Τον Χρύσανθο λοιπόν έχοντας στο μυαλό μου για μερικές μέρες ακόμη, αναγκαστικά πια μελετούσα την δική μου, όπως και την συμπεριφορά όλων όσων συναντούσα καθημερινά στον δρόμο μου και λογικά σκεπτόμουν, το πόσο καλύτερα για όλους μας θα ήταν, αν μπορούσαμε να διορθώσουμε την πνευματική μας, όπως και διανοητική μας κατάσταση προς το καλύτερο, αφού όλα, μα όλα, από την δική τους υγεία εξαρτώνται.
Έναν νεαρό είδα μια μέρα να κάνει γυμναστική στο γήπεδο του χωριού μας και πάλι τον Χρύσανθο θυμήθηκα όταν στάθηκα να τον παρατηρώ, όπως θυμήθηκα και τον γυμναστή που είχαμε στο γυμνάσιο, ο οποίος καθημερινά μας τόνιζε το ίδιο γνωμικό με στόμφο φιλοσόφου. Νους υγιής, εν σώματι υγιεί, έλεγε.
Πολλές φορές το μελέτησα αυτό βέβαια, αλλά και πάντα στο ίδιο συμπέρασμα κατέληγα. Ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ήξεραν πολύ καλά τι έλεγαν, όπως και για ποιόν ακριβώς λόγο έλεγαν κάτι κι επειδή δεν μας άφησαν την ερμίνα τους, όπως έγινε και με το συγκεκριμένο γνωμικό, τα ερμηνεύει ο καθένας μας όπως θέλει.
Αυτό έκανα κι εγώ λοιπόν, βλέποντας τον νεαρό να κάνει γυμναστική κι από απόσταση έλεγα σ’ αυτόν για να τα ακούσω εγώ. Όσο κι αν γυμνάζουμε το σώμα μας, το μυαλό μας τίποτε δεν μπορεί να ωφεληθεί. Αν γυμνάζουμε το μυαλό μας όμως, πολλά μπορεί ωφεληθεί και το σώμα μας.
Αυτό πάλι, έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα υπόψιν μας προκειμένου να το στηρίξουμε κι εγώ εκείνον τον γιγαντόσωμο Γολιάθ θυμήθηκα να αναφέρω στον εαυτό μου την δεδομένη στιγμή, ως πρώτον και καλύτερο για παράδειγμα, ο οποίος χλεύαζε τον αδύνατο και μικρόσωμο νεαρό που έβλεπε να στέκεται μπροστά του ως αντίπαλος του, ασφαλώς πεπεισμένος, ότι οι σωματικές του δυνάμεις ήταν τέτοιες, που κανείς δεν θα μπορούσε να τις αντιμετωπίσει.
Να όμως που ο νεαρός ήξερε πολλά και άγνωστα πράγματα για τον απλώς σωματώδη και μόνον Γολιάθ κι αυτά ήταν που τον υποχρέωσαν να νικηθεί στην μεταξύ τους αναμέτρηση και να νικηθεί μάλιστα, από κάτι τόσο ασήμαντο ως όπλο, όπως ήταν η σφεντόνα του νεαρού Δαυίδ.
Και μήπως δεν βλέπουμε τί αδιανόητα για όλους μας κάνουν με την βοήθεια του μυαλού τους οι μικρόσωμοι Κινέζοι ας πούμε, στους γυμνασμένους και σωματώδεις ανθρώπους, όταν τους βρίσκουν απέναντί τους ως αντιπάλους;
Η δύναμη του μυαλού λοιπόν, είναι κατά πολύ ανώτερη από αυτήν του σώματος, όσο γυμνασμένο κι αν είναι αυτό. Κι ο Χρύσανθος σωματώδης τύπος ανθρώπου είναι, αλλά το μυαλό του εντελώς απαίδευτο καθώς παραμένει, πολύ λίγα μπορεί να κάνει και αυτά πάλι, πολύ τον ζημιώνουν χωρίς να το υπολογίζει.
Άφησα ωστόσο μετά από λίγο τον νεαρό να κάνει ήσυχος την γυμναστική του κι εγώ συνέχισα τον δρόμο της επιστροφής μου προς το σπίτι μου. Καθ’ οδόν μάλιστα, ακόμη μελετούσα τις σκέψεις που έκανα γύρο από το απαίδευτο του μυαλού μας, αλλά και τον Αντώνη είδα μετά από λίγο να μου κόβει τον δρόμο.
Μου έκανε νόημα να σταματήσω για την ακρίβεια, γιατί κάπως βιαστικά επέστρεφα καθισμένος πάνω στην γουρούνα μου. Σταμάτησα βέβαια κι όπως έπρεπε, έσβησα την μηχανή της, προκειμένου να ακούσω καλύτερα αυτά που ήθελε να μου πει.
Αφού με καλημέρισε πρώτα ο Αντώνης, μου έλεγε ότι θα μπορούσε να μας κάνει μια επίσκεψη το απόγευμα, αν βέβαια δεν είχαμε εμείς πρόβλημα, με σκοπό όπως είπε, να πούμε περισσότερα, σχετικά με όσα άκουσε κι αφήσαμε στην μέση την προηγούμενη φορά.
Όσο για την αψυχολόγητη επίσκεψη του αδελφού του, τίποτε δεν μου ανάφερε εκείνη την στιγμή, αγνοώντας την εντελώς όπως κατάλαβα, οπότε, ούτε κι εγώ θέλησα να του την αναφέρω.
Ήρθε τελικά ο Αντώνης το απόγευμα της ίδιας ημέρας όπως το υποσχέθηκε κι αφού μπήκαμε στην διαδικασία να πιούμε και τον καφέ μας παράλληλα, αυτός άρχισε να μιλάει, εκθέτοντας την διαφωνία που είχε, για όσα δεν μπορούσε να συμφωνήσει με αυτά που άκουσε να του λέω προ ημερών.
Λόγω των δυσκολιών που μεσολαβούν στην ζωή του δηλαδή διαφωνούσε μαζί μου όπως εξήγησε, αλλά και λόγω της κακής κατάστασης που βιώνουμε τα δυο τελευταία χρόνια, από την επίδραση που έχουν επάνω μας τα σημερινά δεδομένα.
Έλεγε λοιπόν ο Αντώνης. Όπως κι εσύ βλέπεις κύριε Μιχάλη, δεν ζούμε σε καλά χρόνια και λόγω των σημερινών συνθηκών, με τις πανδημίες να απειλούν την ζωή μας, με τους παράνομους εμβολιασμούς να μας φοβίζουν κάποιο άγνωστοι σ’ εμάς και ίσως πολύ επικίνδυνοι κύκλοι και με τις ένα σορό απαγορεύσεις να επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, τί κοινό καλό θα μπορέσουμε να κάνουμε για τον εαυτό μας, αλλά και για όλους μας όπως θα έλεγες εσύ, αφού κανείς δεν μας υποκινεί προς αυτήν την κατάσταση;
Ακόμη και οι επίσκοποί μας αδιαφορούν για ένα τέτοιο και καλά μελετημένο προορισμό, όπως μου το έθεσες προ ημερών και ασφαλώς μου άρεσε σαν ιδέα, αλλά δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το εφαρμόσω κι εγώ στην ζωή μου, αφού εγώ τουλάχιστον, πελαγώνω μπροστά σ’ αυτήν την πολύ μίζερη κατάσταση που ζούμε τώρα κι επειδή προς την κατάθλιψη με οδηγούν τα δεδομένα της, τίποτε δεν έχω διάθεση να κάνω κι αν κάνω κάτι, πολύ φοβάμαι ότι πάλι λάθος θα είναι.
Και ύστερα; Γιατί να διορθώσω μόνον εγώ τον εαυτό μου προς το καλύτερο όπως είπες, αφού όλοι γύρο μου αδιαφορούν για την δρομολόγηση ενός τέτοιου σκοπού και το μόνο που σκέφτονται, είναι πως θα μας κάνουν κακό;
Ακόμη κι ο αδελφός μου θα σου πω τώρα ότι κινείται εναντίων μου κύριε Μιχάλη και άδικα προσπαθεί ο πατέρας μου να τον συνεφέρει. Αυτός ιδικά, είναι πάρα πολύ εγωιστής και πολλά προβλήματα μας προκαλεί όπως θα έπεσαν και στην δική σου αντίληψη κι επειδή σπούδασε γεωπόνος, νομίζει τώρα ότι και γιατρός είναι και παπάς είναι και δάσκαλος είναι και ένα σορό άλλα είναι, αλλά και ότι έχει μαζεμένα στο μυαλό του, δεν τα αλλάζει με τίποτε.
Δεν ξέρω λοιπόν που θα μας βγάλει αυτή η κατάσταση, γιατί με τις δικές του ξεκάρφωτες ενέργειες όλοι υποφέρουμε κι αυτός νομίζει ότι είναι παντογνώστης, γι’ αυτό και μας λέει ότι του οφείλουμε υπακοή.
Τρείς γυναίκες απέκτησε και πέντε παιδιά έχει από αυτές και καμιά γυναίκα δεν είναι μαζί του και τα παιδιά του μόνα τους μεγαλώνουν. Οι παππούδες βέβαια έχουν την επίβλεψή τους, αλλά ότι κι αν κάνουν για τα παιδιά του, όσο κι αν τα προσέχουν, τίποτε σοβαρό δεν μπορούν να κάνουν αυτά, γιατί τους λείπει η επιστασία του πατέρα τους.
Καταλαβαίνεις τώρα κύριε Μιχάλη, γιατί όλα αυτά που εμπλέκονται στην ζωή μας, δεν μας επιτρέπουν να ψάξουμε για κάτι καλύτερο; Εγώ δυσκολεύομαι να συμμορφώσω τον εαυτό μου, να κατευθύνω σωστά την οικογένειά μου αν θέλεις, όπως και την μικρή μου επιχείρηση βέβαια.
Μπορώ λες να διαθέσω χρόνο για σπουδές γύρο από το πώς θα μπορούσα να φανώ περισσότερο χρήσιμος προς τους γονείς μου, που υποφέρουν από την συμπεριφορά του αδελφού μου, όπως και πως θα μπορούσα να κατευθύνω σωστά τις σκέψεις του αδελφού μου, την στιγμή που αυτός ξέρει λέει τί κάνει και δεν θέλει να δεχθεί από κανέναν συμβουλές;
Αυτά και τέτοια κουβεντιάζαμε με τον πατέρα μου μια μέρα και ακούγοντάς τα ο Χρύσανθος, δεν μπορείς να φανταστείς τί σκηνή μας έκανε και πόσα μας είπε γι’ αυτά που αναφέραμε και είχαν σχέση με τις δικές σου απόψεις, λες κι ότι εμείς τον υποχρεώσαμε να συμμαζέψει το δικό του μυαλό.
Για το συμμάζεμα του δικού μας μυαλού μιλούσαμε και χωρίς να αντιληφθούμε την δική του παρουσία, αφού παραμόνευε πίσω από την πόρτα της κουζίνας μας, άκουσε όπως φάνηκε αυτά που λέγαμε, όπως κι αυτά που στο τέλος μάλλον βάλαμε στην κουβέντα μας κι αφορούσαν την συμπεριφορά των παιδιών του, γιατί εξαιτίας του δρόμου που πήραν κι αυτά όπως λέγαμε, εμείς θα τρέχουμε να τα μαζεύουμε από τα σωφρονιστικά ιδρύματα, μια κι αυτός δεν ενδιαφέρεται για το πως να τα ελέγξει.
Πες μας τώρα λοιπόν κι εσύ, τί να κάνουμε και από που να αρχίσουμε, αφού αυτά που συμπεριλαμβάνονται την ζωή μας είναι τόσο πολλά, τόσο δύσκολα, αλλά και τόσο ανεξάρτητα από τις δικές μας επιθυμίες;
Παίρνοντας μια ανάσα ο Αντώνης μετά από αυτά που μου παρουσίασε, στάθηκε να με κοιτά, περιμένοντας την συμμετοχή μου στους προβληματισμούς του. Κι αφού υποχρεώθηκα να του δώσω μια απάντηση, αμέσως του την έδωσα.
Είδες τώρα Αντώνη τί σημαίνει εγωισμός; Είδες πόσο κακό κάνει σ’ εμάς τους ανθρώπους, που του επιτρέπουμε να θρονιάζεται μέσα μας και δεν έχει καμιά διάθεση να βγει έξω, αφού εκεί μέσα ζει και βασιλεύει και πολύ χαίρεται για όσα μας προκαλεί;
Αυτός λοιπόν, θύματά του μας θέλει όπως σου είπα κι εφόσον πολύ καλά τα καταφέρνει με την δική μας πάντα ανοχή και απροσεξία, κάνει τα πάντα μετά, μη του ξεφύγει κανείς από το μαντρί του.
Οπότε; Αν δεν συνειδητοποιήσουμε έστω και τώρα εμείς και σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια που ζούμε όπως ανάφερες, το πόσο κακό μας κάνει ο εγωισμός, θα σταματήσει λες αυτός να κατευθύνει την ζωή μας από μόνος του, αύριο ή μεθαύριο;
Δεν θα κάνει δηλαδή τα πάντα, ώστε να μας έχει συνεχώς υπό την εξουσία του μέχρι να πεθάνουμε, όπως και μετά από τον θάνατό μας ακόμη και τότε μάλιστα που ο χρόνος θα είναι ατελείωτος;
Αυτός είναι κι ο λόγος λοιπόν, που όλοι μας πρέπει να βάλουμε ως κύριο στόχο στην ζωή μας, το να τον αποβάλουμε από μέσα μας εδώ και τώρα, έστω και κάτω από τις δυσκολίες που μου ανάφερες.
Και καμιά σημασία δεν έχει, το σε ποια ηλικία βρίσκεται ο καθένας μας, αφού ο χρόνος όπως σου είπα και την προηγούμενη φορά, εδώ μόνον μετράει και σ’ αυτήν την ζωή. Στην άλλη και κυρίως ζωή, δεν θα υπάρχει χρόνος.
Μια ανάσα πήγα να πάρω εγώ κι ο Αντώνης πάλι πήρε τον λόγο. Αλήθεια είναι κύριε Μιχάλη, ότι ποτέ μου δεν έβαλα στον νου μου τέτοια πράγματα, σαν κι αυτά δηλαδή που με βάζεις να σκέφτομαι, αλλά και πάλι θα σου πω, ότι δύσκολα μου βάζεις. Γιατί αν κατάλαβα καλά, τον εαυτό μου θα πρέπει να στύψω κι εγώ, προκειμένου να βρω που κάθετε ο εγωισμός και πως να τον βγάλω έξω από την ζωή μου.
Δέχθηκε μια κλίση στο τηλέφωνό του εκείνη την στιγμή όμως κι όπως έδειξε με τις κινήσεις του, μάλλον έπρεπε να φύγει αμέσως ο Αντώνης, οπότε, όρθιος ολοκλήρωσε το σκεπτικό του.
Ωστόσο, πρόλαβε να μου πει και κάτι ακόμη, για τις δυσκολίες που τον ταλαιπωρούν. Είδες; Ούτε μια κουβέντα χρήσιμη δεν μπορώ να κάνω, αφού όλα από εμένα περιμένουν την λύση τους.
Την επόμενη φορά που θα καταφέρω να έρθω πάντως, θέλω να μου πεις περισσότερα γύρο από αυτό το θέμα και με πολλές λεπτομέρειες μάλιστα αν υπάρχουν, γιατί πολλά και άγνωστα ακούω όπως σου είπα, αλλά και ενδιαφέροντα μου φαίνονται. Να μου τα κάνεις και λίγο λιανά θέλω αν μπορείς, γιατί όπως κατάλαβες, πρέπει και να ταξινομήσω σωστά μέσα μου, ώστε να τα βρίσκω εύκολα όταν τα χρειάζομαι.
Μιχάλης Αλταλίκης
