Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε και ένα πρωινό, μας είπε ο λοχαγός μας στην αναφορά της πυροβολαρχίας, ότι πρέπει να πάρουμε κι εμείς μέρος στην ψηφοφορία, αυτήν δηλαδή που η τότε στρατιωτική κυβέρνηση, υποχρέωνε τους πολίτες της χώρας να απαντήσουν με ένα ναι, ή ένα όχι, αν ήθελαν την απομάκρυνση του βασιλιά από την χώρα.
Μας παραξένεψε το γεγονός, δεδομένου ότι μέχρι τότε οι στρατιώτες δεν ψήφιζαν για τίποτε. Ωστόσο, μας χώρισαν σε ομάδες και μας έστειλαν στα χωριά πέριξ του Κιλκίς μια Κυριακή. Ήταν στην ευθύνη του στρατού τότε, η εξασφάλιση της τάξης κατά την ψηφοφορία, όπως και η φύλαξη της κάλπης, από κάθε λογής αντιδράσεις.
Έτσι, βρέθηκα κι εγώ σε ένα χωριό του Κιλκίς, να είμαι ένοπλος σκοπός και να προστατεύω την κάλπη. Στην ίδια κάλπη ψήφισα πρώτος, αφού έριξα τον εσώκλειστο φάκελο που μου έδωσε στο χέρι ο δικαστικός επίτροπος.
Όταν τον ρώτησα να μου πει, τι ψηφίζω; Εκείνος μου είπε με νόημα.
– Δεν ξέρω. Κι εγώ το ίδιο με σένα έκανα. Έριξα τον εσώκλειστο φάκελο που μου έδωσε στο χέρι ο δικό σου λοχαγός. Ρίξε μέσα λοιπόν τον φάκελο να τελειώνουμε…
Μιχάλης Αλταλίκης
