Θα σας θυμίσω τώρα κι εκείνο το αρχαίο ρητό των προγόνων μας, που έλεγε πολύ γλαφυρά. < Ουδείς μωρότερος των ιατρών, εάν δεν υπήρχον οι διδάσκαλοι >. Γελούσαμε βέβαια εμείς όταν ως μαθητές στο γυμνάσιο το διαβάζαμε μέσα στα κείμενα των αρχαίων Ελληνικών.
Εγώ πάντως το θυμάμαι, γιατί πολύ προσβλητικό μου φάνηκε εκ πρώτης όψεως, αλλά και πολύ παράλογο συγχρόνως, αφού στους πάντες είναι γνωστό, ότι και οι δύο κλάδοι, απαιτούν πολύ διάβασμα από αυτούς που θα ήθελαν να τα επιλέξουν αυτά ως επαγγελματική τους αποκατάσταση.
Κι όχι μόνον αυτό απαιτεί, γιατί και υπομονή απαιτεί η θέση τους και σθένος απαιτεί και προπαντός, πολύ προσοχή για το τι λένε και τι κάνουν, για τον λόγο ότι ο άνθρωπος είναι αποδέκτης της δικής τους ευπραξίας κι όχι τα αντικείμενα. Γιατί λοιπόν είπαν μόνον αυτούς μωρούς;
Δεν γνωρίζω βέβαια γιατί το είπαν αυτό οι πρόγονοί μας, αλλά εγώ θα σας πω την δική μου άποψη επ’ αυτού κι εσείς εξετάστε το αν θέλετε. Επειδή όλοι μας συγκαταλεγόμαστε λίγο ή πολύ σ’ αυτές τις δυό κατηγορίες επαγγελματιών, όλοι μας είμαστε μωροί, από όποια θέσει κι αν επηρεάζει δηλαδή ο καθένας μας την ζωή του, όπως και την ζωή των συνανθρώπων του βέβαια.
Πριν συνεχίσω όμως, θα ήθελα να σας πω κι αυτό που τώρα μόλις μου ήρθε στον νου μου, για να μην το ξεχάσω και δεν σας το αναφέρω προς εξέταση, όπως και για προσεκτική μελέτη.
Ακούστε λοιπόν. Δέχθηκα προ ημερών ένα μήνυμα στο viper του κινητού μου κι επειδή μου έκανε εντύπωση το κείμενο, αναζήτησα το νούμερο του τηλεφώνου που μου το έστειλε, αλλά δεν υπήρχε. Ένας τίτλος μόνον ήταν στην θέση που έπρεπε να υπάρχει ο αριθμός κι αυτό έβλεπα, < το καλογεράκι >.
Διάβασα ωστόσο το κείμενο κι αυτά έλεγε εν ολίγοις. Το κομποσκοίνι του έκανε το καλογεράκι κι όπως αυτό επιβάλει, έλεγε επανειλημμένα και σε κάθε κόμπο που έπιανε με τα δάχτυλά του, το γνωστό, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με. Εκεί λοιπόν που η ερημιά βοηθούσε τον σκοπό του, άκουσε μεγάλη φασαρία ανάμεσα στα δένδρα κι όπως το έβαλε με το μυαλό του, τα δαιμόνια μάλλον επιχειρούσαν να του αποσπάσουν την προσοχή.
Για να μην τους επιτρέψει να το κάνουν, έκανε πιο έντονα το κομποσκοίνι του, αλλά και τίποτε δεν κατάφερε, γιατί η φασαρία μεγάλωσε. Από τις φωνές τους όμως κι από τα λεγόμενά τους, μπόρεσε να καταλάβει, ότι συνέδριο έκαναν τα δαιμόνια μαζί με τον αρχιδιάβολο και το θέμα τους ήταν, με ποιόν τρόπο να εγκλωβίσουν όλους τους ατίθασους Έλληνες πιστούς στις τάξεις τους.
Έλεγαν πολλά και διάφορα ως μέτρα, όπως και πολλές τεχνικές να εφαρμόσουν, αλλά όλες τις απέρριπτε ο αρχιδιάβολος. Τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε τους έλεγε, γιατί τους αγαπάει ο Θεός και μόλις Του πουν μια απλή συγνώμη, τους τα χαρίζει όλα κι έτσι μονίμως βρισκόμαστε άπρακτοι.
Ένα μικρό διαβολάκι όμως σήκωνε το χέρι του, ώστε να τους πει κι αυτό την γνώμη του, τονίζοντάς τους, ότι αυτός ήξερε τί να κάνουν, ώστε να έχουν επιτέλους αποτέλεσμα οι ενέργειές τους. Αφού γέλασαν μαζί του οι υπόλοιποι για το θράσος του, του έδωσε στο τέλος τον λόγο ο αρχιδιάβολος κι αυτά τους έλεγε το διαβολάκι με πολύ σιγουριά.
Εγώ λέω να πιάσουμε τους μητροπολίτες τους από τα πάθη τους κι αφού βάλουμε αυτούς να δουλεύουν για την πάρτη μας, εύκολα θα μας φέρουν αυτοί πια όλους τους υπόλοιπους κοντά μας, γιατί τους εμπιστεύονται.
Θαύμασαν όλοι για την ιδέα του διαβολάκου κι αφού έδωσε την άδεια ο αρχιδιάβολος στους υπόλοιπους, αμέσως έβαλαν σε ενέργεια το σχέδιό τους κι έτσι, διέλυσαν καθώς έπρεπε αυτοστιγμή το συνέδριό τους. Ακούγοντας αυτά το καλογεράκι, τρέχοντας έφτασε στον γέροντά του και με κάθε λεπτομέρεια του εξιστόρησε αυτά που άκουσε.
Αφού τα σκέφτηκε για λίγο ο γέροντάς του, είπε μετά προς το καλογεράκι. Μη τα δίνεις σημασία αυτά που έγιναν όπως λες, γιατί δεν μπορεί ο Θεός να αφήσει τους ανθρώπους στα χέρια του διαβόλου και οι μητροπολίτες, όσο εμπαθείς κι αν είναι, δεν θα υπακούσουν στις προτροπές του σατανά. Πήγαινε λοιπόν στον τόπο σου και συνέχισε την δουλειά σου και καθόλου μην ανησυχείς, γιατί μας αγαπάει ο Θεός και τίποτε από αυτά που άκουσες δεν θα επιτρέψει να γίνουν.
Έφυγε λυπημένο το καλογεράκι από την απάντηση που πήρε από τον γέροντά του, γιατί δεν διαλύθηκε η ανησυχία του όπως ήλπιζε. Ακούγοντας όμως μετά από λίγο καιρό, τί έκαναν και τί κάνουν οι μητροπολίτες μας εις βάρος των ανθρώπων, πολύ μετάνιωσε που δεν πήγε να τα πει στους ίδιους. Ακόμη όμως απορεί. Θα τον άκουγαν άραγε;
Αυτά που ακούσατε λοιπόν έλεγε το κείμενο και στο τέλος πάλι υπέγραφε με τον ίδιο τίτλο, < το καλογεράκι >. Μελετήστε κι αυτό το κείμενο αν θέλετε και κρατήστε το ως ένα ακόμη στοιχείο για τις επόμενες αποφάσεις που θα κληθείτε να πάρετε. Μαζί με αυτά δε, προσθέστε κι αυτά που θα σας πω παρακάτω κι αφορούν όπως σας είπα την καταχωρημένη μωρία, μόνον στους γιατρούς και στους δασκάλους.
Και θα το κάνω αυτό, γιατί όπως διαπίστωσα κι εγώ μετά από προσεκτική μελέτη, όλοι μας δεχθήκαμε πρόχειρα, ότι μόνον τους γιατρούς και τους δασκάλους πρέπει να κατηγορούμε ως μωρούς και δεν βλέπουμε τι στραβά και μωρά κάνουμε όλοι μας και λογικά επηρεάζουμε την εικόνα μας ως σύνολο ανθρώπων, μέσα από την συμπεριφορά του καθενός μας βέβαια.
Και οι αρχαίοι πρόγονοί μας, σκόπιμα μάλλον περιόρισαν την μωρία μόνον σ’ αυτές τις δύο ομάδες εργαζόμενων ανθρώπων, προκειμένου να μας προτρέψουν πιθανόν σε ωφέλιμες σκέψεις κι όχι για να μας κάνουν να γελάσουμε μόνον, ως βεβαιωμένα μωροί.
Και για να μας γίνει πιο κατανοητό αυτό που σας λέω, δείτε μέσα από την συμπεριφορά μας, πόσο επιζήμια ζούμε ως κοινωνία ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται όχι όλοι όπως λέμε, αλλά πάντες. Γιατροί, δάσκαλοι, κάθε λογής καθηγητές, επιστήμονες, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και προπαντός, αυτοί των σωμάτων ασφαλείας βέβαια όπως πολύ χαρακτηριστικά τους ονομάζουμε έτσι.
Προσέξετε όμως, ότι σκοπίμως δεν προστίθεται σ’ αυτό και η λογική φράση που έπρεπε να το συνοδεύει. < των Ελλήνων πολιτών και της πατρίδας τους. > Σώματα ασφαλείας μεν τα ονόμασαν αυτοί που τα όρισαν ως τέτοια, αλλά πουθενά δεν έκαναν σαφές, ότι για τους πολίτες της χώρας μας είναι σώματα ασφαλείας, όπως και για την ίδια την χώρα μας βέβαια και για κανέναν άλλον, όποιος κι αν είναι αυτός, όποιοι κι αν είναι αυτοί που ηθελημένα μπορούν να τα κινούν εναντίον μας.
Έτσι όπως είναι κουτσά διατυπωμένο δηλαδή, οποιοσδήποτε δυνάστης, κακός, προδότης, πληρωμένος εχθρός, όπως κι εντελώς ξένος παράγοντας, καταφέρει να βρεθεί στην θέση του πρωθυπουργού ας πούμε, έχει δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των πολιτών, γιατί έτσι θέλει, ή έτσι τον διέταξαν να κάνει αυτοί που φρόντισαν να βρεθεί αυτός σ’ αυτήν την θέση.
Οπότε; Τίνος σώματα ασφαλείας είναι αυτά; Βλέποντας όμως κανείς, την μανία με την οποία χτυπούν τούς πολίτες που λογικά έπρεπε να προστατεύουν, το λιγότερο που έχει να πει κανείς γι’ αυτούς, είναι ότι δεν ξέρουμε τίνος είναι.
Είδατε δηλαδή εσείς κανέναν στρατηγό, ή πρόεδρο του Αρείου πάγου ας πούμε, ή πρόεδρο της δήθεν δημοκρατίας, ή αρχηγό αστυνομίας να διαφωνεί, ή να αναφέρει την νόμιμη αντίδρασή του; Ή και να κάνει όπως είναι υποχρεωμένος το καθήκον του; Να προστατεύει τους πολίτες δηλαδή, όπως και την πατρίδα του βέβαια, όταν βλέπει να προσβάλλεται η αξιοπρέπειά τους κι όχι μόνον;
Ακούσατε μήπως να λέει κάποιος από αυτούς, προς αυτούς που παριστάνουν τους κυβερνήτες μας, ότι αν δεν προσέξουν την συμπεριφορά τους προς τον λαό και την πατρίδα τους, θα δεχθούν τις συνέπειες των καθηκόντων τους;
Αυτό λοιπόν έπρεπε να κάνουν όλοι αυτοί οι υπηρεσιακοί κι όχι να υπακούουν τυφλά, σε όσα απάνθρωπα και αντεθνικά διατάζουν αυτοί που έτσι τους βολεύει να οργανώνουν όλα τα κράτη του κόσμου. Να λειτουργούν σε βάρος των συμπολιτών τους και της πατρίδας τους δηλαδή και τα σώματα ασφαλείας να είναι δίπλα τους, ως πραγματικοί υπηρέτες αυτών, που τους όρισαν σε τέτοιες θέσεις.
Κατά συνέπεια, όλα αυτά που επιβάλουν τα διαβολοπαίδια και οι ηθελημένα συνεργάτες τους στους ανθρώπους, είναι από αυτούς επιλεγμένα και μεθοδευμένα έτσι, ώστε να επιφέρουν απλώς και μόνον τον αφανισμό των ανθρώπων. Και το κάνουν πολύ καλά μέχρι στιγμής, μέσω αυτών που αυτοί και πάλι όρισαν με διαφόρους μεθόδους να είναι διαχειριστές μας κι εξ’ αυτού, να μας συμπεριφέρονται μόνον ως άψυχα αντικείμενα και δουλικά υποτασσόμενα μάλιστα, σ’ αυτούς που μας θέλουν τέτοιους.
Και το παράδοξο δε είναι, ότι όλοι αυτοί που υπηρετούν τους δυνάστες των ανθρώπων μέσα από τις θέσεις που κατέχουν, δεν μπορούν να καταλάβουν ως βεβαιωμένα μωροί, ότι κι αυτοί συμμετέχουν στην διαταγμένη κακοποίηση των συνανθρώπων τους, εκτελώντας όπως είπαμε αδιαμαρτύρητα, την σκοπίμως διαστρεβλωμένη υπηρεσιακή τους υποχρέωση κι ας μη τους αρέσει ο τίτλος του μωρού που τους πάει γάντι.
Προσέξετε λοιπόν αυτά που κάνουν οι παραπάνω μωροί και συγκρίνετε την συμπεριφορά τους, με αυτήν των ανθρώπων που εργάζονται κι έχουν ως ενασχόλησή τους την επεξεργασία των αντικειμένων. Όχι των ανθρώπων, αλλά των αντικειμένων.
Και το τονίζω αυτό, για να δείτε κι εσείς με πόση προσοχή και πόσο σεβασμό αυτοί τα επεξεργάζονται, ώστε όχι μόνον να μη τα βλάψουν, αλλά και πως να τα διαμορφώσουν έτσι, ώστε να είναι όντως χρήσιμα για τους συνανθρώπους τους.
Αυτοί οι αγράμματοι λοιπόν, όπως εύκολα τους ονομάζουν οι κάθε λογής μωροί επιστήμονες, έχουν κατανοήσει κι έχουν πειστεί επ’ αυτού, ότι όλα, μα όλα, για την διευκόλυνση της ζωής του ανθρώπου υπάρχουν στην ζωή κι αυτό που γνωρίζουν, το υποστηρίζουν καθημερινά και μέσα από τις τέχνες τους, εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Οι ξυλοκόποι για παράδειγμα, όποιο λάθος κι αν κάνουν στην δουλειά τους, το ξύλο θα βλάψουν κι όχι τον άνθρωπο. Αν δείτε όμως, με πόση προσοχή κάνουν κι αυτοί την δουλειά τους, από μόνοι σας θα πείτε, ότι χειρούργοι είναι, γιατί τίποτε δεν αφήνουν να γίνει σε βάρος του δένδρου που κόβουν, του δάσους που τα τρέφει, των ανθρώπων που θα ασχοληθούν με την χρήση τους, όπως και του ξυλουργού βέβαια, που ως τελικός αποδέκτης θα τα χρησιμοποιήσει σε κάποιο χρόνο.
Αν δείτε δε και τί είδους χειρουργικές επεμβάσεις κάνουν οι υδραυλικοί στους σωλήνες μεταφοράς υγρών ή αερίων, ας πούμε, προκειμένου να τα μεταφέρουν εκεί που πρέπει με ασφάλεια, ασφαλώς και θα πείτε, ότι αυτοί έπρεπε να διδάσκουν τους χειρούργους τι να κάνουν στο ανθρώπινο σώμα σε παρόμοιες ανάγκες, αφού είναι πολύ πιο προσεκτικοί από τους γιατρούς και καθόλου δεν υπερηφανεύονται για όσα κάνουν. Μόνον το μεροκάματο τους απαιτούν.
Αυτά τα απλά και μόνον να σκεφτείτε κι εσείς δηλαδή, λογικά θα πείτε στον εαυτό σας, ότι κάπως έτσι έπρεπε να λειτουργούν και όλοι αυτοί που προανέφερα, οι οποίοι ανέλαβαν να διαχειρίζονται το μυαλό, το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων κατά το δικό τους δοκούν και σημασία δεν δίνουν, ότι ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού, ότι ζει για συγκεκριμένο σκοπό επί της γης κι ότι όλα τα υπόλοιπα πλάσματα που ζουν μαζί του στο φυσικό περιβάλλον, ένα σκοπό έχουν μόνον, το να βοηθήσουν τον άνθρωπο και τον σκοπό του.
Τον άνθρωπο δηλαδή έπρεπε να υπηρετούν όλοι αυτοί οι μωροί κι όχι αυτούς που εκμεταλλεύονται την ύπαρξή του. Αυτόν δηλαδή που με πολύ εμπιστοσύνη εγκαταλείπεται στα χέρια τους, τόσο για την υγεία του σώματός τους, όσο και γι’ αυτήν του μυαλού τους και όχι μόνον αυτά, γιατί και η ψυχική τους υγεία όπως είπαμε εξαρτάται, από τους δικούς τους χειρισμούς και τις δικές τους συμπεριφορές.
Μελετήστε κι αυτό τώρα.
