Μια και μιλάμε για αλήθειες και ψέματα όμως παιδιά, θέλω να σας πω και δύο ακόμη μικρές ιστορίες, για να εδραιώσετε καλύτερα τα προηγούμενα, αλλά και για να καταλάβετε πιο σωστά, ότι το ψέμα είναι που τρόμε αμάσητο κι ότι η αλήθεια είναι αυτή που δύσκολα μασιέται.
Πρόσφατα λοιπόν, ζήτησαν οι επιστήμονες από έναν μικρό ως παιδί θαύμα αναγνωρισμένο και μάλιστα από τους ίδιους, να τους δώσει μια απάντηση αυτός, στο ερώτημα, αν υπάρχει θεός, ή όχι. Τούς κοίταξε ο μικρός και με πολύ σοβαρό ύφος τους είπε αυτό που δεν περίμεναν να ακούσουν, αλλά και τόσο λογικά το εξέφρασε.
Βλέποντας κανείς και μόνον, όλα αυτά που υπάρχουν γύρο μας, πολύ απλά θα λέγαμε, ότι χρειαζόμαστε πολύ μεγαλύτερη πίστη, προκειμένου να πείσουμε τον εαυτό μας, ότι δεν υπάρχει ο Θεός, από αυτήν που θα μας χρειαζόταν να πειστούμε, ότι ασφαλώς και υπάρχει.
Άναυδους λοιπόν τους άφησε ο μικρός με την απάντησή του αποδεικνύοντας έτσι, ότι πράγματι ήταν σοφός και καλά μας λέει η πολύ γνωστή παροιμία. Από μικρό κι από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια, γιατί δεν έχουν δεχθεί ακόμη τα ψέματα μέσα τους.
Ακούστε τώρα και την ιστορία που θα σας πω και μελετήστε την μαζί με τα παραπάνω. Ένας μοναχός λοιπόν, πολλά χρόνια κοινωνούσε των αχράντων μυστηρίων στην εκκλησία, αλλά και κάθε φορά αμφέβαλε γι’ αυτά που άκουγε να λένε οι ιερείς, ότι το Άγιο πνεύμα έρχεται δηλαδή και Αυτό μετατρέπει το ψωμί και το κρασί σε σώμα και αίμα Χριστού που μας δίνουν οι ιερείς να κοινωνήσουμε.
Κρατούσε λοιπόν τις αμφιβολίες του αυτός ο μοναχός και σε κανέναν δεν σκέφτηκε να τις εξομολογηθεί, αλλά ούτε και κουβέντα έκανε ποτέ γι’ αυτές με κάποιον άλλο μοναχό έστω. Κανείς λοιπόν δεν ήξερε τί κρατούσε αυτός στο μυαλό του.
Τις περισσότερες φορές μάλιστα, έδινε από μόνος του απαντήσεις, για να μην μένουν αναπάντητες οι αμφιβολίες του και αυτό που καθόταν ως ποιο λογικό στο μυαλό του ήταν, ότι μάλλον συμβολικά ονομάζουν οι ιερείς το ψωμί και το κρασί ως σώμα και αίμα Χριστού.
Μια μέρα όμως, με το που δέχτηκε την Θεία κοινωνία στο στόμα του, ετοιμάστηκε να την φτύσει, από την αϊδία και μόνον που ένιωσε, γιατί αισθάνθηκε ότι πράγματι μασούσε ωμό κρέας και γευόταν αίμα.
Βλέποντας ο ιερέας την αντίδρασή, αυτός τον ώθησε να καταπιεί αυτό που είχε στο στόμα του και να μη το φτύσει. Μετά από αυτό, αναγκάστηκε βέβαια να πει σε όλους αυτά που σκεφτόταν, όπως κι αυτό που έπαθε, οπότε, έμαθε κι αυτός την αλήθεια επιτέλους.
Ασφαλώς και είναι ψωμί και κρασί αυτά που βάζουμε μέσα στο Άγιο δισκοπότηρο του εξήγησε ο ιερέας, αλλά το Άγιο Πνεύμα που καλούμε, Αυτό ως Θεός έρχεται και τα μεταβάλλει σε αίμα και σώμα Χριστού.
Μας μένει βέβαια η αίσθηση του ψωμιού και του κρασιού, γιατί διαφορετικά, θα παθαίναμε όλοι αυτό που έπαθες εσύ. Κατά παραχώρηση λοιπόν γίνετε αυτό, αλλά η αλήθεια παραμένει, ότι αίμα και σώμα Χριστού δεχόμαστε κι όχι ψωμί και κρασί.
Να σας πω και κάτι ακόμη παιδιά, που αφορά την παρουσία του Αγίου πνεύματος, γιατί μόλις τώρα το θυμήθηκα. Την ώρα λοιπόν που ετοιμάζουν οι ιερείς την Θεία κοινωνία μέσα στο ιερό, λένε πρώτα αυτά που είπε ο Χριστός στους μαθητές Του στον μυστικό δείπνο.
Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου. Πίετε εξ’ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου. Μετά από αυτό λένε, τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα. Μετά από αυτά σκύβουμε αρκετά προς τα κάτω και περιμένουμε εκεί μέχρι να κατέβει το Άγιο πνεύμα να αγιάσει τα πάντα. Και μόλις έρθει, τότε λένε και οι ιερείς, εξαιρέτως, για να μας πουν ότι πρέπει να σηκωθούμε.
Αυτό διαρκεί λίγο βέβαια τώρα πια, γιατί ούτε οι ιερείς έχουν την δυνατότητα, αλλά ούτε κι εμείς την έχουμε για να δούμε τον Άγιο πνεύμα να κατεβαίνει, λόγω τις απιστίας μας, αλλά και λόγω των αμαρτιών μας.
Οι προηγούμενες γενιές ανθρώπων Το έβλεπαν βέβαια, αν και πάλι όχι όλοι. Ένας ηλικιωμένος ιερέας των ημερών μας όμως Το έβλεπε, γι’ αυτό και περίμενε πολύ μερικές φορές, μέχρι που να κάνει Αυτό την εμφάνισή Του, προκειμένου να αγιάσει τα τίμια δώρα.
Ναι, αλλά, εξαιτίας αυτής την καθυστέρησης, αργούσε λογικά κι ο ιερέας πολύ προκειμένου να πει το εξαιρέτως, ώστε ακούγοντάς το, να σηκωθούν και οι άνθρωποι από εκεί που παρέμεναν γονατισμένοι.
Κι επειδή το έκανε συχνά αυτό ο ιερέας, πήγαν στον δεσπότη τους μια μέρα οι άνθρωποι και του έκαναν παράπονα. Εσύ δέσποτα του είπαν, αμέσως λες εξαιρέτως όταν λειτουργείς. Ο παπάς μας όμως, αργεί πολύ να το πει αυτό κι έτσι, μένουμε γονατισμένοι αρκετή ώρα.
Καλά, τους είπε αυτός. Την Κυριακή που μας έρχεται, θα έρθω σ’ εσάς να λειτουργήσω, οπότε, θα πω του παπά σας να κάνει πιο γρήγορα το εξαιρέτως, για να μην σας παιδεύει άσκοπα.
Ήρθε λοιπόν ο δεσπότης κι όταν ήρθε η ώρα κατά την διάρκεια της λειτουργίας να πει και το εξαιρέτως ο ιερέας, πάλι το ίδιο έκανε και μάλιστα, καθυστέρησε περισσότερο από τις άλλες φορές να σηκώσει τους ανθρώπους.
Βλέποντας άσκοπη ο δεσπότης αυτήν την συνήθειά του ιερέα συνεχώς του έκανε νοήματα να συντομεύει, αλλά αυτός δεν υπάκουε. Στο τέλος της λειτουργίας όμως, τον κατσάδιασε ο δεσπότης. Κακώς καθυστερείς τόσο πολύ το εξαιρέτως και άλλη φορά δεν σου επιτρέπω να το επαναλάβεις.
Με το δίκαιό του όμως κι ο ιερέας, του έλεγε το αυτονόητο. Μα, αφού αργεί να κατέβει το Άγιο πνεύμα δέσποτα, πώς να σηκωθώ εγώ πριν από Αυτό; Και πως να σηκώσω δηλαδή τους ανθρώπους, όταν Αυτό αργεί να ευλογήσει τα άγια των Αγίων;
Όταν έρχεται νωρίτερα όμως, τους σηκώνω κι εγώ σύντομα αλλά όταν αργεί να έρθει, τί πρέπει να κάνω; Δεν πρέπει δηλαδή να περιμένω να έρθει; Τί μου λέτε τώρα και δεν καταλαβαίνω;
Κατάλαβε βέβαια ο δεσπότης όμως, ότι ο παπάς του είχε την δυνατότητα να βλέπει το Άγιο πνεύμα, οπότε, του είπε στο τέλος να κάνει όπως αυτός ήξερε και να μη δίνει σημασία στις δικές του εντολές.
Βλέπετε λοιπόν παιδιά τί γίνεται κι εμείς χαμπάρι δεν έχουμε; Επειδή δηλαδή δεν βλέπουμε εμείς το Άγιο Πνεύμα, λέμε πολύ απλά στον εαυτό μας και χωρίς καμιά ευθύνη γι’ αυτό που μεταδίδουμε, ότι δεν υπάρχει.
Και μήπως μόνον για τον Θεό το κάνουμε αυτό; Προσέξετε και θα δείτε, ότι για όλα το κάνουμε. Ότι δηλαδή δεν βλέπουμε εμείς, λέμε στον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει. Αν βλέπουμε εμείς τα πράγματα κίτρινα για παράδειγμα, λέμε στον εαυτό μας, ότι όλα κίτρινα είναι κι όποιος τα βλέπει με άλλο χρώμα, ή χαζός είναι, ή τυφλός είναι, γι’ αυτό και πρέπει να τους πείσουμε, ώστε να τα βλέπουν κίτρινα, για να είμαστε όλοι ίδιοι κι ας γίνουμε όλοι μαζί τυφλοί.
Το ίδιο κάνει κι αυτός που ζυγίζει τα πράγματα κόκκινα, όπως κι αυτός που τα ζυγίζει πράσινα. Το ίδιο κάνει κι αυτός που λέει στον εαυτό του, ότι καλά είναι, μόνον όσα αυτός τα βλέπει ως τέτοια. Το ίδιο κάνουμε δηλαδή κι όταν λέμε πολύ εγωιστικά, ότι όλα τα καλά κοιτούν προς στα αριστερά, ή προς τα δεξιά, ή και προς το κέντρο αν μας βολεύει κι όλα τα υπόλοιπα είναι αυτά που πρέπει να απορρίπτουμε, γιατί δεν είναι σαν τα δικά μας, και πάει λέγοντας.
Βάλετε με τον νου σας τώρα παιδιά, πόσα τέτοια και για πόσα πράγματα κάνουμε το ίδιο και πόσο τυφλοί παραμένουμε οικειοθελώς. Κι από εγωισμό τυφλωμένοι, βήμα δεν κάνουμε μπροστά, αφού το τυφλό εγώ μας είναι αυτό που κατευθύνει τις σκέψεις μας, όπως και τις ενέργειές μας.
Η αλήθεια δηλαδή, πουθενά δεν στέκεται και κανείς δεν την θέλει, σαν να είναι ανύπαρκτη και για να πείσουμε τον εαυτό μας, όπως και τους συνανθρώπους μας, ότι μόνον εμείς λέμε αλήθεια δήθεν, τους λέμε ότι μόνον αυτά που εμείς λέμε, ή που εμείς προτείνουμε είναι αληθινά και τίποτε άλλο.
Για να καλύψουμε τα ψέματά μας το λέμε αυτό λοιπόν και για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας βέβαια, γιατί αν πράγματι θέλαμε την αλήθεια στην ζωή μας, ασφαλώς και θα την βλέπαμε όλοι και πολύ καθαρά μάλιστα. Δεν την βλέπουμε όμως, γιατί πράγματι δεν θέλουμε να την δούμε κι αυτό είναι που πρέπει να μελετήσουμε με πολύ προσοχή.
Μιχάλης Αλταλίκης
