Παρατηρώντας την ημέρα της Ορθοδοξίας, να φορούν μάσκες οι ιερείς μας μέσα στην εκκλησία και μάλιστα κατά την διάρκεια της θείας λειτουργείας, μου πέρασε από το μυαλό να κάνω μια αναφορά επί του θέματος, λόγω του ότι μου φάνηκε κάπως οξύμωρη η εμφάνισή τους κι ας με συγχωρήσουν γιατί μπήκα στην διαδικασία να την κρίνω.
Το άδικο στην συμπεριφορά τους δηλαδή ήταν αυτό που με ώθησε να επεξεργασθώ το θέμα όταν βρήκα χρόνο εύκαιρο και δεν το έκανα από κάποια ξερή κριτική διάθεση κινούμενος. Απλώς δεν μπόρεσα να παραβλέψω το άδικο.
Αυτό μελετώντας λοιπόν, εστίασα το ενδιαφέρον μου στο απλό ελέησον υμάς, αυτό δηλαδή που πολλές φορές το ακούμε από τους ιερείς, όσο κι από εμάς τους απλούς πιστούς βέβαια, μετά από κάποια δυσκολία που συναντούμε, κατά την διάρκεια της καθημερινότητάς μας τις περισσότερες φορές.
Τρείς απλές λέξεις είναι μόνον αυτές που λέμε, αλλά και πολλές φορές τις βάζουμε στο μυαλό μας, αναγνωρίζοντας την ανυπολόγιστη δύναμη που έχουν, όταν τις απευθύνουμε με ειλικρίνεια προς τον Θεό και πατέρα μας.
Και Θεός καθώς είναι ο πατέρας όλων μας, αμέσως σπεύδει όπως βλέπουμε να εκπληρώσει την επιθυμία μας και κανείς δεν μπορεί, αλλά και δεν δοκιμάζει να εμποδίσει την πρόθεσή Του.
Ο καθένας μάς βέβαια έχει το δικαίωμα να Του απευθύνει το ίδιο αίτημα, είτε καλός, είτε κακός, είτε πιστός είτε άπιστος είναι, αφού όλοι παιδιά Του είμαστε και όλοι τα ίδια δικαιώματα έχουμε απέναντι Του. Αλλά κι Αυτός, προς όλους μας είναι δίκαιος. Είτε Τον αναγνωρίζουμε ως Θεό και πατέρα μας, είτε όχι.
Πιστοί και άπιστοι δηλαδή, για τον Θεό είμαστε μόνον παιδιά Του και κανέναν δεν καταδικάζει πριν το τέλος του, αφού και στον πιστό κάνει υπομονή μέχρι να ολοκληρωθεί πνευματικά ως σώφρον άνθρωπος, αλλά και τον άπιστο περιμένει με την ίδια υπομονή, μέχρι να επιστρέψει με την θέλησή του στην πατρική Του αγκαλιά και να Του ζητήσει συγνώμη για τα λάθη της ζωής του.
Αν είχαμε κι εμείς όμως λίγη υπομονή και δεν βγάζαμε γρήγορα συμπεράσματα και προπαντός πολύ αλλοιωμένα από τα τερτίπια που ο πονηρός χρησιμοποιεί για να μας διαφθείρει, θα ψάχναμε με περισσότερη προσοχή τα γραφόμενα στα σχετικά βιβλία τουλάχιστον και τότε μόνον θα ξέραμε γιατί είμαστε άνθρωποι, γιατί έχουμε συγκεκριμένο σκοπό ζωής και γιατί δικαιολογείται μέσω αυτού η ύπαρξή μας σ’ αυτήν την ζωή.
Ο καθένας από εμάς βέβαια είναι ελεύθερος να κρατάει στο μυαλό του ότι αυτός νομίζει για ζωή, οπότε, κανέναν δεν μπορούμε να ελέγξουμε, γιατί επέλεξε να είναι άθεος, όπως δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κι αυτόν που επέλεξε να ζει ένθεος.
Τα βιβλία πάντως που αναφέρονται στην ύπαρξη του τριαδικού Θεού κι αναφέρουν τον Χριστό μας, ως Υιό Του Θεού Και Θεό ως δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, απαιτούν προδιαγραφές ελεγχόμενης ύπαρξης και συμπεριφοράς από αυτούς που θα ήθελαν ενδεχομένως να ακολουθήσουν το παράδειγμα ζωής, που ο Ίδιος ο Χριστός μας έδειξε κι έμπρακτα μάλιστα το έκανε, για να θεωρηθούν όντως κατά Χριστόν πιστοί.
Διαφορετικά, όλοι εμείς που κάνουμε όσα καταλαβαίνει το μυαλό μας μόνον, ή όσα θέλουμε να δεχθούμε από αυτά που διαβάσαμε, είμαστε πιστοί κατά το πως ο καθένας μας νομίζει.
Αν είμαστε τέτοιοι λοιπόν, μάλλον δεν ξέρουμε τι κάνουμε και μάλλον δεν ξέρουμε τι πιστεύουμε. Ως εκ τούτου, σε τίποτε δεν διαφέρουμε από αυτούς που με επίγνωση δηλώνουν ότι είναι άθεοι κι ότι σε τίποτε δεν πιστεύουν.
Κι αν αυτοί κατηγορηθούν μια φορά γι’ αυτά που κάνουν εις βάρος του εαυτού τους, ως άνθρωποι που δεν ξέρουν τι έπρεπε να κάνουν, εμείς που γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε και πως να ζούμε ως Χριστιανοί, θα δεχθούμε διπλή κατηγορία, γιατί δεχτήκαμε συμβιβασμούς κι εν γνώση μας αλλοιώσαμε τις υποχρεώσεις μας κατά το πως μας βολεύει.
Ακούστε τώρα και το παράδοξο και θα καταλάβετε καλύτερα αυτό που θέλω να σας πω και βεβαίως χρειάζεται μελέτη. Λέμε λοιπόν προσευχόμενοι προς την Παναγία μας και μητέρα του Θεού μας.
Αυτήν δηλαδή, που τιμά υπερένδοξα όλος ο ουράνιος κόσμος και μεγάλη εξουσία έχει από τον Θεό και Υιός Της Χριστό μας δοσμένη, να τιθασεύει τον διάβολο και τα δαιμόνια, όπως και να θεραπεύει όλες τις σωματικές και ψυχικές ασθένειες που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους.
Αυτήν που όλοι οι άγγελοι την προσκυνούν ως μητέρα τους και κάθε στιγμή περιβάλει όλη την γη με την σκέπη Της, από αγάπη προς όλο το γένος των ανθρώπων. Κι αυτό που Της λέμε εμείς οι δήθεν πιστοί, σε μια σειρά και κάτι είναι γραμμένο, αλλά πολλά περιλαμβάνει.
= Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθιμι μήτερ του Θεού, φύλαγέ μας υπό την σκέπη σου =. Αυτό της λέμε δηλαδή.
Ενώ αναγνωρίζουμε λοιπόν, ότι είναι μητέρα του Θεού μας κι ότι έχει την δύναμη να μας σκεπάζει από τα παραπάνω κι ενώ δηλώνουμε με τα λόγια, ότι όλες μας τις ελπίδες τις αφήνουμε στα χέρια Της, εμείς οι δήθεν πιστοί φοράμε πάνινες μάσκες και μέσα στην εκκλησία, για να μας προστατεύσουν από κάτι που κατασκεύασαν κακοπροαίρετοι άνθρωποι, που ο διάβολος μας το επέβαλε, αλλά και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να κινηθεί εναντίον μας και μάλιστα ανεξέλεγκτα από την Παναγία μας.
Αν όλοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω στην γη, κάνουν το ίδιο με τις μάσκες, θα μπορούσε κανείς να πει, ότι αυτοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξη της Παναγίας μας κι αφού έμαθαν να εμπιστεύονται τους εαυτούς τους, τους γιατρούς που τις δικαιολογούν και τους πολιτικούς που τις επιβάλουν με πρόστιμα, λογικά κάνουν ότι τους πουν και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει.
Εμείς όμως; Εμείς δηλαδή που είμαστε απόγονοι ενδόξων Ελλήνων και δεχτήκαμε με περισσή υποτέλεια το χαλινάρι στο στόμα σαν να είμαστε άλογα όντα; Που έχουμε τον Θεό με το μέρος μας; Την μητέρα Του; Τους Αγγέλους Του; Τους Αγίους Του; Που ανά πάσα στιγμή είναι δίπλα μας και αποδεδειγμένα μας απαλλάσσουν από κάθε λογής ασθένειες και μάλιστα πολύ σοβαρές σε σχέση με τον απλό ιό που μας φόβισαν; Τί έχουμε να πούμε που φορούμε μάσκες και μέσα στην εκκλησία;
Πώς θα Τους δικαιολογήσουμε δηλαδή την συμπεριφορά μας; Τί θα Τους πούμε γι’ αυτά που κάνουμε και είναι ίδια με αυτά που κάνουν οι άπιστοι; Αυτοί βέβαια με το δίκαιό τους θα πουν πολύ απλά ως άθεοι, ότι δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν εκτός από αυτό που τους έμαθαν, αφού και οι πιστοί που ξέρουν τι έπρεπε να κάνουν, τίποτε σχετικό με την Παναγία δεν μας είπαν όπως και τίποτε δεν μας έδειξαν με την συμπεριφορά τους, ώστε να ξέρουμε πλέων τι να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Κι αφού δεν ξέραμε τι πρέπον να κάνουμε, κάναμε κι εμείς ότι μας συνέστησαν οι γιατροί μας και οι πολιτικοί μας.
Εμείς; Πάλι θα πω. Εμείς τί θα πούμε; Ότι δεν ξέραμε ότι όλες μας τις ελπίδες έπρεπε να τις αναθέτουμε στην Παναγία μας; Το ξέραμε αφού το διαβάζαμε, αλλά υπακούσαμε από υποτέλεια στις άθεες εντολές που μας πρότειναν οι πολιτικοί μας κι από φόβο μη μας βάλουν πρόστιμο;
Τί θα γίνει μ’ εμάς δηλαδή; Θα ισχύσει λέτε το δεν ξέραμε τι κάναμε; Δεν νομίζετε κι εσείς λοιπόν μαζί μ’ εμένα, ότι αγγίζει την προσβολή του Θεού και όλων των Αγίων Του μια τέτοια παθητική και αδιάφορη συμπεριφορά από μέρους μας;
Δεν είναι βλασφημία δηλαδή αυτό που κάνουμε με τις μάσκες στο στόμα και μάλιστα μέσα στην εκκλησία; Δεν είναι αχαριστία; Δεν είναι αγνωμοσύνη; Και όχι μόνον τέτοια είναι, γιατί και βλακεία είναι μαζί με τα άλλα και δέστε γιατί.
Σκεφτείτε ότι θα τελειώσει κάποια στιγμή αυτή η χαζομάρα και μαζί με αυτήν, θα καταργηθεί κι ο γνωστός ιός, όπως θα καταργηθούν και οι μάσκες, γιατί δεν θα χρειάζονται πλέον.
Κι όπως μας το λένε εμμέσως κι αρκετά σαφώς όταν βρίσκουν ευκαιρία αυτοί που όλα τα ρυθμίζουν, θα μας έρθουν κι άλλοι ιοί αμέσως μετά από αυτόν, όπως κι άλλες ασθένειες, οι οποίες θα είναι όντως θανατηφόρες και καμιά μάσκα δεν θα μπορεί να μας απαλλάξει από τις συνέπιες του κακού που μας ετοιμάζουν.
Πέστε λοιπόν τί θα κάνουμε τότε; Από ποιόν θα τρέξουμε να ζητήσουμε βοήθεια; Από τον Τσιόδρα; Από τον Χαρδαλιά; Μήπως από τον Κικίλια; Ή μήπως από τον Μτσοτάκη; Θα μπορέσουν λέτε να μας γλυτώσουν οι δοτοί γιατροί τους;
Για σκεφτείτε λοιπόν και πέστε μου, αν θα έχουμε το θάρρος να πάμε τότε κλαίγοντας στην Παναγία που προσβάλαμε, που αγνοήσαμε, που περιφρονήσαμε κι από απερισκεψία τρέξαμε να ζητήσουμε προστασία από πάνινες μάσκες και μάλιστα μέσα στην εκκλησία φορώντας τες, με πρώτους και καλύτερους υπάκουους τους ιερείς και τους αρχιερείς μας.
Ας έρθουμε σε συναίσθηση των ευθυνών μας λοιπόν κι ας δούμε ξανά αυτό το θέμα της μάσκας, για να μη προκαλέσουμε περισσότερο τον λογικό άλλωστε θυμό του Θεού κι επιτρέψει να πάθουμε χειρότερα από αυτά που μας υπόσχονται οι εχθροί των ανθρώπων.
Κι από όσα φαίνονται στον ορίζοντα, μάλλον θα επιτρέψει να μας συμβούν πολλά, μέχρι να βάλουμε επιτέλους μυαλό και να καταλάβουμε πιστοί και ιερείς, σε ποιόν πρέπει να έχουμε τις ελπίδες μας στραμμένες, πριν μας εγκαταλείψει ο Θεός ως όντως αχάριστους και αγνώμονες.
Ας μελετήσουμε τώρα και τί αναφέρετε στην ακολουθία της Θείας κοινωνίας πριν φτάσουμε να δεχθούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας κι ας καταλάβουμε επιτέλους ότι έχουμε πολλές ευθύνες για όσα κρατάμε στο μυαλό μας και για όσα κάνουμε ακολουθώντας τις σκέψεις μας.
Είναι αρκετά βέβαια αυτά που διαβάζουμε, αλλά θα σας αναφέρω μόνον ένα μικρό μέρος, ελπίζοντας να τα μελετήσετε τουλάχιστον, αλλά και θάρρος να μας προσθέσουν.
= Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μου, άνες, άφες, ιλάσθητι και συγχώρησόν μοι τω αμαρτωλώ και αχρείο και ανάξιο δούλω Σου τα πταίσματα και πλημμελήματα και παραπτώματά μου, όσα Σοι, εκ νεότητός μου μέχρι της παρούσης ημέρας και ώρας ήμαρτον, είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία, είτε εν λόγοις, ή έργοις, ή ενθυμήμασιν, ή διανοήμασι και επιτηδεύμασι και πάσες μου ταις αισθήσεσι.
Και τη πρεσβεία της ασπόρως κυησάσης Σε παναχράντου και αειπαρθένου Μαρίας της Μητρός Σου, της μόνης ακαταισχύντου ελπίδας και προστασίας και σωτηρίας μου, καταξίωσόν με ακατακρίτως μεταλαβείν των αχράντων και αθανάτων και ζωοποιών και φρικτών Μυστηρίων Σου, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον. Εις αγιασμόν και φωτισμόν και ρώμην και ίασιν και υγείαν ψυχής τε και σώματος, εις εξάλειψιν και παντελή αφανισμόν των πονηρών μου λογισμών και ενθυμήσεων και προλήψεων και νυκτερινών φαντασιών των σκοτεινών και πονηρών πνευμάτων.
Ότι Σου έστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα και η τιμή και η προσκύνησις, συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν.
Και μόνον αυτά να βάλει κανείς το μυαλό του λοιπόν, δεν μπορεί να εμπιστεύεται κανέναν άλλον, όπως και τίποτε άλλο από όποιον κι αν επιβάλλονται, παρά μόνον τον Χριστό μας και την Παναγία μας, αφού μόνον αυτών η προστασία είναι ακαταίσχυντη. Όλες οι άλλες οι άλλες προστασίες, είναι αέρας κοπανιστός και δεν είναι τίποτε παραπάνω, από μια κλασική κοροϊδία.
Δέστε τώρα τί κάνουμε εμείς οι πιστοί χριστιανοί. Αντί να τρέξουμε προς την ακαταίσχυντη προστασία του Χριστού και της Παναγίας μας, φοράμε μάσκες μέσα στην εκκλησία, για να μας προστατεύσουν από κάποιον ιό, κατασκευασμένο από τους άθεους και πολέμιους του Χριστού μας ανθρώπους.
Και με την μάσκα μέσα στην εκκλησία πάλι θα πω, δεν κάνουμε τίποτε άλλο, από το να παραδεχόμαστε αυτό που οι άθεοι θέλησαν να μας επιβάλουν. Ότι ο Χριστός και η Παναγία μας δηλαδή, δεν είναι τίποτε μπροστά σε μια χαζή πάνινη μάσκα.
Κι αν το κάναμε μόνον εμείς οι πιστοί αυτό, θα έπρεπε οι ιερείς και οι αρχιερείς μας να πουν προς όλους μας, ότι αυτό που κάνουμε είναι το λιγότερο προσβλητικό για όσα έκανε και κάνει ο Χριστό μας για την δική μας σωτηρία.
Αυτοί όμως φορούν όχι μόνον μέσα στις εκκλησίες μάσκες, αλλά και μέσα το ιερό, όπου κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα και τα πάντα Αγιάζει. Το γνωρίζουν βέβαια αυτό, γιατί με τρόμο στην φωνή τους μεταφέρουν και σ’ εμάς το σώμα και το αίμα του Χριστού μας, αλλά για ανεξήγητους λόγους, το κάνουν με την μάσκα στο στόμα, επαληθεύοντας εκείνο το αρχαίο ρητό που λέει πολύ απλά προς τους περίπου δασκάλους. = Δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις =.
Με την παραπάνω συμπεριφορά τους δε, δεν κάνουν μόνον αυτό, γιατί περίτρανα δηλώνουν προς όλους μας, ότι αυτός ο κατασκευασμένος ιός από ανθρώπους, είναι τόσο δυνατός που ξεπερνάει σε δύναμη και τον Θεό πατέρα μας, και τον Χριστό μας και το Άγιο Πνεύμα, αφού μπροστά στην δική του δύναμη, κανείς από την Αγία Τριάδα δεν μπορεί να σταθεί.
Παρ’ όλα αυτά, δεν αναφέρω τα παραπάνω για να σπιλώσω συμπεριφορές, αλλά για να παρακαλέσω όλους μας προς το να δούμε ξανά κι όλοι μαζί αυτό το θέμα, γιατί όπως πολλοί είναι αυτοί που μας το λένε, δεν είναι ικανός να σκοτώσει ανθρώπους αυτός ο ιός κι ότι αυτοί που σκοτώνουν, είναι αυτοί που διαχειρίζονται τον συγκεκριμένο ιό, όποιοι κι αν είναι, από όποια θέση κι αν μας φοβερίζουν μέσω αυτού και σ’ αυτόν χρεώνουν τους θανάτους που προκαλούν, για να κρύψουν από εμάς τον κακό τους εαυτό.
Ας ζυγίσουμε ξανά λοιπόν και με ειλικρίνεια την συμπεριφορά μας, γιατί το ένα λάθος φέρνει το άλλο και όλα μαζί την κατρακύλα μας, εκεί που κανείς από εμάς δεν θα ήθελε να βρεθεί, γιατί τους αχάριστους, τους αγνώμονες και τους προδότες όπως ξέρουμε, μόνον ο έξω από εδώ περιμένει να τους καρπωθεί.
Μιχάλης Αλταλίκης
