Ενσωματωθήκαμε γρήγορα και σύσσωμοι με το νέο μας χωριό και τις συνήθειές του, αλλά δεν ξεχνούσαμε και την γενέτειρα μας, όπως και τους εκεί υπάρχοντας συγγενείς μας, αφού φρόντιζαν οι γονείς μου, ώστε να τους κάνουμε συχνές επισκέψεις. Αυτές οι επισκέψεις, έδωσαν σε μένα την δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα τους συγγενείς μας, όπως και τα παιδιά της γειτονιάς μας.
Τους δάνειζα το μικρό μου ποδήλατο, έτσι ώστε να κάνουν και αυτά καμιά βόλτα, γιατί τότε ήταν μεγάλη πολυτέλεια να έχει κανείς ποδήλατο, έστω και αν αυτό ήταν μικρό και τρίτροχο σαν το δικό μου. Εξ αιτίας αυτού, βρισκόμουν καθημερινά στο επίκεντρο του διαφέροντος, γι’ αυτό και όλοι τους με αγαπούσαν.
Σε μια από αυτές τις επισκέψεις, με άφησαν οι γονείς μου στο πατρικό της μητέρας μου, στο σπίτι του παππού μου δηλαδή, για να με φροντίζει εκεί η άλλη γιαγιά μου, έτσι, για να αλλάξω κλίμα. Με άφησαν εκεί, μήπως και μου ανοίξει η όρεξη, γιατί εκτός των άλλων, ήμουν και άφαγος όπως είπα.
Φοβόταν η γιαγιά μου μη τυχόν και πάθω κάτι, ενώ βρισκόμουν στα χέρια της, γι’ αυτό και συχνά πυκνά με πήγαινε στο γιατρό να τον συμβουλευθεί.
– Δεν τρώει το παιδί γιατρέ και είναι πολύ αδύνατο, του έλεγε μια μέρα.
Αφού με εξέτασε αυτός, είπε στη γιαγιά μου.
– Πάρε αυτό το μπουκαλάκι. Έχει σιρόπι μέσα για την όρεξη. Ας το πιει το παιδί και μετά βλέπουμε.
Μετά από λίγες μέρες όμως, άρχισα να πονάω από τα δεξιά και χαμηλά στην κοιλιά. Το έκρυψα αυτό από τη γιαγιά μου, γιατί δεν ήθελα να τους φορτωθώ και με άλλο πρόβλημα. Εξαιτίας εκείνου του πόνου όμως, δεν ήταν δυνατόν να κάνω πολλές κινήσεις παίζοντας, γι’ αυτό και δεν έβγαινα έξω από το μαντρότοιχο του σπιτιού να παίξω με τα άλλα παιδιά.
– Βγες έξω βρε παιδί μου, έλεγε η γιαγιά. Σε περιμένουν τα παιδιά να παίξετε.
– Δεν θέλω της απαντούσα. Καλά παίζω εδώ με το αυτοκίνητο.
Στο χαγιάτι του σπιτιού τους, είχε τακαρισμένο ο παππούς μου ένα σασί αυτοκινήτου. Είχε τιμόνι αυτό και λεβιέ ταχυτήτων. Είχε όλα τα πεντάλ, αλλά με τα ταμπούρα σκέτα, χωρίς τις ρόδες. Με αυτό το τακαρισμένο αυτοκίνητο, έκανα με τις ώρες εγώ πρακτική εξάσκηση ως οδηγός, εφαρμόζοντας όσα έβλεπα να κάνει ο οδηγός του ταξί της εποχής, όταν αυτός μας πηγαινόφερνε από τον Ασκό στο Σοχό.
Πού δεν είχα ταξιδέψει με εκείνο το αυτοκίνητο, και τι δυσκολίες δεν ξεπέρασα οδηγώντας το. Τίποτε δεν με σταματούσε. Ούτε ανηφόρες, ούτε λάσπες, ούτε ποτάμια και έτσι μέσα από αυτά τα φανταστικά μου ταξίδια, εξοικειώθηκα τόσο με το αυτοκίνητο, που από πολύ μικρός μπορούσα να οδηγώ.
Έκρυβα καλά από τους άλλους τα φανταστικά μου ταξίδια, αλλά δεν μπόρεσα να κρύψω για πολύ και τον πόνο που είχα από τα δεξιά μου, γι’ αυτό και άρχισα σιγά, σιγά να σκύβω βαδίζοντας, δεδομένου ότι δεν άντεχα τον πόνο όρθιος. Το πρόσεξε αυτό ο παππούς, γι’ αυτό και είπε μια μέρα στην γιαγιά.
– Γιατί περπατάει σκυφτό το παιδί;
Τι ήταν να το πει αυτό ο παππούς; Έτρεξε αμέσως η γιαγιά μου και έφερε τον γιατρό στο σπίτι.
– Τι έχει το παιδί γιατρέ;
Αφού με εξέτασε σχολαστικά εκείνος, είπε με ανακούφιση.
– Γι’ αυτό δεν είχε όρεξη το παιδί γιαγιά. Το παιδί έχει σκωληκοειδίτιδα. Να ειδοποιήσεις τον πατέρα του τώρα και να του πεις ότι αυτό πρέπει να μεταφερθεί αμέσως στο νοσοκομείο. Πρέπει να εγχειρισθεί.
Είχε χάσει τον μεγάλο του αδελφό από περιτονίτιδα ο πατέρας μου, γι’ αυτό και μόλις πληροφορήθηκε την επείγουσα γνωμάτευση του γιατρού, ήρθε και μας πήρε εμένα και την γιαγιά μου και την ίδια μέρα κιόλας, βρεθήκαμε σε μια κλινική της Θεσσαλονίκης. Την επομένη το πρωί και στα επτά μου χρόνια, εγχειρίστηκα από σκωληκοειδίτιδα.
Μια εβδομάδα κάθισα στη κλινική. Και μια εβδομάδα ακόμη κάθισα εκτός σχολείου, παρέα με τον παππού και τη γιαγιά, μέχρι που να αναρρώσω. Στην συνέχεια, επέστρεψα πάλι στο σπίτι και στο σχολείο, όπου και για λίγο καιρό ακόμη η δασκάλα μου την χάριζε και δεν με χτυπούσε με την βέργα για τα ορθογραφικά μου λάθη, αυτά που εγώ ανεξέλεγκτα τότε έκανα.
Μιχάλης Αλταλίκης
