδικά, ποτέ δεν μείναμε μόνοι μας στην ζωή μας. Κι αφού είμαστε καλά εμβολιασμένοι με τον Χριστό και την Παναγία μας, κάναμε το σταυρό μας και αρχίσαμε την θεραπεία στο σπίτι μας, ελπίζοντας περισσότερο στην δική Τους εγγυημένη βοήθεια, παρά στην αγωγή που είχαμε.
Κι αφού ποτέ δεν μας εγκατέλειψαν από όσα περάσαμε στην ζωή μας, λογικά όπως πάντα περιμέναμε να δούμε ξανά την συμμετοχή της Παναγίας μας στο πρόβλημά μας.
Όπως θυμάσαι Γιώργο, οι φιλοχρήματοι γιατροί την πούλησαν πριν από τριάντα χρόνια, σε άλλους γιατρούς της ίδιας κατηγορίας, όταν την βρήκαν πεθαμένη από ανεύρυσμα στον εγκέφαλο. Μου ζήτησαν τα όργανά της τότε, αλλά εγώ δεν τους τα έδωσα, γι’ αυτό και η γυναίκα μου ζει ακόμη.
Βρέθηκε όμως και ένθεος γιατρός τότε και της έκανε επέμβαση πεθαμένη, με σκοπώ να της καθαρίσει τα αίματα από τον εγκέφαλο και να συρράψει το αγγείο που έσπασε. Με την βεβαία ελπίδα κι αυτός μαζί μ’ εμάς, να την επαναφέρει στην ζωή ο Θεός αν ήθελε.
Κι αφού ήθελε ο Θεός να το κάνει, την επομένη μέρα κιόλας την ανέστησε, αν και μας την παρέδωσε σε μηδενική κατάσταση. Έτσι δηλαδή, που έπρεπε να μάθει τα πάντα από την αρχή. Όπως κάνει ένα μωρό δηλαδή, μέχρι να ενηλικιωθεί.
Κι όπως θυμάσαι πάλι θα πω Γιώργο και τότε την πήρα στο σπίτι με δική μου ευθύνη κι εγώ δούλεψα επάνω της μέχρι να αποκτήσει η γυναίκα μου συμπεριφορά ενηλίκου. Και τότε όπως πάντα μας στάθηκε η Παναγία μας και μας την παρέδωσε έτσι, όπως την γνωρίζεις σήμερα ως ολοκληρωμένο άνθρωπο.
Μέσα σε τρία χρόνια βέβαια έγινε η ολοκλήρωσή της, αλλά κι αυτό το αποτέλεσμα, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να το περιμένουμε από τους νοσοκομειακούς γιατρούς, αφού βλέποντας την δυσκολία της επαναφοράς της στην κανονική ζωή, όλοι τους μας γύρισαν την πλάτη.
Δεν μας άφησε τότε λοιπόν μόνους η Παναγία μας, θα μας άφηνε λες τώρα, στην διάθεση ενός κατασκευασμένου ιού; Δεν ξέρω γιατί ξέχασαν οι άνθρωποι τον Χριστό και την Παναγία μας και τρέχουν πανικόβλητοι να εμβολιστούν μη πεθάνουν από αυτόν τον ιό, λες κι από μόνος του αυτός μπορεί να προκαλέσει κάτι τέτοιο.
Αν δεν θέλει ο Θεός Γιώργο, τίποτε και κανένας δεν μπορεί να μας βλάψει. Αν εμείς όμως δεν θέλουμε την σίγουρη προστασία του Χριστού και της Παναγίας μας και στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες στους άθεους γιατρούς και σε κάτι που αυτοί ονόμασαν εμβόλιο, τότε, η ευθύνη της όποιας κατάληξης θα είναι δική μας και μόνον δική μας.
Άλλωστε, αυτό κάνουν και αυτοί για να καλύψουν τον εαυτό τους. Μας ζητούν να τους υπογράψουμε πριν εμβολιαστούμε, ότι αυτοί που μας υποχρεώνουν τον εμβολιασμό, δεν φέρουν καμιά ευθύνη για όσα θα μας προκαλέσει αυτό σύντομα, ή εν καιρό ευθέτω. Κατάλαβες Γιώργο τί γίνεται εις βάρος μας;
Εμείς τουλάχιστον, δεν έχουμε καμιά διάθεση να πάρουμε μέρος στα σχέδιά τους και μάλιστα, ερήμην των δικών τους ευθυνών. Αν πεθάνουμε, θέλουμε να πεθάνουμε ελεύθεροι κι όπως ο Θεός ορίσει κι όχι όπως αυτοί θέλουν.
Πρέπει να σου τονίσω μάλιστα, ότι εμείς ιδικά, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να αμφιβάλουμε για την σίγουρη συμμετοχή του Χριστού και της Παναγίας μας στην ζωή μας κι όπως αποδείχτηκε από αυτά που επιχειρήσαμε στο σπίτι με την βοήθεια τους, κανένα λάθος δεν κάναμε μένοντας στο σπίτι και κάνοντας μόνοι μας την σχετική θεραπεία.
Μετά από είκοσι πέντε μέρες φροντίδας, ειλικρινούς προσευχής και αμέριστης βοήθεια από την Παναγία μας, όλα διορθώθηκαν. Κι αφού κάναμε και το ανάλογο τεστ και μας βρήκε αρνητικούς στον ιό, κυκλοφορούμε κανονικά πια ανάμεσα στους ανθρώπους.
Σήμερα μάλιστα, διανύουμε την εικοστή όγδοη μέρα και με κανονικό οξυγόνο στα πνευμόνια της. Έχει βέβαια κάποιες κομμάρες ακόμη, αλλά όπως δείχνει η συμπεριφορά της, γρήγορα θα της φύγουν κι αυτές.
Εμείς όμως, δεν σταματούμε να ευχαριστούμε την Παναγία μας και τον Χριστό μας για όλα όσα συμμετέχουν στην ζωή μας και ανεπιφύλακτα προτρέπουμε τους γνωστούς κι αγνώστους μας να προσεύχονται κι αυτοί μαζί μ’ εμάς, όχι μόνον για τον εαυτό τους, αλλά και για όλους όσους βιώνουν τα ίδια με το δικό μας πρόβλημα.
Η αλήθεια είναι, ότι φοβήθηκα κάποια στιγμή και ποιο πολύ θα σου πω Γιώργο, από αυτά που άκουγα να μας διηγούνται φίλοι και γνωστοί, για τους οικείους που έχασαν εξαιτίας αυτού του ιού, αλλά στηριζόμενος στην εμπιστοσύνη που φυσιολογικά πρέπει όλοι να έχουμε προς τον πατέρα και δημιουργό μας Θεό, στιγμή δεν δίστασα να φροντίσω εγώ την γυναίκα μου στο σπίτι κι όπως αποδείχτηκε, όχι μόνον δεν έκανα λάθος, αλλά και την συμμετοχή της Παναγίας μας είδαμε με το αποτέλεσμα που μας προέκυψε, εφόσον όλα είναι καλά πλέον και όντως θαυμάσια.
Γι’ αυτό λοιπόν Γιώργο, για τίποτε να μην ανησυχείς από αυτά που ταλανίζουν τα μέλη της οικογένειάς σου. Κάνε τον σταυρό σου και ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας μας κι αυτή ποτέ δεν θα σε προδώσει. Θα κανονίσει έτσι τα πράγματα, που θα έρθουν όλα κατ’ ευχήν κι όπως πρέπει, τόσο για τον εγγονό σου, όσο και για την γυναίκα σου και την κόρη σου. Εσύ όμως να είσαι εδραιωμένος και με ειλικρινή πίστη στο μυαλό σου.
Καλά τα λες βρε Μιχάλη, έλεγε ο Γιώργος, αλλά δεν έχουμε μεγάλη πίστη κι αυτό είναι που με φοβίζει. Μι φοβάσαι τίποτε του είπα και δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλη πίστη, αφού ο ίδιος ο Χριστός μας είπε, ότι αν έχετε πίστη σαν κόκκο σινάπεως και βουνά θα μετακινείτε.
Βουνά δε, είναι όλα αυτά που μας παρουσιάζονται στην ζωή και μας φαίνονται ανυπέρβλητα, σαν αυτό που εσύ βλέπεις τώρα με τον κωφάλαλο εγγονό σου. Όπως άκουσες όμως, δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλη πίστη. Ειλικρινή πίστη χρειάζεται να έχεις κι ας είναι τόσο μικρή, όσο ο κόκκος σινάπεως.
Την ειλικρίνειά μας θα δει ο Χριστός κι αμέσως θα επαναφέρει τα πάντα στην κανονική τους θέση. Δοκίμασέ το και θα δεις, ότι έτσι όπως σου το λέω θα γίνει. Θα το δοκιμάσω μου είπε ο Γιώργος κι αφού χαιρετηθήκαμε πήγαμε στις δουλειές μας.
Μιχάλης Αλταλίκης
