Ήρθε η ώρα να ξεκουραστώ και λίγο όμως, οπότε, πήρα την γυναίκα μου μια μέρα και πήγαμε να κάνουμε τις προγραμματισμένες μας άλλωστε διακοπές, τις οποίες συμφωνήσαμε να περάσουμε στην γνωστή σ’ εμάς περιοχή της παραλίας Βρασνών, συντροφιά με τους παλιούς μας φίλους.
Κι όπως το ανακοίνωσα κι αυτό στους πατέρες της μονής μας, θα έλειπα από τις υπηρεσίες μου για δεκαπέντε μέρες από τον μήνα Ιούλιο και για άλλες δεκαπέντε μέρες από τον μήνα Αύγουστο.
Τους υποσχέθηκα όμως, ότι θα επέτρεπα μια εβδομάδα κενή ανάμεσα στις ημέρες των διακοπών μου προς εξυπηρέτησή τους, εντός της οποίας θα μπορούσα να τους κάνω ένα δρομολόγιο, προμηθεύοντάς τους τα εντελώς αναγκαία, όπως κι αυτά που θα τους προέκυπταν πιθανών στο μεσοδιάστημα.
Με αυτήν την συμφωνία δηλαδή βρισκόμουν στην παραλία και κοντά στην αγαπημένη μου θάλασσα, την οποία βεβαίως και δεν μπορούσα να χαρώ όπως έκανα παλιά, γιατί δεν έπρεπε να αφήνω την γυναίκα μου μόνη της στο σπίτι, δεδομένου ότι λόγω της επέμβασης που υπέστη στον εγκέφαλό της, δεν της επιτρεπόταν να εκτίθεται καθόλου στον ήλιο.
Δεν προλάβαμε να αισθανθούμε παραθεριστές όμως και δέχτηκα μετά από λίγες μέρες το πρώτο τηλεφώνημα από τον επίτροπο εκείνης της περιόδου, ο οποίος και μου έλεγε πολύ απλά, ότι μάλλον έπρεπε να τους προμηθεύσω μερικά επείγοντα που τους προέκυψαν ξαφνικά, τα οποία και θα έπρεπε να τους τα μεταφέρω στην συνέχεια μέχρι την Ουρανούπολη. Από την επομένη βέβαια, θα μπορούσα να συνεχίσω τις διακοπές μου όπως μου το τόνισε.
Τί να έκανα λοιπόν; Πήγα στην Θεσσαλονίκη κι όπως έπρεπε τους έκανα τις προμήθειες που μου ζήτησαν, τις οποίες και μετάφερα την νύχτα ως συνήθως στην Ουρανούπολη κι αφού τις τακτοποίησα στο καραβάκι, πάλι επέστρεψα στην παραλία μας, ελπίζοντας να συνεχίσω ανενόχλητος τις διακοπές μας.
Στο τέλος του μήνα βέβαια, έκανα και την διακοπή της αδείας μου καθώς τους το υποσχέθηκα κι όπως έπρεπε, τους προμήθευσα τα απαραίτητα για το επόμενο διάστημα, αλλά κι άρχισα να ψάχνω πια, πού αλλού θα μπορούσα να πάω με την γυναίκα μου, ώστε να μην με βρίσκει κανείς τους, όσο κι αν με χριζόταν στο επόμενο διάστημα των διακοπών μου.
Δεν βρήκα τέτοιον χώρο όμως, οπότε, με τα ίδια δεδομένα μπήκαμε και στο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, κατά την διάρκεια του οποίου, κακώς ήλπιζα ότι θα μου επέτρεπαν τελικά να ξεκουραστώ, γιατί πάλι με κάλεσαν.
Τους προέκυψε κάτι επείγον πάλι όπως μου έλεγε ο επίτροπος, ο οποίος και ήθελε να τους προμηθεύσω μεν με μερικά πράγματα από την αγορά της πόλης μας, όπως και με κάτι κατεψυγμένα ψάρια που κρατούσε ο συνεργάτης μας στους καταψύκτες του, αλλά κι όπως ήταν φορτωμένο το φορτηγάκι μου, με αυτό ζητούσε να μπω στο Άγιο Όρος και με το πρώτο καράβι μάλιστα να κατέβαινα στο μοναστήρι μας.
Δυσανασχέτησα είναι αλήθεια με την προσθήκη και νέου επείγοντος κατά την διάρκεια των διακοπών μου, γι’ αυτό κι έκανα παρατήρηση πια στον επίτροπο, ο οποίος έλεγε δικαιολογούμενος, ότι δεν ήθελε να με ενοχλήσει, αλλά επειδή τους χάλασε ξαφνικά η ηλεκτρογεννήτρια, αυτή τον ανάγκασε να το κάνει.
Κι αφού τους χάλασε αυτή, λογικά πια έπρεπε να την βγάλω έξω με το φορτηγάκι μου όπως έλεγε, αλλά και να την μεταφέρω στην Βέροια για επισκευή στην συνέχεια ήθελε. Όταν τελικά θα έφτανα εκεί, καθώς μου το τόνιζε, έπρεπε να παραδώσω την γεννήτρια σε κάποιο συνεργείο της ίδιας πόλης, στο οποίο βέβαια, ο μοναχός που θα με συνόδευε ήξερε να με κατευθύνει.
Μαζί με αυτά όμως, μου πρόσθεσε κι ότι μετά από την επισκευή της, πάλι έπρεπε να τους την επιστρέψω με τον ίδιο τρόπο στο μοναστήρι, αφού βεβαίως και τους ήταν αναγκαία χρήσιμη. Όλα αυτά όμως όπως έλεγε, θα μου τα εξηγούσε καλύτερα ο μοναχός που θα με συνόδευε.
Αυτά δηλαδή μου είπε από τηλεφώνου κι όπως έπρεπε να κάνω, αμέσως ανταποκρίθηκα. Πήρα πάλι δηλαδή την γυναίκα μου από τον χώρο που παραθερίζαμε κι επιστρέψαμε στο σπίτι μας προκειμένου να την έχω κοντά μου στην κατάσταση που βρισκόταν.
Κι αφού έκανα την επομένη τα ψώνια μου από την αγορά της πόλης μας, πήρα το βράδυ και τα κατεψυγμένα από τον χώρο του συνεργάτη μας, οπότε, στις τέσσερις και μισή το πρωί, αναχωρούσα με το καράβι για το Άγιο Όρος.
Φτάνοντας στο μοναστήρι μας όμως, αμέσως με ξεφόρτωσαν οι πατέρες από τα εφόδια που τους μετέφερα και στην θέση τους έβαλαν με πολύ δυσκολία ομολογουμένως την υδρογεννήτρια στο φορτηγάκι μου, η οποία και μεγάλη ήταν όπως έβλεπα και γύρο στα οκτακόσια κιλά ζύγιζε.
Επιστρέφοντας και το καράβι στην συνέχεια από την δική του διαδρομή, με παρέλαβε σύντομα και χωρίς καμιά καθυστέρηση ο καπετάνιος του, με σκοπό να με μεταφέρει το συντομότερο δυνατόν κι αυτός στην Ουρανούπολη, συμβάλλοντας ενεργά αλλά και με καλή διάθεση στο πρόβλημα που μας προέκυψε.
Ήταν δυόμιση το μεσημέρι όταν φτάσαμε εκεί κι αφού είχαμε αρκετό χρόνο στην διάθεσή μας, αμέσως ξεκινήσαμε για την Βέροια όπως το είχε προγραμματισμένο κι ο μηχανολόγος μοναχός που με συνόδευε.
Αυτός ιδικά, έδωσε αμέσως τις ανάλογες οδηγίες στους συντηρητές της γεννήτριας όταν φτάσαμε εκεί κι αφού την άνοιξαν στα γρήγορα, μας έδωσαν στα χέρια τα φθαρμένα ανταλλακτικά που της έβγαλαν, ώστε να πάρουμε καινούρια την επομένη, με την εντολή βέβαια να τους τα πάμε αμέσως ει δυνατόν.
Αυτό λοιπόν κάναμε την επομένη το πρωί, αλλά κι όταν τους πήγαμε τα ανταλλακτικά, μας είπαν ότι δεν ήταν τα ίδια, αν κι έτσι φαινόταν. Αυτό βέβαια, μας έβαλε σε πολύ μεγάλο μπελά, γιατί αναγκάστηκα να πάω και να έρθω τρεις φορές Βέροια, Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη Βέροια μέχρι να βρεθούν τα σωστά.
Και για να ολοκληρώσουν την επισκευή της υδρογεννήτριας οι τεχνικοί, όπως και την συναρμολόγησή της στην συνέχεια, όλη την ημέρα το προσπαθούσαν, αν και ήταν τέσσερεις μαζί με τον μηχανολόγο μοναχό.
Είναι αλήθεια βέβαια, ότι κι εγώ κουράστηκα στο πήγαινε έλα, οπότε, μόλις την συναρμολόγησαν, αμέσως την φορτώσαμε στο αυτοκίνητό μου όπως κι αμέσως ξεκινήσαμε επιστρέφοντας προς την Θεσσαλονίκη πρώτα.
Κουρασμένος καθώς ήμουν όμως, έκανα την διαδρομή της επιστροφής μας πολύ γρηγορότερα από όσο επιτρεπόταν και λίγο έλειψε να βρεθώ στο αυτόφωρο εξαιτίας αυτού, αν βέβαια δεν έδειχναν την ανάλογη κατανόηση τα όργανα της τάξης.
Την επομένη λοιπόν και σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαμε από τον επίτροπο, πάλι με το πρωινό καράβι και τα χαράματα μεταφέραμε την υδρογεννήτρια στο μοναστήρι μας, όπου και την τοποθέτησαν στην θέση της οι ίδιοι τεχνικοί, οι οποίοι μας ακολουθούσαν καθώς έπρεπε.
Παραβλέποντας την ταλαιπωρία μας βέβαια, θα λέγαμε ότι δικαιολογημένα έγινε όλο αυτό το σκηνικό τότε, δεδομένου ότι δεν υπάρχει ως πάροχος η ΔΕΗ στο Άγιο Όρος, προκειμένου να ηλεκτροδοτεί τα μοναστήρια.
Για να ηλεκτροδοτηθούν λοιπόν αυτά, υποχρεωτικά γίνονται αυτόνομα, χρησιμοποιώντας γεννήτριες πετρελαίου για τις ανάγκες τους, ή αν διαθέτουν καταρράκτες υδάτων, χρησιμοποιούν και υδρογεννήτριες όπως κάνει και η δική μας μονή.
Η επανεγκατάστασή της υδρογεννήτριάς μας όμως στον χώρο της, δεν ήταν καθόλου απλή υπόθεση όπως έβλεπα, γι’ αυτό και χρειάστηκε να μείνω μέχρι και το απόγευμα της ίδιας ημέρας εκεί, περιμένοντας το τελικό αποτέλεσμα των τεχνικών.
Όταν πια ικανοποιήθηκαν αυτοί κι όλα έδειχναν να λειτουργούν σωστά, τότε μόνον κάλεσε κι ο επίτροπος το καράβι να με πάρει, προκειμένου να με επιστρέψει στην Ουρανούπολη. Όταν πια φτάσαμε εκεί, επέστρεφα γρήγορα και πάλι θα έλεγα στο σπίτι μου, προκειμένου να πάρω την γυναίκα μου και μαζί να πάμε στην παραλία που παραθερίζαμε, ελπίζοντας βέβαια ότι θα μου επέτρεπαν να συνεχίσω τις διακοπές μου ήσυχος επιτέλους.
Αυτό είχα στον νου μου επιστρέφοντας κι άρχισα να μελετώ σοβαρά πια το ενδεχόμενο να πάω κάπου μακριά το επόμενο καλοκαίρι, ώστε να μην μπορούν να με βρουν εύκολα και το μόνο μέρος που γνώριζα και πληρούσε αυτές τις προϋποθέσεις, ήταν το σπίτι που μας διέθεταν οι συγγενείς μας στην Πελοπόννησο.
Παρ’ όλα αυτά βέβαια, δεν με ενόχλησαν ξανά είναι αλήθεια, αλλά δεν είχα και πολλές μέρες ακόμη στην διάθεσή μου. Όταν πια τελείωσαν κι αυτές οι λίγες των διακοπών μας, επιστρέψαμε στο σπίτι μας κι όπως το συνηθίζαμε, μπήκαμε με πολύ καλή διάθεση στην καθημερινότητά μας.
Μιχάλης Αλταλίκης
