Έφυγαν βέβαια εκείνο το πρωινό από το σπίτι μου τα δυο αδέλφια, έστω και κάτω από τις συνθήκες που σας ανάφερα στο προηγούμενο, αλλά το απόγευμα της ίδιας ημέρας πάλι ήρθε να μου ζητήσει συγνώμη ο Αντώνης, για την άγουρη όπως αποκαλώ συμπεριφορά του αδελφού του.
Απορώντας όμως για την ξεκάρφωτη επίσκεψη που μου έκανε αυτός, όπως από τον ίδιο άκουσε να την ομολογεί, από αυτήν ως αιτία άρχισε να μου βάζει ερωτήσεις και πολύ λογικά θέλησε να μάθει από εμένα, τον λόγο τουλάχιστον που τον έφερε στο σπίτι μου, κι αυτό έλεγε. Μα για ποιόν λόγο σου έκανε επίσκεψη;
Δεν ήθελα να σου την αναφέρω, του είπα, αλλά ούτε κι εγώ μπόρεσα να καταλάβω τον ακριβή λόγο της επίσκεψής του. Αυτά πάντως που το πρωί ξεστόμισε με φόρα σ’ εσένα, τα ίδια περίπου είπε και σ’ εμένα με τον ίδιο τρόπο και καμιά συγνώμη δεν μου ζήτησε.
Εκείνο πάντως που μου άφησε να καταλάβω αν θέλεις ως λόγο της επίσκεψής του, ήταν να μου κάνει μια προσωπική σύσταση. Και θυμωμένος μου έλεγε, ότι δεν πρέπει να ανακατεύομαι σε ξένες υποθέσεις, αλλά ούτε και στα ξένα σπίτια να μπαίνω και να τα ανακατεύω με τις συμβουλές μου.
Καθόλου δεν μου άρεσαν βέβαια αυτά που μου είπε, όπως δεν μου άρεσε κι ο τρόπος που τα είπε, αλλά κι αμέσως τα ξέχασα ως ασήμαντα, γιατί τίποτε από αυτά δεν είχε κάποια αξία.
Αυτό κάνε κι εσύ λοιπόν κι αφού όπως είδα σήμερα, μπορείς να υπομείνεις τον δύστροπο χαρακτήρα του αδελφού σου, θέλω να πιστεύω ότι πράγματι βρίσκεσαι σε σωστό δρόμο για την ηλικία σου.
Κι αυτό πάλι, με βοηθάει να ελπίζω, ότι αγωνιζόμενος σωστά, μάλλον θα καταφέρεις να εντοπίσεις τον θρονιασμένο εγωισμό μέσα σου, ώστε να επιχειρήσεις μετά και να τον βγάλεις έξω από την καθημερινότητά σου, εφόσον μου άφησες να καταλάβω, ότι πράγματι προκάλεσε το ενδιαφέρον σου μια τέτοια ανάγκη.
Αν λοιπόν επιλέξεις τελικά να αγωνιστείς για την επίτευξη αυτού του σκοπού, τον εαυτό σου μόνον να έχεις μπροστά σου ως μαθητή κι αυτόν να εκπαιδεύεις συνεχώς στην ανεύρεση της αλήθειας πρώτα όπως σου είπα και μετά στο πως θα απαλλαγείς από τον εγωισμό.
Όσο για τον αδελφό σου και τους υπόλοιπους δικούς σου, εκείνο που σου συνιστώ να κάνεις, είναι να τους δείξεις μόνον την δική σου έμπρακτη προσπάθεια στο να απαλλαγείς από τον εγωισμό, μήπως υπολογίσουν κι αυτοί, ότι δεν είναι δα και τόσο δύσκολη υπόθεση, το να απαλλάξουν και τον δικό τους εαυτό από αυτήν την γάγγραινα, που πάρα, πάρα πολλά χρόνια βασανίζει όλους εμάς τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.
Δείξε τους δηλαδή τα οφέλη που χάνουν και μέχρι τώρα δεν γνωρίζουν, όσο παραμένουν υπόδουλοι στην διάθεση του εγωισμού και αυτής της κατεξοχήν μισάνθρωπης οντότητας τον διάβολο θα σου πω πάλι για να μην τον ξεχνάς.
Αν κατάλαβες λοιπόν κι εσύ, ότι έχουμε πολλούς λόγους να κινηθούμε προς το να γλυτώσουμε από την επιρροή του εγωισμού και κανέναν λόγο να μένουμε υπόδουλοι στις διαθέσεις αυτού, που μόνον το κακό μας θέλει, λεπτό μη χάνεις. Αγωνίσου με θάρρος.
Μπες τώρα κιόλας δηλαδή στην διαδικασία να μεθοδεύσεις και λογικά μάλιστα την απαλλαγή σου από αυτόν και μη σε απασχολούν οι δυσκολίες της ζωής μας, αφού κι αυτές έχουν τον δικό τους λόγο ύπαρξης και καθόλου κακός δεν είναι.
Και πρέπει να μεθοδεύσουμε μια τέτοια κίνηση Αντώνη, γιατί, δεν είναι μεν δύσκολο να απαλλαγούμε από τον εγωισμό, αλλά κι εύκολο δεν είναι, δεδομένου ότι αυτός ξέρει να κρύβεται και σαν τον χαμαιλέοντα να αλλάζει χρώματα, ώστε να μη γίνεται εύκολα αντιληπτός.
Και βεβαίως δεν είναι εύκολη υπόθεση η απαλλαγή μας από αυτόν, γιατί δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε αν θέλεις, ότι κάποιος άλλος καπέλωσε την ζωή μας κι αντί να ζούμε εμείς και μόνον εμείς την ζωή που μας χαρίστηκε, αυτός ζει μέσα μας χωρίς να μας γίνεται αντιληπτός κι εμείς απλώς τον υπηρετούμε, έχοντας βαθιά ριζωμένη την εντύπωση μέσα μας, ότι εμείς τάχα ζούμε.
Αυτό κάνει λοιπόν ο εγωισμός κι έτσι ζει μέσα μας. Ως αόρατο και καλά κρυμμένο, όπως και πολύ καλά καμουφλαρισμένο παράσιτο. Σαν αυτά δηλαδή που κολλούν πάν στα φυτά και χωρίς την δυνατότητα να αντιδράσουν αυτά, θέλοντας και μη πεθαίνουν, για να ζήσουν τα παράσιτα.
Αν κατάλαβες τι σου λέω Αντώνη, με το ίδιο σκεπτικό και με τον ίδιο τρόπο οικειοποιείται την δική μας ζωή ο εγωισμός, προκειμένου να ζει ανενόχλητος μέσα στους ανθρώπους, δεδομένου ότι δεν έχει που αλλού να μείνει ως έκπτωτος πρώην άγγελος.
Και λογικά μας κρατάει κοιμισμένους θα σου πω εγώ, για να φανεί καλύτερα η δική μας παθητική κατάσταση, αφού από τότε που μας έβγαλε από τον παράδεισο μας εκμεταλλεύεται κι εμείς ακόμη δεν το πήραμε είδηση.
Και ξέρεις γιατί δεν το πήραμε είδηση Αντώνη; Γιατί ποτέ, μα ποτέ μέχρι και στις μέρες μας δεν παραδεχθήκαμε, την βλακεία που κάναμε ως πρώην κάτοικοι του παραδείσου και ακούσαμε τις εγωιστικές συμβουλές ενός παρείσακτου και αδιαφορήσαμε γι’ αυτά που μας σύστησε να κάνουμε ο δημιουργός και πατέρας μας, προκειμένου να μείνουμε ασφαλισμένοι διά παντός στον παραδείσιο χώρο που ετοίμασε, αποκλειστικά και μόνον για εμάς τους ανθρώπους.
Κι αφού από εγωισμό κι αυτός κυριευμένος έφυγε από την Θεϊκή μέριμνα, πού θα πήγαινε λες να μείνει προκειμένου να ζει; Στα φυτά; Στα δένδρα; Ή μήπως στα άκακα πρόβατα;
Γνωρίζοντας δηλαδή ότι αυτά έχουν πρόσκαιρη ζωή, λογικά επέλεξε να ζει δια μέσω της ζωής των ανθρώπων, αφού έτσι του δίνετε η δυνατότητα να ζει μέσα μας και διά παντός μάλιστα.
Κι ασφαλώς δεν ήθελε να ζει εντελώς παρασιτικά και μόνον μέσω της ζωής των ανθρώπων κι αυτός είναι ο λόγος που ακόμη μας σπρώχνει προς το να μας αρέσει η εγωιστική ζωή, μέσω της οποίας βέβαια, καταφέρνει αυτός να ζει βασιλικά, αφού εμείς οι απρόσεκτοι άνθρωποι καταλήξαμε να ζούμε ως υπηρέτες του.
Πρόχειρα δηλαδή και απρόσεκτα ζώντας εμείς, βεβαίως και του επιτρέψαμε να μας κάνει έμμεσα υπόδουλους, από εκεί που είμασταν άρχοντες στον παράδεισο και να υπηρετούμε τώρα τον εγωισμό, όπως και να ζούμε γι’ αυτόν και μόνον, εντελώς αδιαφορώντας για τον σκοπό της δικής μας οντότητας.
Και δεν του το επιτρέψαμε μόνον Αντώνη, αφού έτσι εγωιστικά ζώντας, επηρεασμένοι από τις δικές του ενέργειες, καταφέραμε να γίνουμε ίδιοι με αυτόν που επί της ουσίας μας μισεί και μάλιστα χειρότεροι από αυτόν.
Κι επειδή η παροιμίες είναι αλάνθαστες, θα σου θυμίσω κι αυτήν που πολύ σωστά μας λέει, ότι με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Αυτόν μιμούμενοι λοιπόν δικαιολογημένα γίναμε κατά πολύ ποιο χειρότεροι από τον δάσκαλό μας, αφού πολύ μας αρέσει να ζούμε πνιγμένοι στον εγωισμό.
Γίναμε δηλαδή βασιλικότεροι του βασιλέως. Κι αφού ακόμη ζούμε με αυτήν την δυνατότητα καρφωμένη στο υπόδουλο μυαλό μας, να υπηρετούμε τον εγωισμό δηλαδή, ήταν επόμενο ότι θα ταυτιζόμασταν εντελώς κάποια στιγμή με τον εχθρό μας.
Κι αφού πράγματι συνηθίσαμε να ζούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες, μας είναι αδιανόητο τώρα το να επιχειρήσουμε την απαλλαγή μας από αυτόν και να αρχίσουμε να ζούμε ελεύθεροι πλέον, ψάχνοντας μόνον για το πως να επιστρέψουμε στην βάση μας.
Κι αν λέμε, ότι θέλουμε να απαλλαγούμε από τον εγωισμό και τις επιδράσεις που έχει αυτός επάνω μας, αυτό επί της ουσίας θέλουμε να κάνουμε. Να επιστρέψουμε δηλαδή στην βάση μας.
Και θέλεις να μάθεις τώρα ποια είναι η βάση μας; Ο παράδεισος είναι Αντώνη. Μα εμείς μάθαμε θα μου πεις κι εσύ τώρα, ότι θα πάμε στον παράδεισο εφόσον μας το επιτρέψουν όταν θα έρθει η ώρα να πεθάνουμε.
Ασφαλώς και είναι έτσι Αντώνη, αλλά ποιός μας εμποδίζει να κάνουμε και την εδώ ζωή μας παράδεισο; Στο χέρι μας είναι και στην διάθεσή μας υπόκειται. Απλώς, ποτέ δεν σκεφτήκαμε να το κάνουμε αυτό ως κύρια υποχρέωσή μας, γιατί ποτέ δεν μας επέτρεψε ο εγωισμός να το σκεφτούμε.
Αυτός δηλαδή, που δεν είναι μεν μέρος του εαυτού μας όπως σου εξήγησα, αλλά που εμείς του επιτρέπουμε να ζει μέσα μας ως αφεντικό μας. Και τώρα, με κανένα τρόπο δεν θέλει να χάσει τους υπηκόους του, γιατί έτσι και του φύγουν, δεν θα έχει μετά αυτός πού αλλού να πάει προκειμένου να ζει ως υπάρχων όπως σου είπα.
Στην βάση μας λοιπόν Αντώνη και επιστροφή στον εαυτό μας και στην πρότερή μας κατάσταση μάλιστα να βρεθούμε κι εκεί δηλαδή που δεν υπήρχε ίχνος εγωισμού μέσα μας.
Εκεί με λίγα λόγια, που είχαμε προσωπική σχέση με τον Θεό, που τον γνωρίζαμε και μας γνώριζε και για όλα αυτός φρόντιζε κι εμείς τα απολαμβάναμε δοξολογώντας τον μόνον, για την πρόνοια που είχε να μας κάνει παιδιά Του και να μας επιτρέψει να ζούμε στους χώρους που μας είχε ετοιμασμένους από πριν, για να χαιρόμαστε και μόνον, την αγάπη που μας έχει.
Εκεί δηλαδή που εμείς δεν χρειαζόμασταν τίποτε περισσότερο από αυτά που ήδη είχαμε και ήρθε αυτός ο παρείσακτος εγωισμός να μας πει, ότι κι εμείς μπορούσαμε να γίνουμε θεοί αν ακολουθούσαμε τις συμβουλές του.
Άκουσες Αντώνη πώς και με τι χαζό μας ξεγέλασε; Να γίνουμε μας είπε θεοί. Μα αφού εμείς είμασταν ήδη θεοί κατά χάριν Θεού και ως θεοί ζούσαμε, αφού τα πάντα ήταν υποταγμένα στην διάθεσή μας και τίποτε δεν μας έλειπε. Πόσο παραπάνω θεοί δηλαδή θα μπορούσαμε να γίνουμε;
Από εδώ που λες ξεκίνησε η κατρακύλα μας και σταματημό δεν έχει όπως ακούς και μέχρι στις μέρες μας ακόμη κατρακυλάμε. Αυτήν την απερισκεψία δηλαδή δέχθηκαν τότε πρόχειρα οι πρωτόπλαστοι, την οποία βέβαια, φορτωμένοι με περισσότερο εγωισμό εμείς από αυτούς, την κάναμε επιστήμη.
Και τί λες ότι αποδείξαμε με την επιστήμη μας; Ότι ακόμη και τώρα, πρόχειρα υπάρχουμε κι ας έκανε τον κόπο ο ίδιος ο θεός να έρθει εδώ και να μας θυμίσει την καταγωγή μας, όπως και τις υποχρεώσεις μας.
Από αγάπη και πάλι για το πλάσμα Του τον άνθρωπο το έκανε, ελπίζοντας βέβαια να ταρακουνηθεί έστω και λίγο το μυαλό μας και να καταλάβουμε επιτέλους, πώς και για ποιόν λόγο πρέπει να ζούμε στο εξής.
Κατάλαβες τώρα Αντώνη, ότι οι βάσεις είναι αυτές που μας λείπουν; Αυτές δηλαδή που σου ανάφερα παραπάνω. Η ταπεινή αλήθεια δηλαδή, ως προστατευτικό κάστρο για την σωτηρία της ψυχής μας και το πανούργο ψέμα που περιμένει με αγωνία έξω από το τοίχος, πως να μας μεταφέρει μέσω του εγωισμού εκεί που αυτός θέλει να πάμε.
Μας ξεγέλασε το ψέμα λοιπόν. Κι αφού το χάψαμε αμάσητο, από τότε και μέχρι σήμερα το ίδιο κάνουμε Αντώνη. Τραβάμε τα μαλλιά μας μόνον για το πως θα επιβιώσουμε και τίποτε δεν κάνουμε για το αυτονόητο.
Να ζητήσουμε ξανά δηλαδή την συμμετοχή του Θεού και πατέρα μας στην ζωή μας, ώστε να γλιτώσουμε επιτέλους από τα βάσανά μας, αφού αυτός και πάλι θα φροντίζει για όσα μας χρειάζονται.
Είδες όμως και την εμμονή του εγωισμού να μας κρατάει με τα ψέματά του, απομακρυσμένους από την Θεϊκή πριόνια; Ενώ είναι ευκολότερο και ανέξοδο να πούμε προς στον πατέρα μας να μας συγχωρήσει για την απροσεξία μας και να αρχίσει να μας φροντίζει πάλι όπως Αυτός ξέρει και το θέλει, εμείς τί κάνουμε;
Του κόσμου τα έξοδα Αντώνη, για να ζήσουμε στον Άρη λένε οι αρχιαπατεώνες που κατευθύνουν δήθεν τις τύχες όλων των κατοίκων της γης, καθισμένοι πάνω στο άρμα του χρήματος που τους έδωσε να έχουν στα χέρια τους ο μέγας εγωισμός και κατά κάποιον τρόπο πατέρας τους, ο διάβολος δηλαδή.
Κι αυτός είναι ο λόγος, που με τέτοιο πείσμα επιμένουν να μας εμβολιάσουν όλους, για να γίνουμε ευκολότερα και χωρίς καμιά αντίδραση θύματά τους. Όσο για τον Θεό; Απλούστατα. Μας λένε ότι δεν υπάρχει.
Εμείς οι υπεράνθρωποι μας λένε και με εύσχημο τρόπο βέβαια το λένε για να μην το καταλάβουμε. Εμείς λοιπόν θα είμαστε οι θεοί σας κι εμείς θα σας υποδείξουμε πως και που θα ζείτε στο εξής κι όπως εμείς βέβαια έχουμε κανονίσει πως να υπάρχετε από εδώ και μετά, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο εμείς, αφού μετά από τον εμβολιασμό σας, κανείς σας δεν θα μπορεί να σκέφτεται. Κατάλαβες αγαπητέ Αντώνη τί γίνεται;
Αυτά λοιπόν έλεγα στον Αντώνη εκείνη την ώρα και μη θέλοντας να του πω περισσότερα, έκοψα τον μονόλογό μου. Καταλαβαίνοντας κι αυτός την πρόθεσή μου, αμέσως σηκώθηκε να φύγει, αλλά και πολύ προβληματισμένος έλεγε.
Η διάθεσή μου συμφωνεί μαζί σου κύριε Μιχάλη. Οι δυσκολίες όμως παραμένουν μέσα μου ως εμπόδια, οπότε θα τα σκεφτώ όλα από την αρχή και θα δω τι θα αποφασίσω να κάνω από εδώ και μετά.
Μιχάλης Αλταλίκης
