Αν δεν μπούμε λοιπόν στην διαδικασία να σπουδάσουμε το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε προς τους ανθρώπους, όπως ακριβώς κάνουν και μας το δείχνουν έμπρακτα οι επαγγελματίες της τέχνης που σας ανάφερα πριν, σε μεγάλο κίνδυνο θα βρεθεί εξαιτίας μας ο άνθρωπος, όπως κι ο σκοπός που έχει αυτός επί της γης.
Κι ασφαλώς κινδυνεύουν αυτά τα δύο περισσότερο, από όλους αυτούς, που οικειοθελώς επέλεξαν να συμμετέχουν μεν στην ζωή του ανθρώπου, αλλά ως εντελώς υποτελείς συνεργάτες αυτών, που ζουν μόνον για το πώς θα προκαλέσουν το κακό στον άνθρωπο.
Και βεβαιωμένα είναι μωροί όλοι αυτοί, γιατί όχι μόνον δεν κατάλαβαν, ότι έθεσαν τον εαυτό τους στις υπηρεσίες του εχθρού μας, αλλά ούτε κι αυτό δεν κατάλαβαν, ότι αν δεν συνεργούσαν μαζί του, κανένα κακό δεν θα μπορούσε να σταθεί εναντίον μας, όποιος κι αν το μεθόδευε, αφού όπως είπαμε, κανένας δεν έχει δικαίωμα επί των ανθρώπων πλην του Θεού και μόνον.
Ούτε ο διάβολος δηλαδή, ούτε και τα διαβολοπαίδια του. Τους παραχωρεί βέβαια ο Θεός την δυνατότητα, να πειράξουν με λογισμούς και μόνον το μυαλό των ανθρώπων, προκειμένου να εκπαιδευτούν αυτοί αν θέλετε, στην κατά Θεόν ζωή τους επί της γης. Να σπουδάσουν δηλαδή, το τί πρέπει και δεν πρέπει να ακολουθούν, αν βέβαια θέλουν να ζουν διά παντός με τον Χριστό μας.
Όποιος λοιπόν ζει, χωρίς να έχει αυτό στο μυαλό του, ό,τι κι αν σκέφτεται, ή επιχειρεί να κάνει προς τούς συνανθρώπους του στηρίζοντας και βοηθώντας αυτούς που προσπαθούν το κακό τους, από μόνοι τους δηλώνουν ότι οικειοθελώς επέλεξαν να απομακρυνθούν από την αλήθεια του Θεού, γι’ αυτό κι βάλλονται εναντίον Του, ως εντελώς μωροί.
Αυτοί βέβαια είναι πάρα πολλοί και τα αιτία που τους υποχρεώνουν αν θέλετε να υποτάσσονται οικειοθελώς στα διαβολικά κινούμενα κέντρα εξουσίας, είναι η αθεΐα που τους πιέζει, η δειλία που τους χαρακτηρίζει, αλλά κι ο εγωισμός που τους κατευθύνει να μην δέχονται την ζωή όπως μας την παραχώρησε ο Θεός και για όλους με ίσους όρους, γιατί αυτοί ήθελαν να έχουν πολλά παραπάνω από αυτά που έχουν οι υπόλοιποι κι ας μην τους είναι χρήσιμα.
Μελετήστε λοιπόν αυτά που ακούτε και μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να τα παραβλέψει, γιατί ο εγωισμός θα βλάψει την διανοητική σας κατάσταση, όπως και την ψυχική σας άλλωστε. Κι επειδή το ξέρει αυτό ο εχθρός μας, με αυτό το όπλο πολεμάει συνεχώς τους ανθρώπους, μέχρι να τους δει όλους στην κόλασή του.
Ο εγωισμός λοιπόν είναι η αιτία όλων των βασάνων μας. Κι όταν λέμε εγωισμός, τον ίδιο τον διάβολο να εννοούμε, αφού αυτός είναι ο εμπνευστής του, όπως και χειριστής του εναντίον των ανθρώπων. Εμείς δε, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε γιατί κάνει πολύ καλά την δική του δουλειά.
Για να μη βρεθούμε λοιπόν κι εμείς, από την δική μας μωρία σπρωγμένοι στους χώρους του, θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς όπως αυτός, την δική μας δουλειά εξίσου καλά. Να αποφύγουμε έξυπνα και με την βοήθεια του Θεού τα τεχνάσματά του.
Για να μην θάψουμε όμως άρδην όλους αυτούς που ανήκουν στους υποτελείς φορείς που ανέφερα πριν, θα σας πω ότι γνώρισα ανάμεσά τους κι αυτούς που δεν επηρεάστηκαν από κανέναν, προκειμένου να κάνουν το καθήκον τους, δεδομένου ότι δεν επέλεξαν, αλλά ούτε κι επιλέχτηκαν από τους φορείς του κακού, να βρεθούν σε θέσεις κρυφών αποφάσεων.
Κι όπως το είδα στις συμπεριφορές τους, ποτέ δεν επιχειρούν να κάνουν κάτι αυτοί προς τον άνθρωπο, αν δεν κάνουν πρώτα την προσευχή τους προς τον Θεό κι αν δεν ζητήσουν από Αυτόν την δική Του συμμετοχή στις ενέργειές τους, σεβόμενοι τον όρκο που έδωσαν, να υπηρετούν τον άνθρωπο δηλαδή, ως ιερό και Θεϊκό πλάσμα.
Όπως ακούσατε, υπάρχουν καλοί και συνειδητοί εργαζόμενοι, ανάμεσα σ’ αυτούς που εμπορεύονται και με κάθε τρόπο μάλιστα τον άνθρωπο, όπου κι αν τον βρουν μπροστά τους.
Έτσι όμως έπρεπε να λειτουργούν όλοι τους, γιατί πράγματι τους χρειάζονται οι άνθρωποι στην ζωή τους και γιατί χωρίς την δική τους προσεγμένη συμμετοχή, όλα θα ήταν ξεκάρφωτα γι’ αυτούς.
Ο υπέρμετρος εγωισμός όμως, όπως και η αθεΐα που εδρεύει μέσα στους περισσότερους από αυτούς, την οποία βέβαια και διδάσκουν με κάθε τρόπο προς κάθε κατεύθυνση, κανέναν από τους ανθρώπους δεν βοηθάει, αλλά ούτε και τους ίδιους.
Μη ψάχνεται λοιπόν να βρείτε σωστό και δίκαιο στην ζωή μας έτσι όπως την καταντήσαμε ως μαθητές και δάσκαλοι μαζί, γιατί η αλήθεια μόνη της μας απαντάει, με ένα γνωστό γνωμικό, που πολύ καθαρά μας λέει, ότι με όποιον δάσκαλο καθίσει κανείς, τέτοια γράμματα θα μάθει.
Καλά θα κάνουμε λοιπόν να θέλουμε την συμμετοχή του Θεού στην ζωή μας, γιατί αν την αρνηθούμε, αυτοβούλως θα έλθει ο διάβολος να μας συμμαζέψει στις τάξεις του και καθόλου δεν στεναχωριέται αν τον αποκαλούμε εμείς διάβολο, αφού αυτή είναι η θέση και η σχέση του στην ζωή του ανθρώπου.
Και το μόνο που τον ευχαριστεί, αν θέλετε, είναι πώς να πάρει με το μέρος του όλους τους άθεους και τους αρνητές του Θεού μαζί του, τους οποίους βέβαια, όλοι ξέρουν τι θα τους κάνει στο τέλος, αφού τότε θα διαπιστώσουν κι αυτοί, πόση μωρία έτρεφαν μέσα τους.
Από όποια θέση κι αν καλείται κανείς να αντιμετωπίζει την ζωή του λοιπόν, όπως και την συμμετοχή του στην ζωή των συνανθρώπων του, με αυτήν την τριπλή σχέση το κάνει. Πότε ως μαθητής, πότε ως δάσκαλος και πότε ως γιατρός.
Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που ανάμεσα στους μωρούς συγκαταλεγόμαστε όλοι μας. Είτε είμαστε απλοί εργάτες της ζωής, είτε πλούσιοι, είτε φτωχοί. Είτε είμαστε σπουδαίοι επιστήμονες, ή έμποροι και καλλιτέχνες και προπαντός, είτε είμαστε πολιτικοί ή δημοσιογράφοι, ή σπουδαίοι επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι μαζί, οι οποίοι από μόνοι τους αποδεικνύουν το ύψος της μωρίας που τους διακρίνει και οι ενέργειές τους είναι αυτές που προδίδουν την μωρία τους.
Γι’ αυτό λοιπόν, μπέστε στον κόπο να μελετήσετε πολλές φορές αυτά που ακούτε και τότε μόνον θα δείτε κι εσείς καθαρά, το πόσο επηρεάζεστε από τον εγωισμό και πόσο επηρεάζετε εσείς με τις ενέργειές σας τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρο σας και τότε μόνον θα καταλάβετε την ευθύνη που φέρουμε όλοι, για όσα λέμε και για όσα κάνουμε.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, ή αν διαφωνείτε με αυτά που σας λέω, γιατί μαθημένοι καθώς είμαστε όλοι να διδάσκουμε τους πάντες, δεν μάθαμε ποτέ να διδασκόμαστε από το παράδειγμα ζωής των συνανθρώπων μας κι αυτό είναι που μας κάνει όλους τόσο ανώφελα απαθείς προς το καλό και υπηρέτες του κακού.
Ψάξτε λοιπόν γύρο σας και θα δείτε, με τί ευκολία προβάλλουν ή κι επιβάλουν τον εγωισμό τους οι άνθρωποι, οπουδήποτε τους δοθεί χρόνος και τόπος, ή και θέση ακόμη να το κάνουν κι ας άκουσαν μόνο οι γιατροί και οι δάσκαλοι τον υπαινιγμό του μωρού.
Ένας απλός θυρωρός είναι κάποιος κι αν δεν σε δει να υποτάσσεσαι στις εντολές του, όσο χαζές κι αν είναι, δεν σου επιτρέπει την είσοδό σου στον χώρο που εργάζεται. Και το κάνει αυτό με έναν τρόπο, που πολύ θυμίζει τον κέρβερο στις πύλες του Άδη κι ας είναι ασήμαντη η συμμετοχή του σ’ αυτό που κάνει.
Σφραγίδες μόνον βάζει κάποιος σε δημόσια έγγραφα κι εκεί που δήθεν χρειάζονται κι αυτές προκειμένου να δικαιολογηθεί και η δική του προσωπική εργασιακή σχέση και συμπεριφέρεται ως καρδινάλιος με πολλές εξουσίες.
Σκεφτείτε τώρα κι αυτούς που διορίστηκαν από τον λαό να θεσπίζουν τους νόμους του κράτους που υπηρετούν, όπως κι αυτούς που επέλεξαν να είναι δικαστικοί, ώστε μέσω αυτών να υπερασπίζονται τους πολίτες της χώρας από τους κάθε λογής παραβάτες.
Μαζί με αυτούς δε, προσέξετε και τι κάνουν όλοι αυτοί που επέλεξαν να ανήκουν στα σώματα ασφαλείας ως εργαζόμενοι ώστε μέσω της εργασίας τους να υπερασπίζονται και με την ζωή τους αν χρειαστεί, την ασφάλεια των συμπατριωτών τους, όπως και της πατρίδας τους.
Παράλληλα με αυτούς δε, μελετήστε και την συμπεριφορά των επισκόπων μας, οι οποίοι, οικειοθελώς μεν δέχθηκαν να υπηρετούν τα ιερά και όσια της πατρίδας μας, αλλά και το Ορθόδοξο πνεύμα που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Και προπαντός, από τους Αγίους μας και τους μάρτυρές μας που με το αίμα τους στερέωσαν την ορθή πίστη μας κι ακόμη την στερεώνουν με τα θαύματά τους.
Αυτοί λοιπόν, όπως κάνουν και όλοι οι άλλοι φορείς που ανέφερα, ξέχασαν ποιον πρέπει να υπηρετούν και για ποιόν λόγο. Αντί να υπερασπίζονται τον λαό μας λοιπόν, την πατρίδα μας, όπως και την αξιοπρέπειά μας, αυτοί αναλαμβάνουν να στηρίζουν απάνθρωπα σχέδια. Δικαιώνουν τον κλέφτη για όσα κάνει κατά των ανθρώπων δηλαδή, ως βαριά πνευματικά ασθενείς.
Και αντί να περιθάλψουν τους ασθενείς ανθρώπους, αυτοί επιτρέπουν στους βασανιστές τους να τους βασανίζουν όσες φορές θέλουν. Αν δεν είναι αυτό μωρία, τότε εσείς οι δάσκαλοι οι δικηγόροι και οι αστυνομικοί να μας πείτε, τί άραγε να είναι και πως θα εξαλειφθεί αυτή η κατά συρροή ασθένειά μας.
Βουλευτές και πρωθυπουργοί μας είναι όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι μας κυβερνούν και το μόνο που κάνουν είναι να θεσπίζουν νόμους για το δίκαιο όλων των εχθρών μας. Για την πατρίδα μας και για τους συμπατριώτες μας, πάσχουν μόνον, για το πώς να μας εξαπατήσουν.
Για να υπηρετήσουν της δικές μας ανθρώπινες ανάγκες έχουν επιλεγεί σ’ αυτές τις θέσεις ως εργαζόμενοι και μάλιστα με παχυλούς μισθούς για να μη κλέβουν από τον δημόσιο κορβανά αφού τους είναι εύκολο κι αυτοί ως εντελώς ασύδοτοι, δεν διστάζουν να πουλήσουν εμάς και την πατρίδα μας, σε όποιον κρυφό και πίσω από την πλάτη μας υπηρετούν, για περισσότερα ανταλλάγματα και όχι μόνον.
Σας τα είπα κι αυτά αγαπητοί μου, για να δείτε κι εσείς, ότι το δικό σας, όπως και το δικό μου, όπως και το θέμα που απασχολεί όλους μας, δεν είναι τόσο απλό, αφού από εμάς εν μέρει έχουν επιλεγεί όλοι αυτοί που συμμετέχουν συνειδητά στο κακό όλων μας.
Κι εμείς δηλαδή ευθυνόμαστε για όλα αυτά τα στραβά και κατά το μέτρο του καθενός βέβαια που συμβάλει σ’ αυτό, γιατί δεν κάνουμε τίποτε ώστε να το κατανοήσουμε τουλάχιστον όπως και να το διορθώσουμε στην συνέχεια, ξεκινώντας από την καταπολέμηση πρώτα της προχειρότητας που μας διακρίνει όπως και του εγωισμού που επηρεάζει και τις δικές μας ενέργειες.
Η αλήθεια λοιπόν βρίσκεται, στο ότι ο εγωισμός μας είναι αυτός που επηρεάζει τις σκέψεις μας, τις επιλογές μας, τις αποφάσεις μας, όπως και τις ενέργειές μας, γι’ αυτό και το αποτέλεσμα που μας προκύπτει είναι συναφές, της ψυχικής και πνευματικής υγείας του καθενός μας ξεχωριστά.
Αυτός δηλαδή είναι που δηλώνει ποιος είσαι εσύ προσωπικά για παράδειγμα, ποιος είμαι εγώ και ποιος είναι ο διπλανός μας. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι βέβαια, γιατί ο σκοπός της ζωής μας άλλο επιβάλει. Το να γίνουμε όλοι ένα. Ίδιοι δηλαδή.
Και για να μη υπάρχει ίχνος εγωισμού μέσα μας να διαφθείρει το είναι μας, μας έδειξε ο Χριστός μας πως να γίνουμε ίδιοι με αυτόν, ώστε όλοι μαζί να γίνουμε ένα, Θεός και άνθρωποι μαζί δηλαδή, με απώτερο σκοπό βέβαια, το να ζήσουμε δια παντός με το ίδιο σκεπτικό και στον ίδιο χώρο.
Ο εμπνευστής του εγωισμού όμως ο διάβολος δηλαδή, σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να δεχθεί μια τέτοια εξέλιξη για τον άνθρωπο, γι’ αυτό και κάνει τα πάντα, ώστε να τον εξοστρακίσει από τον σκοπό του.
Κι επειδή γίνεται σκοτεινά και στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας αυτή η συνεργασία μας μαζί του, δεν μπορούμε να την δούμε εύκολα ως κακό προηγούμενο, όπως και παράδειγμα προς αποφυγήν γι’ αυτό και καταλήγουμε αμαχητί στα χέρια του.
Και καταλήγουμε στα χέρια του, γιατί ο προσωπικός εγωισμός μας πια, δύσκολα παλεύεται, γιατί φαίνεται σαν να αναιρούμε την ύπαρξή μας όταν πάμε να τον καταργήσουμε. Για έναν εγωισμό ζούμε λένε πολλοί άνθρωποι, όταν βλέπουν να πνίγεται αυτός μέσα τους από κάποια αιτία.
Αυτός λοιπόν είναι η αχίλλειος πτέρνα του ανθρώπου κι όσο μένει άγνωστος, υποβαθμισμένος και στο περιθώριο ριγμένος και μαζί με αυτό, δεν υπάρχουν και δάσκαλοι να διδάξουν αυτόν τον πόλεμο στα παιδιά μας, επόμενο είναι ότι θα χαθούμε κάποια στιγμή ως άνθρωποι κι αυτός είναι ο λόγος που τρέχουμε τώρα ολοταχώς προς το μηδέν ως κοινωνία ανθρώπων.
Έχουμε λύση όμως και βεβαίως έχουμε κι άνετα μπορούμε, όχι μόνον να φύγουμε από τα χέρια του εγωισμού, αλλά και να τον στείλουμε από εκεί που μας ήρθε. Αυτό όμως, μόνον με τον Χριστό μας μπορούμε πετύχουμε, αφού μόνον Αυτός ως όντως Θεός μπορεί να το κάνει. Κι ασφαλώς θέλει να το κάνει, για την αγάπη που μας έχει, αρκεί και μόνον να του το ζητήσουμε.
Αυτοί που φρόντισαν να μας μάθουν πώς να ζούμε μέσα στο ψέμα όμως και κρυφά ενεργούν μέσα μας με την βοήθεια του διαβόλου δηλαδή, αυτοί βοηθούν ώστε να μη βλέπουμε πλέον την αλήθεια.
Κι αν ακόμη προσπαθήσει έστω κάποιος να μας την δείξει με κάποιον λογικό τρόπο, πάλι από συνήθεια να ζούμε στο ψέμα δεν αναγνωρίζουμε την αλήθεια, αφού αυτή μας φαίνεται ως ψέμα.
Το ίδιο ακριβώς γίνεται και με τα εμβόλια που μας επιβάλουν οι δήθεν κυβερνήτες μας. Μια ζωή μας εξαπατούν και πουλούν την πατρίδα μας στους εχθρούς μας, όπως και σ’ αυτούς που μας θέλουν υπόδουλους στις δικές τους επιδιώξεις κι εμείς πιστέψαμε, ότι θέλουν τάχα να μας σώσουν με τα εμβόλιά τους.
Στους λαθρομετανάστες όμως, όπως και στον Πάπα που μας επισκέφτηκε προ ημερών, δεν πλησιάζουν οι κορωνοϊοί, αφού όπως είδαμε, ούτε μάσκες φορούσε, ούτε φοβήθηκε αυτός από τις χειραψίες που έκανε με τους ανθρώπους, αλλά ούτε και φιλιά δεν δίστασε να δώσει σε κάποιον μουσουλμάνου μουφτή.
Εμείς όμως κολλούμε και προπαντός, όταν μπαίνουμε στις εκκλησίες μας. Εκεί ειδικά, υπάρχουν πολλοί κορωνοϊοί, γι’ αυτό κι επιβάλουν αποστάσεις στους πιστούς, μάσκες και επιστασία από μέτρα που επιβάλουν οι λοιμωξιολόγοι, γιατί όπως μας το λένε κάθε ώρα και στιγμή, το ιικό φορτίο αυξάνετε επικίνδυνα.
Οι δημοσιογράφοι μάλιστα στις πόρτες των εκκλησιών στέκονται να φωτογραφίζουν αυτούς που μπαίνουν μέσα στην εκκλησία τους χωρίς να φορούν μάσκα, αλλά και παρατηρήσεις τους κάνουν.
Και στον Άγιο Δημήτριο έκαναν το ίδιο. Σε μια κυρία δε, έκαναν παρατήρηση για την μάσκα που λογικά έβγαλε, προκειμένου να ασπαστεί την εικόνα του Αγίου. Η κυρία όμως δεν τους φοβήθηκε και σαφέστατη ήταν όταν τους έλεγε το αυτονόητο. Μα εγώ επισκέφτηκα τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, μπορούσα να τον ασπαστώ με την μάσκα στο στόμα; Τί μου λέτε τώρα; Σας φαίνομαι για τρελή;
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δικαιολογημένα τρέχουμε κι ολοταχώς μάλιστα προς το μηδέν ως άνθρωποι, κυριευμένοι καθώς είμαστε όλοι από εγωισμό και άμετρη μωρία. Και μας συμβαίνει αυτό αγαπητοί μου, γιατί βγάλαμε τον εαυτό μας, έξω από αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, σαν να μην είμαστε δηλαδή όλοι μας μωροί.
Κι αυτό πάλι, με πολύ πείσμα το υποστηρίζουμε, όταν λέμε με ικανοποίηση, όχι εγώ, αυτοί είναι μωροί και με κάθε τρόπο το δείχνουμε αυτό παντού με τις ενέργειές μας και προπαντός, πολύ πιο καθαρά, μέσα από τον χώρο που επιλέξαμε να δραστηριοποιηθούμε ως εργαζόμενοι άνθρωποι.
Αυτό λοιπόν επιτρέψαμε στον εαυτό μας να πιστεύει κι αφού έτσι υπολογίζουμε ότι έχουν τα πράγματα, από όποια θέση κι αν αντιμετωπίζουμε την ζωή μας πλέον, τόσο την δική μας, όσο και την κοινή μας ζωή με τους υπόλοιπους ανθρώπους, την ζούμε ως δήθεν έξυπνοι εμείς. Οι άλλοι μόνο είναι μωροί.
Κι ως τέτοιοι πλέον, ασύδοτα επιτρέπουμε στον εαυτό μας να συμπεριφέρεται κατά πως καπνίζει στον καθένα, αδιαφορώντας εντελώς για την επιμόρφωσή μας, νομίζοντας ότι την έχουμε κι ότι δεν μας χρειάζεται άλλη.
Αν σπουδάζαμε όλοι μας όμως ως υπεύθυνοι για όλους και για όλα άνθρωποι, το πως έρεπε να ζούμε δηλαδή, τότε, όλοι αυτοί που επέλεξαν να γίνουν δάσκαλοι ανάμεσά μας, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικηγόροι και κάθε λογής δικαστικοί, έμποροι και κληρικοί και προπαντός πολιτικοί, δεν θα παρουσιάζαμε τώρα την σημερινή σαπίλα που μας διακρίνει ως κοινωνία ανθρώπων.
Αν είχαμε καταλάβει δηλαδή, ότι όλοι μας ήμαστε μαθητές και δάσκαλοι μαζί, όπως και γιατροί συγχρόνως, θα προσέχαμε τί λέμε και τι κάνουμε, αφού τόσο με τον λόγο μας, όσο και με το έργο μας, αλλά και με την συμπεριφορά μας, συνεχώς κι από ανέκαθεν μεταδίδουμε προς όλους αυτά που ακολουθούμε.
Κατά συνέπεια, είτε το κατανοούμε αυτό είτε όχι, όλοι μας συμμετέχουμε στην διαμόρφωση της κοινωνίας, όπως και του εαυτού μας βέβαια, οπότε, την ευθύνη της κατάντιας του συνόλου, όλοι μαζί την επωμιζόμαστε.
Κι αν το αποτέλεσμα που βλέπουμε σήμερα γύρο μας δεν μας αρέσει, τότε, δεν έχουμε παρά να παραδεχθούμε, ότι τίποτε καλό επί της ουσίας δεν σπουδάσαμε ως μαθητές, οπότε και τίποτε καλό δεν θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές ανθρώπων που θα ακολουθήσουν πίσω μας, αν συνεχίσουμε να βγάζουμε τον εαυτό μας από τις ευθύνες του.
Αν πάλι θέλουμε να μελετήσουμε ξανά το όλο θέμα και να σπουδάσουμε αν θέλετε, το πως πράγματι πρέπει να ζούμε ως άνθρωποι, δεν έχουμε παρά να γυρίσουμε πίσω. Εκεί δηλαδή που υπήρχε ο Θεός κι όλα Αυτός τα ευλογούσε.
Εκεί με λίγα λόγια, που όλοι ήθελαν να χαίρονται την ζωή που τους χάρισε και ήθελαν να την ζήσουν μαζί Του, όπως και μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους βέβαια. Και να συμμετέχουν έμπρακτα μάλιστα στους εκάστοτε προβληματισμούς τους ήθελαν, ως να ήταν δικοί τους και κανέναν δεν ήθελαν να στεναχωρήσουν, ή να απογοητεύσουν με την συμπεριφορά τους.
Όπως ακούτε να σας λέω κι εγώ τώρα, ως μαθητής, γιατρός και δάσκαλος μαζί, το Θεϊκό περιβάλλον έπρεπε να αναζητήσουμε πρώτα κι αφού το σπουδάσουμε ως μαθητές με υποχρεώσεις, να το ζήσουμε κι ως γιατροί με ευθύνη μετά, για να υγιάνουμε τους εαυτούς μας, όπως και τους συνανθρώπους μας, αλλά και να ετοιμάσουμε καθώς είμαστε υποχρεωμένοι και τις επόμενες γενιές ανθρώπων, ως όντως εκπαιδευτικοί, πώς θα πρέπει να ζουν στο εξής, ως άνθρωποι εκ του Θεού προερχόμενοι.
Αν δεν το κάνουμε αυτό και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν, τότε, με την θέλησή μας θα μείνουμε στάσιμοι στην ίδια τάξη ως διαφοροποιημένα όντα υπάρχοντες κι έτσι ακριβώς όπως μας θέλουν οι δήθεν έξυπνοι της γης, που δεν έχουν, αλλά και δεν θέλουν να έχουν σχέση με τον δημιουργό τους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι, πώς να μας υποδουλώσουν στην μωρή αφεντιά τους και προπαντός, στον πατέρα και εμπνευστή της μωρίας διάβολο.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, ή όχι, με αυτά που σας είπα, αλλά ακούστε και τα παρακάτω κι όπου θέλετε διακόψτε μου να πείτε την γνώμη σας, η να δηλώσετε την διαφωνία σας.
