Μετά από το γιορτινό μας τραπέζι της ημέρας των Φώτων όμως, έφυγαν κάπως βιαστικά τα παιδιά με τους γονείς τους κι έτσι, δεν μπορέσαμε να πούμε τίποτε περισσότερο για την ιστορίας που τους αφηγούμαι και συνεχώς αφήνουμε στην μέση.
Κι όπως φαίνεται από αυτόν, τον κατά διαστήματα τρόπο που την ακούν, μάλλον θα χρειαστεί να τα λέμε για αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη, μέχρι που να την ολοκληρώσουμε, αλλά και ποιος μας βιάζει;
Το ζητούμενο πάντως, όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση, είναι το να μας μείνει κάτι χρήσιμο από την ιστορία που τους αφηγούμαι, τόσο σ’ εμένα, όσο και στα παιδιά που την ακούν βέβαια, ή που και που θα την διαβάζουν αν θελήσουν όπως τους πρότεινα να κάνουν στο εξής κι ας μας πάρει πολύ καιρό η ολοκλήρωσή της.
Τους πρότεινα να γράφω δηλαδή αυτά που σκέφτομαι να τους εξιστορώ κατά μικρά διαστήματα, ως συνέχεια της ιστορίας μας, ώστε να τα διαβάζουν με την ησυχία τους τα παιδιά αντί να τα ακούν.
Μαζί με τα δικά μας παιδιά μάλιστα, ας τα διαβάζουν κι όλα τα παιδιά του κόσμου, μικρά ή και μεγάλα βέβαια, γιατί δεν μας είναι και τόσο εύκολο το να βρισκόμαστε συχνά και μάλιστα με προγραμματισμένες επισκέψεις.
Και να διαβάζουν τους πρότεινα, μέσα από την διαδικτυακή μου σελίδα, τόσο αυτά που ως νέα θα τους προσθέτω, όσο κι αυτά που ήδη είναι αναρτημένα εκεί, αφού και σ’ αυτά υπάρχουν χρήσιμες πληροφορίες.
Όλα αυτά βέβαια, για όλους είναι αναρτημένα όπως είπαμε και για όσους θέλουν βέβαια να μελετήσουν τα περιστατικά που κατά καιρούς ανέφερα και αναφέρω, ώστε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που μας δίνεται μέσω αυτών, να εξετάσουμε περισσότερες επί μέρους σχετιζόμενες πληροφορίες, που πιθανόν μας είναι πολύ χρήσιμες και μας λείπουν.
Αυτές βέβαια και σχετικές με την ιστορία μας είναι, αλλά κι ασφαλώς μπορούν να συμβάλουν θετικά στην πραγματικότητα της ζωής που μας δόθηκε να διαιωνίσουμε, ή και να διανύσουμε ελεγχόμενα θα έλεγα κι όχι να την ακολουθούμε με φαντασίες μόνον.
Και για να μη χάσουμε την σειρά της ιστορίας μας, στην αρχή θα πάμε πάλι κι εκεί που ο ψεύτης και τα ψέματα, όπως και η προχειρότητα της συμπεριφοράς των προγόνων μας, μας ώθησαν, να βγάλουμε την συμμετοχή του Θεού και πατέρα μας από την ζωή μας και τις σκέψεις μας, αλλά κι από τις ενέργειές μας βέβαια.
Πρόχειρα μεν το δέχτηκαν αυτό στην ζωή τους οι πρόγονοί μας, αλλά κι εμείς οι μεταγενέστεροι, ακόμη συνεχίζουμε να το δεχόμαστε πρόχειρα επαναλαμβάνοντας το ίδιο κι αυτή η επανάληψη καθόλου κακή δεν μας φαίνεται.
Είπαν λοιπόν αυτοί με το μυαλό τους, αυτό που κι εμείς ακόμη λέμε μέσα μας με πείσμα, έστω κι αν πέρασαν χιλιάδες χρόνια από τότε. Αφού και μόνοι μας μπορούμε να σκεφτούμε, τι να κάνουμε σε κάθε περίπτωση, για ποιόν λόγο λοιπόν πρέπει να ρωτάμε τον Θεό, πώς να σκεφτούμε και πως να ενεργήσουμε σε κάθε περίπτωση, έστω κι αν Αυτός είναι πατέρας μας;
Αυτήν την συμβουλή λοιπόν δέχτηκαν να ακολουθήσουν οι πρόγονοί μας τότε και την ίδια δεχόμαστε κι εμείς ακόμη και μια φορά την ακούσαμε από τον πονηρό να μας την παρουσιάζει στα κρυφά ως λύση στα προβλήματά μας.
Αν και την ακούσαμε μια φορά όμως, αμέσως την εμπεδώσαμε εμείς οι πρόχειροι κι εγωιστές άνθρωποι και ποτέ ξανά δεν εξετάσαμε, αν μας ήταν χρήσιμη, ή αν μας ήταν όντως επιζήμια αυτή η τοποθέτηση.
Αν μελετούσαμε έστω και τώρα την ανθρώπινη ιστορία, θα βλέπαμε πολύ καθαρά, ότι πολλά δεινά πάθαμε εξαιτίας αυτής της τοποθέτησης, του μπορούμε δηλαδή να ενεργούμε και χωρίς τον Θεό στην ζωή μας. Από εγωισμό επηρεασμένοι όμως ακόμη δεν είδαμε το αποτέλεσμα των δεινών ως λανθασμένη και πολύ πρόχειρη συμβουλή κι από τον πονηρό προεχόμενη.
Βλέποντας όμως ο καλός μας πατέρας, την εμμονή μας στο να μην Τον θέλουμε συμμέτοχο στην ζωή μας κι εξαιτίας αυτού, να προκαλούμε συνεχώς κακό στον εαυτό μας, ποτέ δεν μας άφησε αβοήθητους.
Πότε ο Ίδιος προσωπικά δηλαδή και πότε με την συμμετοχή και βοήθεια των ανθρώπων Του στην ζωή μας, πολλές φορές έκανε κι ακόμη κάνει προσπάθειες να μας πείσει, ότι πρέπει να μελετήσουμε ξανά και πολύ σοβαρά την τοποθέτηση μας, αλλά κι όπως εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται, τίποτε από αυτά δεν ακούμε εμείς οι πρόχειροι άνθρωποι.
Μια μικρή μερίδα ανθρώπων ωστόσο, δέχθηκε την προτροπή Του πατέρα τους και πράγματι μελέτησαν ξανά και ξανά αυτήν την λανθασμένη στάση τους απέναντι στον πατέρα τους κι αφού βεβαιώθηκαν ότι πράγματι είναι όχι μόνον λανθασμένη αλλά και ζημιογόνα, αμέσως άλλαξαν την κακή συμπεριφορά τους κι όπως είναι λογικό, δέθηκαν περισσότερο μαζί Του και ακάθεκτα συνεχίζουν να αναζητούν τρόπους, ώστε να πλησιάσουν περισσότερο προς τα δεδομένα Του.
Όλοι οι υπόλοιποι όμως, από τότε μέχρι και στις μέρες μας, την ίδια λανθασμένη στάση ακολουθούμε ακόμη, γιατί ποτέ δεν δεχθήκαμε, ότι κι ο πονηρός ζει μέσα μας κι ότι αυτός είναι που συνεχώς κι αδιαλείπτως υποδαυλίζει τον εγωισμό μας κι ότι αυτός είναι που μας θέλει όλους μόνους και αβοήθητους.
Αυτόν όμως, τον πονηρό δηλαδή, όπως κι άλλη φορά το είπαμε, ούτε και να τον σκεφτούμε θέλουμε ως υπαίτιο και μόνιμο συνεργό στις ενέργειές μας, εξαιτίας της αποχαύνωση που μας έχει προκαλέσει, ακολουθώντας τις ιδέες του.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, από αυτήν την τοποθέτηση και μόνον φύγαμε θα λέγαμε από την αγκαλιά του Θεού εμείς οι άνθρωποι, ή αφαιρέσαμε αν θέλετε την δική Του συμμετοχή από την δική μας ζωή, σαν να μας ήταν εντελώς ανώφελη και εντελώς απρόσεκτα, ακολουθήσαμε τις κακές υποδείξεις του πονηρού.
Και το χειρότερο γι’ εμάς τους ανθρώπους είναι, ότι με την θέλησή μας δεχθήκαμε να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του πονηρού, γι’ αυτό και δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για κάτι, αφού αυτή είναι η δική του δουλειά κι όπως αποδεικνύεται καλά την κάνει εις βάρος μας, αφού απρόσεκτα εμείς του το επιτρέπουμε.
Αν δούμε πρόχειρα αυτήν την τοποθέτηση, του να μην θέλουμε ως συμπαραστάτη τον Θεό στην ζωή μας δηλαδή μπορεί και να μας φανεί κάτι σαν λεπτομέρεια, αφού όντως κι βεβαίως μπορούμε, ώστε κι από μόνοι μας να εκτιμούμε πράγματα και καταστάσεις.
Ναι, βεβαίως και μπορούμε, αλλά και η συμμετοχή του Θεού σ’ αυτό ακριβώς αποβλέπει, στο να μπορούμε και μάλιστα, με ασφάλεια για την ζωή μας, αφού Αυτός γνωρίζει την ύπαρξη του πονηρού, όπως και τον κακό σκοπό του, εμείς δυσκολευόμαστε να δεχθούμε και την συμμετοχή του πονηρού στην ζωή μας.
Για να μπορούμε να σκεφτόμαστε σωστά λοιπόν και για να ενεργούμε το ίδιο σωστά, ο Θεός, πλάστης και πατέρας μας, από πρώτο χέρι γνωρίζει, ότι ασφαλώς και χρειαζόμαστε πολλά και προπαντός την αμέριστη βοήθειά Του, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε με ασφάλεια την ζωή μας.
Εμείς δεν θέλουμε να το δεχθούμε αυτό, από απλό εγωισμό υποκινούμενοι, που από τον πονηρό κληρονομήσαμε αυτήν την ασθένεια, η οποία έγινε πλέον θηρίο ανίκητο μέσα μας, από την τάση που έχουμε να την τρέφουμε συνεχώς κι αδιαλείπτως.
Αυτά μελετώντας λοιπόν, οφείλουμε να γνωρίσουμε πλέον, ότι δεν είναι αρκετές οι δυνατότητές μας, όσες κι αν είναι, όπως η διάκρισή μας ας πούμε, η σύνεσή μας, το θάρρος μας, γιατί χωρίς την Θεϊκή εμπεριστατωμένη βοήθεια σ’ αυτές, μένουμε ευάλωτοι.
Και είμαστε όντως ευάλωτοι, γιατί ο κρυφός εχθρός μας είναι τόσο πανούργος, που εμείς οι πολύ πρόχειροι, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τις πανουργίες του κι αν έρθουμε σε αντιπαράθεση μαζί του, ένα είναι σίγουρο, ότι θα μας νικήσει αν είμαστε μόνοι μας και χωρίς το Θεό μαζί μας.
Κι όταν λέμε θα μας νικήσει, να εννοήσετε ότι θα μας αιχμαλωτίσει στις δικές του επιθυμίες και μάλιστα, μέσα από τις δικές μας δυνατότητες κι αυτό εμείς, ποτέ των ποτών δεν θα το καταλάβουμε, αν δεν μας το δείξει ο καλός Θεός και πατέρας μας.
Ο οποίος μάλιστα, μας έπλασε εντελώς ελεύθερους όπως είπαμε, αλλά και όντως θέλει να ζούμε ελεύθεροι, γι’ αυτό και ποτέ δεν μας άφησε στην διάθεση του εχθρού εντελώς απροετοίμαστους, δεδομένου ότι και τις απαραίτητες δυνάμεις μας διέθεσε γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως και βοηθούς μας παραχώρησε, αλλά και την δική Του Θεϊκή συμμετοχή μας παρέχει, ώστε να βγούμε βεβαιωμένα νικητές, αν βέβαια κι εμείς το θέλουμε αυτό και αυτή είναι η ελευθερία που μας χάρισε, το να θέλουμε δηλαδή, ή να μη θέλουμε την συμμετοχή Του στην ζωή μας.
Όταν έχουμε τον Θεό μαζί μας λοιπόν, δεν φανταζόμαστε ότι έχουμε την δυνατότητα να μπορούμε τα πάντα, γιατί έχουμε μαζί Του εξασφαλισμένα πολλές δυνατότητες. Με τον Θεό, συν Θεό λοιπόν, όλα τα αδύνατα γίνονται δυνατά, οπότε, κανείς εχθρός δεν μπορεί να μας αντισταθεί.
Χωρίς Αυτόν όμως, μόνον να φανταστούμε μπορούμε, ότι δήθεν έχουμε κι από μόνοι μας δυνατότητες να κάνουμε κάτι καλό για τον εαυτό μας κι αυτό, καθόλου λογικό δεν είναι, γιατί μπροστά στις δυνατότητες του πονηρού, μόνον οι δικές μας είναι εντελώς ανώδυνες να γι’ αυτόν.
Οπότε παιδιά, το μπορούμε κι από μόνοι μας να ενεργούμε εις όφελός μας, δεν είναι μια ανώδυνη, ή μια απλή λεπτομέρεια και θα πρέπει να ξέρετε ότι οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν την διαφορά σε όλα αυτά που μας περιβάλουν, είτε είναι σκέψεις, είτε είναι ιδέες, είτε είναι ενέργειες, είτε πράγματα είναι και το αποτέλεσμα είναι αυτό που το βεβαιώνει.
Αν προσέξουμε καλύτερα αυτά που γίνονται γύρο μας δηλαδή θα δούμε ότι πράγματι όλα στηρίζονται στις λεπτομέρειες κι ότι όλα από αυτές εξαρτώνται, γιατί οι λεπτομέρειες είναι αυτές ορίζουν αν κάτι είναι σωστό, ή λάθος, καλό, ή κακό, δυνατό, ή αδύνατο ας πούμε.
Κι ένα σορό άλλα σαν τα παραπάνω θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εδώ για να στηρίξουμε το θέμα μας, αλλά ασφαλώς και δεν είναι δυνατόν να τα συμπεριλάβουμε όλα. Ωστόσο, εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε εμείς οι πρόχειροι άνθρωποι, ότι τα πάντα γύρο μας εμπεριέχουν λεπτομερείς, τις οποίες ασφαλώς και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ή κατά την συνήθειά μας να υποβαθμίζουμε την αξία τους.
Για να καταλάβουμε καλύτερα πάντως αυτά που λέμε για τις λεπτομέρειες και την αξία τους, στην πράξη θα το δούμε καλύτερα κι όταν συγκρίνουμε για παράδειγμα δύο ίδια μεταξύ τους πράγματα.
Αυτά συγκρίνοντας λοιπόν, εύκολα θα μπορέσουμε να πούμε ποιό από τα δυό είναι από καλύτερα υλικά φτιαγμένο, γιατί όχι μόνον το βλέπουμε, αλλά και το πιάνουμε κιόλας κι έτσι δεν κινδυνεύουμε να κάνουμε λάθος στην εκτίμησή μας.
Αν θέλουμε για παράδειγμα να δούμε τί ώρα είναι, κοιτάμε στο ρολόι μας, γιατί αυτό ξέρει ακριβώς την ώρα, ενώ εμείς μόνον να την υποθέσουμε μπορούμε. Οπότε, αν από μόνοι μας υπολογίσουμε την ώρα και χωρίς να κοιτάμε το ρολόι, το ποιο πιθανό είναι να κάνουμε λάθος εκτίμηση.
Αν για παράδειγμα πάντα, βρεθούμε διψασμένοι κάπου και δούμε να τρέχει νερό από κάποια βρύση, αμέσως θα πάμε να πιούμε, γιατί ξέρουμε ότι νερό είναι αυτό που τρέχει από βρύση.
Ξέρουμε βέβαια, ότι είναι νερό αυτό που τρέχει εκεί, αλλά δεν ξέρουμε αν μπορούμε να το πιούμε, γιατί υπάρχει κίνδυνος να είναι δηλητηριασμένο από κάτι ας πούμε κι εμείς δεν έχουμε την δυνατότητα να ξέρουμε, ούτε πόσο δηλητηριασμένο είναι, ούτε από τί είναι δηλητηριασμένο.
Από την βρύση του σπιτιού μας για παράδειγμα, πίνουμε άφοβα νερό, γιατί ξέρουμε ότι ελέγχετε αυτό από την αρμόδια υπηρεσία. Από μια υπαίθρια όμως, διστάζουμε να πιούμε, από το φυσικό ένστικτο της αυτοπροστασίας μας κινούμενοι, γι’ αυτό και ρωτούμε πρώτα πριν το πιούμε, κάποιον που πιθανόν ξέρει να μας πει, αν πίνετε το νερό ή όχι.
Τα ζώα δεν ρωτούν κανέναν, γιατί πίνουν νερό από όπου βρουν όπως ξέρουμε, μάλλον γιατί έχουν ισχυρά αντισώματα. Τα βόδια για παράδειγμα, αντιδρούν με την δική τους λογική για το συγκεκριμένο θέμα. Πίνουν νερό δηλαδή από όπου βρουν και το κάνουν ασταμάτητα και μαθαίνουν ότι δεν έπρεπε να το πιούν, ή να μην ποιούν τόσο πολύ, όταν ήδη έχουν πεθάνει.
Τα άλογα δεν κάνουν το ίδιο. Αυτά έχουν την δυνατότητα να ελέγχουν το νερό από μόνα τους, σαν να έχουν μέσα τους χημικό εργαστήριο. Κι αν αυτό τους πει ότι το νερό είναι ακατάλληλο προς πόσην, γουλιά δεν πίνουν, έστω κι αν διψούν πάρα πολύ.
Καταλαβαίνετε τώρα τί αξία έχουν οι λεπτομέρειες; Σκεφτείτε λοιπόν, πόσο επικίνδυνο είναι γι’ εμάς τους ανθρώπους, το να πίνουμε νερό από εκεί που κανείς δεν υπάρχει κοντά να μας προστατεύσει, από το να πάθουν κάτι ανάλογο με τα βόδια.
Αν υποθέσουμε από μόνοι μας όμως, ότι ίσως και να μην είναι καλό το νερό κι επιλέξουμε για την προστασία μας να μην το πιούν, τότε ναι, θα διψούμε μεν μέχρι να φτάσουμε σε κάποια ελεγχόμενη βρύση, αλλά και τίποτε δεν θα πάθουμε από πιθανές έστω κι ανεπιθύμητες περιπέτειες.
Αν πιούμε όμως το νερό κι αυτό είναι όντως ακατάλληλο, τότε θα μάθουμε κι εμείς τί πάθαμε σαν τα βόδια, όταν βρεθούμε στο νοσοκομείο, ή και πριν από αυτό ακόμη, όταν αρχίσουμε να βλέπουν δηλαδή από αρκετό ύψος πλέον τα πράγματα και τους ανθρώπους.
Μιχάλης Αλταλίκης
