Έφυγε μεν βιαστικά ο Αντώνης εκείνη την ώρα, αλλά την επομένη το πρωί επέστρεψε και από μακριά μου έλεγε ότι δεν είχε πολύ ώρα στην διάθεσή του. Για έναν καφέ μόνον ήρθα πρόσθεσε και σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, κοίταξε να μου πεις όσο γίνεται περισσότερα σχετικά με τα προηγούμενα και όσο γίνετε πιο ξεκάθαρα.
Καλά άρχισες του είπα κι εγώ όταν κάθισε στην καρέκλα που του προσέφερα, αλλά θα πρέπει να σου θυμίσω και μια άλλη παροιμία. Ξέρεις τί λέει αυτή Αντώνη; Ουκ εν τω πολλω το ευ. Που σημαίνει αγαπητέ, ότι το καλό δεν βρίσκεται στα πολλά.
Μάθε λοιπόν να επιλέγεις ανάμεσα στα πολλά που λέγονται μόνον αυτά που έχουν πραγματική αξία και φρόντισε μετά να τα κρατάς καλά μέσα στην τράπεζα του μυαλού σου, ως μοναδικής αξίας περιουσία.
Και με στήριγμα αυτά που θα τοποθετήσεις στην τράπεζά σου ως περιουσία να πορεύεσαι στην ζωή σου, αν βέβαια θέλεις να κάνεις κάτι καλό στον εαυτό σου, γιατί αυτά θα είναι και τα μόνα πρέπει να σου πω, που θα σου είναι απολύτως χρήσιμα για τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής σου.
Με αυτά ως αρχή ξεκίνησα να αναφέρω στον Αντώνη τις δικές μου τοποθετήσεις κι επειδή τον έβλεπα πολύ σκεπτικό, στάθηκα για λίγο να του πω κάτι, ώστε να εξετάσω το ενδιαφέρον του. Θέλεις να συνεχίσω Αντώνη; Ή σου φτάνουν μόνον αυτά;
Ακούγοντας ο Αντώνης το ερώτημα, αμέσως απάντησε. Τα καταγράφω όλα κύριε Μιχάλη και θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να τα θυμάμαι, γι’ αυτό συνέχισε. Γιά να δούμε του είπα κι εγώ κι όπως έπρεπε, συνέχισα να του προσθέτω λόγους για πολύ μελέτη.
Ένα τέτοιο καλό λοιπόν Αντώνη, ανάμεσα στα λίγα που σου χρειάζονται και με υπερβολική αξία μάλιστα να συνοδεύει την υπόστασή του, είναι η αλήθεια. Αυτήν λοιπόν να κρατήσεις ως πρώτη κατάθεση στην τράπεζά σου, όπως κι ως πρώτο στόχο στην πρόθεσή σου να επιλέγεις αξίες, αλλά κι ως πρωταρχικό σκοπό της ζωής σου να την βάλεις στο μενού των ενεργειών σου.
Και επιβάλλεται να το κάνεις αυτό Αντώνη, γιατί χωρίς την απόκτηση και την τοποθέτηση της αλήθειας στην ζωή μας, όλα όσα ακούμε, βλέπουμε, κρατούμε στο μυαλό μας και ζούμε μέσω αυτών, όσα κι αν είναι, όπως κι αν μας φαίνονται, όλα είναι άχρηστα και πάρα πολύ επιζήμια.
Αν έχεις αυτό και μόνον ως γνώμονα στο μυαλό σου, τότε, ασφαλώς και θα πρέπει να βάζεις μονίμως την αλήθεια ως ελεγκτή μπροστά από αυτά που ακούς, που λες και που κάνεις προς τον εαυτό σου, η προς άλλους ανθρώπους και τότε μόνον θα είσαι σίγουρος, ότι δεν θα πέσεις σε σοβαρό τουλάχιστον λάθος.
Το κακό με μας τους ανθρώπους όμως Αντώνη είναι, ότι δεν βάλαμε στην ζωή μας αυτήν την διαδικασία, γι’ αυτό και μας είναι δύσκολο να εντοπίζουμε την αλήθεια, ανάμεσα σ’ αυτά που προέρχονται από εξωγενείς παράγοντες κι ακόμη πιο δύσκολο μας είναι να εντοπίσουμε την αλήθεια, ανάμεσα σ’ αυτά που από τον εαυτό μας προέρχονται.
Εξέτασέ το πολύ προσεκτικά αυτό που σου λέω κι αν κατάλαβες καλά την ανάγκη να υπάρχει η αλήθεια στην ζωή μας, τότε, θα πρέπει να γίνεις ειλικρινής, με τον εαυτό σου πρώτα.
Αν καταφέρεις να το κάνεις αυτό, τότε, θα διαπιστώσεις κάτι που μάλλον σε διαφεύγει μέχρι στιγμής έως αποτέλεσμα. Ότι τα περισσότερα ψέματα δηλαδή, τα ακούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Και ξέρεις γιατί γίνεται αυτό Αντώνη; Γιατί έχοντας την λογική δυνατότητα να κάνουμε σκέψεις, νομίζουμε παραλόγως, ότι αυτές που εμείς προσωπικά κάνουμε είναι οι σωστές, επειδή ταιριάζουν περισσότερο με τις απόψεις που κρατάμε στο μυαλό μας.
Αν δεν μπεις λοιπόν στην διαδικασία να ελέγχεις αυτές ιδικά τις σκέψεις πιο προσεκτικά, τότε αυτές είναι που θα σε εμποδίζουν περισσότερο προκειμένου να βρεθείς εύκολα στον χώρο της αλήθειας.
Και σίγουρα θα γίνει αυτό, γιατί το ένα ψέμα θα σε στέλνει στο άλλο κι όλα μαζί στο λάθος. Κι αν προσθέσουμε μαζί με αυτά και την συμμετοχή του εμπνευστού του εγωισμού, τον διάβολο δηλαδή, που εσκεμμένα μπερδεύει τις σκέψεις μας, τότε μη περιμένεις καλό αποτέλεσμα.
Εμείς βέβαια δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την ύπαρξη του στην ζωή μας, αλλά αυτός πράγματι υπάρχει και πράγματι ζει μέσα μας και φοβερή αλήθεια είναι, ότι ασφαλώς κι έχει την δυνατότητα να παρεμβάλλει και τις δικές του σκέψεις ανάμεσα στις δικές μας.
Οπότε Αντώνη, μάλλον επιβάλλεται να εντοπίσουμε και την δική του ύπαρξή και το συντομότερο δυνατόν μάλιστα, γιατί αν δεν το κάνουμε, ποτέ δεν θα μάθουμε τι είναι δικό μας και τι δικό του, όπως και τί είναι αλήθεια και τί είναι ψέμα.
Αυτός βέβαια ξέρει τι κάνει όπως σου είπα, όπως ξέρει και τι επιδιώκει από την μεταξύ μας κρυφή και άγνωστη σ’ εμάς εσωτερική σχέση. Εμείς όμως τίποτε από αυτά δεν ξέρουμε, αφού και την ύπαρξή του μέσα μας αμφισβητούμε.
Κι αφού ξέρει αυτός τί πρέπει να κάνει, σ’ αυτό το ανακάτεμα των σκέψεων που κυκλοφορούν στο μυαλό μας στηρίζει την σχέση μας κι επειδή είναι κι ο κατ’ εξοχήν εχθρός μας, όσα κι αν μας φυτεύει στο μυαλό κι εμείς δεν ξέρουμε πως να τα ελέγξουμε, τίποτε δεν είναι αλήθεια.
Είναι όλα ψέματα δηλαδή και καλά μεθοδευμένα μάλιστα, ώστε ποτέ να μην τα δούμε ως εχθρικά. Τα παρουσιάζει έτσι λοιπόν μέσα μας, που να φαίνονται όχι μόνον αρεστά σ’ εμάς, αλλά και απαιτητά από εμάς.
Αυτόν λοιπόν και την εξουδετέρωσή του να βάλουμε ως δεύτερο στόχο στην ζωή μας, με σύμμαχό μας την αλήθεια πάντα, γιατί μόνον με την δική της συμμετοχή θα εντοπίζουμε αυτόν, όπως και τις προσπάθειες που κάνει να μας γεμίζει με ψέματα.
Προκειμένου δε, να κάνει ότι θέλει αυτός εις βάρος μας, εύκολα μπορεί να πείσει με τα ψέματά του το απρόσεκτο μυαλό μας να δεχθεί, ότι ασφαλώς και είναι εξίσου σωστά, όλα αυτά που κι εμείς μπορούμε να σκεφτούμε για το κάθε τι που αφορά την καθημερινότητα της ζωής μας.
Οπότε, αυτός είναι κι ο λόγος που πολλούς ακούς να λένε τόσο πρόχειρα δεξιά κι αριστερά, αυτό που σαν πατέντα το έχουν τοποθετημένο μπροστά από όσα λένε. Εγώ νομίζω, ότι αυτό είναι το σωστό για το θέμα που μας απασχολεί.
Άκου τώρα και την αλήθεια του θέματος Αντώνη. Αν θέλει να μάθει κάποιος, τί ώρα είναι τώρα, προκειμένου να πάει ακριβώς στο ραντεβού του ας πούμε, κοιτάει το ρολόι του και τίποτε δεν νομίζει περί της ώρας, εφόσον βέβαια θέλει να είναι σίγουρος και στην ώρα του εκεί που θέλει να πάει.
Αν όμως του πέσει το ερώτημα, τί είναι ο παράδεισος για παράδειγμα, τότε αμέσως απαντάει και κανέναν δεν ρωτάει, γιατί έχει πείσει τον εαυτό του, ότι αυτός τουλάχιστον, ασφαλώς και γνωρίζει πολύ καλά το εν λόγο θέμα, γι’ αυτό και τον ακούς να λέει με πολύ περισπούδαστο ύφος. Εγώ νομίζω, ότι εδώ μόνον είναι η ζωή κι ότι κανένας παράδεισος δεν υπάρχει.
Κατάλαβες τώρα Αντώνη πως μας δουλεύει ο εγωισμός για να κάνει αυτός την δική του δουλειά αλάνθαστα; Φουσκώνει τα μυαλά μας με εγωιστική διάθεση κι αφού μας προσθέσει κι ένα σωρό ψέματα να ακολουθούμε, από εκεί και μετά μας κάνει ότι ώρα θέλει θύματά του.
Κι επειδή η ζωή του καθενός μας είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, ο καθένας από εμάς γίνεται εύκολο, ή δύσκολο θύμα, ανάλογα με την ευχέρεια που έχει να τρώει ψέματα και να ξεχνά εντελώς την ύπαρξη της αλήθειας, που πρωτίστως έπρεπε να γνωρίζει.
Πριν από οτιδήποτε άλλο λοιπόν μας απασχολεί στην ζωή μας, ή μας εμποδίζει αν θέλεις να επιβληθούμε του εγωισμού, επιβάλετε να ασχοληθούμε πάρα πολύ σοβαρά, με το πως θα μάθουμε τί είναι αλήθεια και τί ψέμα, αφού μέσω αυτών μόνον μπορούμε να αποφύγουμε το καπέλωμα της ζωής μας από τον εγωισμό. Κι όταν λέμε εγωισμό, εσύ θα βάζεις στο μυαλό σου τον διάβολο για να προσέχεις περισσότερο.
Αν μάθουμε τι είναι αλήθεια πάντως, όλα τα υπόλοιπα μπορούμε να τα παραλείψουμε ως ψέματα, οπότε, με αυτήν ως οδηγό μετά, εύκολα θα μπορέσουμε κι εμείς να απαλλαγούμε και το συντομότερο δυνατόν μάλιστα από τον εγωισμό, γιατί δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει ο εδώ προσωπικός μας χρόνος.
Όσο για τους υπόλοιπους που βρίσκονται δίπλα μας, γύρο μας, όπως και πολύ μακριά από τα όριά μας, φίλους γνωστούς και συγγενείς δηλαδή, όπως μου είπες εχθές, μια μόνον υποχρέωση έχουμε απέναντί τους.
Το να τους θυμίσουμε και μόνον δηλαδή, την ύπαρξη του εγωισμού, την εξαρτημένη σχέση που έχουμε μαζί του, όπως κι ότι ο εγωισμός υποκινείται και εδραιώνεται μέσα μας, από τον καθ’ αυτόν πατέρα και εφευρέτη του καθοδηγούμενος, τον διάβολο δηλαδή.
Κι έτσι πρέπει να το πούμε αυτό, για να ξέρουν τελικά οι άνθρωποι, με ποιον επί της ουσίας έχουν να κάνουν. Την διάθεσή τους όμως, να απαλλαγούν αν θέλουν από τον εγωισμό, εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους την επιβάλουμε με κάποιον τρόπο.
Κατά συνέπια, ούτε στην γυναίκα σου, ούτε στα παιδιά σου ούτε στους γονείς σου, ούτε στους υπόλοιπους συγγενείς σου μπορείς να επιβάλεις τρόπο και διάθεση να απαλλαγούν από τον εγωισμό που τους κατευθύνει, αν δεν θέλουν να το κάνουν, αν δεν καταλαβαίνουν την ζημιά που τους προκαλεί τώρα, όπως κι αυτήν που θα τους προκαλέσει μετά, όπως σου είπα την προηγούμενη φορά.
Αυτά μόνον πρόλαβα να πω στον Αντώνη και σταμάτησα να δω τί θα μας προκύψει, γιατί τον αδελφό του είδαμε να έρχεται ξαφνικά και με τον δικό του χαρακτηριστικό νευρικό τρόπο μάλιστα να μας πλησιάζει.
Χωρίς καν να μας χαιρετήσει όπως έκανε και στην πρώτη του επίσκεψη, αρκετά σκοτισμένος και πάλι έλεγε προς τον αδελφό του. Τί ήρθες να κάνεις πάλι εδώ ρε Αντώνη; Τί ήρθες να ακούσεις δηλαδή; Δεν ξέρεις τί να κάνεις για τα προβλήματά σου και συνεχώς έρχεσαι εδώ να σε ζαλίζει αυτός με τις θεωρίες του;
Και σ’ εμένα είπε προχθές ένα σορό, αλλά εγώ τον έγραψα. Κάνε κι εσύ το ίδιο λοιπόν και μην έρχεσαι κάθε τόσο να τον ακούς. Έχεις κι εσύ μυαλό, οπότε, κάνε ότι σου λέει το μυαλό σου και όλα θα είναι καλά. Σήκω λοιπόν να φύγουμε τώρα, γιατί θέλω να πάμε κάπου μαζί κι επειδή είναι ανάγκη, τώρα σήκω.
Μετά από αυτά που άκουσε ο Αντώνης πολύ θύμωσε με τον αδελφό του και για να μη δώσει μεγαλύτερη έκταση στο θέμα που του προέκυψε, μια πονεμένη συγνώμη αρκέστηκε να μου ζητήσει για την συμπεριφορά του αδελφού του κι αμέσως σηκώθηκε με πρόθεση φύγει.
Όρθιος δηλαδή μου έλεγε. Συγνώμη κύριε Μιχάλη. Είδες τώρα τι ακριβώς μας συμβαίνει; Μπορεί λες να διορθωθεί αυτή η κατάσταση; Θα επανέλθω πάντως και θα συνεχίσουμε την κουβέντα μας γιατί πολύ με ενδιαφέρει.
Πάλι τον έκοψε όμως ο Χρύσανθος. Τί είναι αυτό που σε ενδιαφέρει ρε; Πάμε να φύγουμε και μη κάνεις τα ίδια συνέχεια. Κοίτα την δουλειά σου και άφησέ τον αυτόν να λέει μόνος του όσα θέλει. Συνταξιούχος είναι και την ώρα του θέλει να περάσει συμβουλεύοντας τους περίεργους κι εσύ έρχεσαι εδώ να τον ακούς. Πάμε να φύγουμε λοιπό.
Αυτά λέγοντας, έπιασε τον Αντώνη από το μπράτσο και τον τραβούσε να φύγουν, όσο κι αν εκείνος με κοιτούσε αμίλητος και σαν αιχμάλωτος ακολουθούσε τον δύστροπο αδελφό του, για να μην εκραγεί και γίνουν χειρότερα τα πράγματα μεταξύ τους.
Μιχάλης Αλταλίκης
