Μια εβδομάδα έκανε να φανεί ο Αντώνης στο σπίτι μας, μετά από την προηγούμενη επίσκεψη που μας έκανε κι όταν ήρθε πάλι, ήταν πολύ σοβαρός μεν, αλλά καθόλου σκοτισμένος. Τον προβλημάτισα πολύ έλεγα στον εαυτό μου καθώς μετρούσα τα βαριά βήματά του μέχρι να έρθει κοντά μου και την καλημέρα που μας είπε μετά από λίγο, επίσης βαριά την εξέφρασε.
Πριν προλάβω να του την ανταποδώσω όμως, αυτός πήρε τον λόγο, για να μου εκφράσει τις νέες απορίες που επεξεργαζόταν το μυαλό του κι αυτά μου έλεγε πολύ σκεπτικός, σαν να διάβασε πολύ μεν αυτά που άκουσε, αλλά δεν τα χώνεψε όλα.
Κύριε Μιχάλη, όσα μου είπες, όλα τα μελέτησα και πολύ καλά μάλιστα. Εγώ όμως, αν και είμαι πιστός όπως νομίζω, στην εκκλησία δεν πηγαίνω και πολύ τακτικά. Στις μεγάλες γιορτές μόνον κάνω την εμφάνισή μου εκεί.
Κι επειδή μου είπες, ότι μόνον με την βοήθεια Του Θεού θα μπορέσω να κάνω σωστά βήματα προς την απαλλαγή μου από τον εγωισμό, ανησυχώ πολύ τώρα, μήπως και δεν τύχω της συμπαράστασής Του, λόγω των απουσιών μου στον χώρο της εκκλησίας.
Αυτά μόνον είπε ο Αντώνης και σταμάτησε, περιμένοντας να ακούσει τι θα του έλεγα εγώ. Βουβά βέβαια μου έθεσε το ερώτημα που είχε στο μυαλό του κι αφού υποχρεώθηκα να το απαντήσω, την αλήθεια πάλι έβαλα στον λόγο μου.
Καλά θα κάνεις Αντώνη να χωνέψεις, ότι δεν λέμε τίποτε από μόνοι μας, γιατί ο εγωισμός παραμονεύει και μόλις δει να του ανοίγουμε ένα παράθυρο, ή μια πόρτα, λεπτό δεν χάνει. Αμέσως μπαίνει μέσα μας κι όπως άκουσες να σου λέω πρό ημερών, δύσκολα μετά τον βγάζουμε έξω.
Γι’ αυτό λοιπό, καλύτερα για τους δυο μας θα ήταν να έθετες
το ερώτημά σου, όχι σ’ εμένα και στο τι λέω εγώ επί του θέματος, αλλά τι λέει, ή τι επιβάλει η αλήθεια επ’ αυτού, ώστε να αποφύγουμε τους κακόβουλους εγωισμούς.
Και η αλήθεια στην προκειμένη περίπτωση λέει, ότι εκτός εκκλησίας ευρισκόμενοι, όσα κι αν επιχειρήσουμε, έστω και με το πρόσχημα του καλού σκοπού στο σκεπτικό μας, είναι όλα επικίνδυνα για την δική μας απαίδευτη πνευματική κατάσταση.
Όσο κι αν λέμε λοιπόν στον εαυτό μας, ότι εμείς τάχα είμαστε πολύ πιστοί κι ότι εξ αυτού και μόνον, μπορούμε να κάνουμε άφοβα αυτά που με την φαντασία μας δικαιολογήσαμε ως σωστά για τον εαυτό μας, τότε, από μόνοι μας δηλώνουμε, ότι δεν ξέρουμε τι λέμε, όπως και τι κάνουμε.
Και για να το καταλάβεις αυτό καλύτερα, θα σου πω και μια άλλη αλήθεια να έχεις υπόψιν σου. Αυτήν δηλαδή που είναι από όλους ορατή, αλλά κι από όλους παραμερισμένη. Και ξέρεις πια είναι αυτή Αντώνη; Ότι ο διάβολος είναι πολύ πιο πιστός από εμάς.
Και πράγματι είναι πιο πιστός, αφού έχει την δυνατότητα να μιλάει με το Θεό μας κάθε λεπτό και μάλιστα από πολύ κοντά. Κι αυτό που επίσης πρέπει να ξέρεις, είναι ότι ζητάει την άδειά Του γι’ αυτά που βάζει με το άρρωστο μυαλό του να μας κάνει και τίποτε από αυτά δεν μπορεί να εφαρμόσει, αν δεν έχει την συγκατάθεση και την άδεια από τον Θεό μας να το κάνει.
Και ασφαλώς δεν μπορεί να μας κάνει τίποτε χωρίς την άδειά του Θεού, αφού κι αυτός δικό Του δημιούργημα είναι κι ως τέτοιο, πολύ καλά γνωρίζει, ότι του οφείλει απόλυτη υπακοή.
Αν σεβόμασταν κι εμείς την σχέση μας με τον δημιουργό μας όπως κάνει ο διάβολος δηλαδή, ποτέ και με τίποτε δεν θα μπορούσε να μας βλάψει αυτός και οι συνεργάτες του, ότι κι αν επιχειρούσε εναντίων μας.
Η δική μας αχαριστία είναι αυτή λοιπό που υποχρεώνει τον Θεό μας να του επιτρέπει να κινείτε εναντίον μας, όπως κι ο εγωισμός που δεχθήκαμε να υπάρχει μέσα μας και με την θέλησή μας αποφασίσαμε να υπηρετούμε τον διάβολο αντί τον πατέρα μας.
Κι όλο αυτό, από αγάπη και πάλι για τα πλάσματά Του το επιτρέπει ο Θεός μας, ώστε να μας παιδεύει αυτός ο παρείσακτος εχθρός, αφού όπως Του το δηλώνουμε με τις πράξεις της καθημερινότητάς μας, δεν μπορούμε να συνετιστούμε με λογικό και νηφάλιο τρόπο.
Κατά συνέπια κι αυτά που τώρα ζούμε, με τον κορωνοϊό και τα εμβόλια του διαβόλου δηλαδή, η δική μας αναισθησία τα επιτρέπει να μας παιδεύουν και η ανόητη απομάκρυνση μας από την Θεϊκή μέριμνα.
Ο Θεός μας, βεβαίως και μας θέλει υγιείς, όπως θέλει και όλα τα πλάσματα κοντά Του. Ακόμη και τον διάβολο θέλει υγιή πνευματικά, γι’ αυτό και τον περιμένει να επιστρέψει αν ποτέ αποφασίσει να λογικευτεί, αφού όλοι δικά Του παιδιά ήμαστε.
Μαζί με αυτά όμως, θέλει και να σπουδάσουμε με την θέλησή μας, την χρίση αυτής της αληθινής γνώσης που ακούς και με την δική Του βοήθεια να το κάνουμε όπως είπαμε, ώστε να ξέρουμε πως πρέπει να σκεφτόμαστε, πολύ πριν ακόμη αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τις προτεινόμενες από τον εχθρό και τους συνεργάτες του δήθεν γνώσεις.
Και να το κάνουμε αυτό μάλιστα θέλει, όπως πρέπει, όπως και για τον σκοπό που πρέπει να εκπληρώσουμε, γιατί αυτό ιδικά, το να ξέρουμε δηλαδή πως να σκεφτόμαστε, είναι κατά πολύ ποιο σημαντικό, από αυτά που η επιθυμίες μας μόνον ως δήθεν γνώσεις μας βάζουν στο μυαλό να ακολουθούμε.
Αυτές λοιπόν είναι οι πραγματικές γνώσεις που επιβάλετε να έχουμε μέσα μας Αντώνη. Όλες οι άλλες, όσες κι αν είναι ποτέ δεν θα είναι αρκετές, ώστε να μας φέρουν στην αλήθεια, αφού αυτές μόνον σκοτισμό προκαλούν και τίποτε άλλο.
Κι αυτό πάλι, ο σοφότερος των σοφών μας το δίδαξε όταν είπε, ότι ένα μόνον ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτε, γιατί αυτά που ξέρω, μπροστά σ’ αυτά που δεν ξέρω, είναι σαν σταγόνα μέσα στον ωκεανό.
Σκέψου λοιπόν Αντώνη, πόσο χαζοί είμαστε εμείς οι πρόχειροι άνθρωποι, που μάθαμε να φανταζόμαστε όπως σου είπα και νομίσαμε ότι μέσω της φαντασίας μας σκεφτόμαστε, οπότε, πολύ εγωιστικά λέμε μετά ότι ξέρουμε δήθεν τα πάντα, γι’ αυτό και καμιά άλλη γνώση δεν μας χρειάζεται.
Αυτά τα σοφά που μας είπε ο σοφός Σωκράτης λοιπόν, όλα πήγαν στον βρόντο, αφού ακόμη μένουν αχρησιμοποίητα. Και δεν τα βάζουμε στην ζωή μας ως πραγματική γνώση, γιατί ποτέ δεν μάθαμε να ζούμε με βάση την πανίσχυρη αλήθεια όπως σου το τόνισα κι αυτό πολλές φορές.
Μήπως δεν έγινε το ίδιο και με τον επίσης σοφό Αριστοτέλη; Ξέρεις τι είπε στον βασιλιά Φίλλιπο όταν ενδιαφέρθηκε να μάθει κι αυτός, με ποια επιστήμη σπούδαζε τότε τον Αλέξανδρο και τους συμμαθητές του;
Τους μαθαίνω να σκέφτονται του είπε, γιατί αυτό είναι σπουδαιότερο από κάθε άλλη επιστήμη. Εμάς όμως, κανένας δάσκαλος δεν μας έμαθε πως να σκεφτόμαστε, γι’ αυτό και όλοι μας κάνουμε ότι μας κατεβάζει ο νους μας και με αυτήν την παραπλάνηση στο μυαλό μας τοποθετημένη, έχουμε την εντύπωση ότι δήθεν σκεφτόμαστε.
Να σου πω και τί είπε ο Χριστός μας τότε, στον περισπούδαστο κατά τα άλλα ιερέα της εποχής Ιωσήφ, όταν ρώτησε ο άνθρωπος να μάθει πως θα μπορούσε να διεκδικήσει την βασιλεία των ουρανών;
Αν δεν ξαναγεννηθείς του είπε, τίποτε δεν θα καταφέρεις. Ακούγοντας αυτήν την τοποθέτηση, άναυδος έμεινε ο σοφός κατά κόσμον άνθρωπος, έστω κι αν συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους πολύ σοφούς της εποχής του.
Έχοντας φορτωμένο κι αυτός το μυαλό του από πολλές δήθεν γνώσεις, δεν μπόρεσε να επεξεργαστεί αυτό που άκουσε, γι’ αυτό και πάλι ρώτησε, έχοντας πολλές αμφιβολίες πλέον μέσα του, τόσο γι’ αυτά που άκουσε, όσο και γι’ Αυτόν που τα είπε.
Μα πως είναι δυνατόν είπε, αρκετά ηλικιωμένος άνθρωπος εγώ να ξαναγεννηθώ; Άκουσε μεν την ερώτηση του ο Χριστός μας, αλλά δεν του έδωσε καμιά απάντηση. Τον άφησε δηλαδή εσκεμμένα αναπάντητο, για να μελετήσει μόνος του και αργότερα αυτό που άκουσε.
Αν μπορούσε να το μελετήσει με προσοχή βέβαια και με την ανάλογη ειλικρινή διάθεση που έπρεπε να έχει, τότε μόνον θα καταλάβαινε τι ακριβώς του είπε. Κι αυτό πάλι, αν του το επέτρεπε ο εγωισμός του να το κάνει
Και για να μπούμε στην ανησυχία που σήμερα κι από την αρχικό σου λόγο μου ανάφερες, θα σου πω και μια ακόμη αλήθεια. Παραζαλισμένοι εμείς οι δήθεν πιστοί, από πολλές δήθεν γνώσει, ανάβουμε κεριά μόνον στις εκκλησίες και νομίζουμε ότι αυτό είναι αρκετό για να πούμε στον εαυτό μας και στους άλλους, ότι εμείς είμαστε δήθεν Χριστιανοί.
Και οι επίσκοποί μας βέβαια, το ίδιο με εμάς κάνουν, αν και με την εκκλησιαστική τους περιβολή μέσα στους ναούς, τον Χριστό μας αντικαθιστούν. Στην πράξη όμως, πολύ μακριά απέχουν από Αυτόν.
Αυτός είναι κι ο λόγος μάλιστα, που αντί να μας οδηγήσουν στην ασφαλή μέριμνα του Θεού ως νόμιμοι διαχειριστές του ποιμνίου Του καθώς είχαν υποχρέωση, αυτοί μας έστειλαν ως δώρα στην διάθεση του εχθρού μας διαβόλου, αφού με τόσο αβασάνιστο τρόπο προτείνουν τον παράνομο εμβολιασμό στους ανθρώπους, συστηματικά αποφεύγοντας να ακούσουν οι ίδιοι πρώτα, την πραγματική γνώση από τους όντως ιδικούς γιατρούς επί του θέματος.
Από αυτούς δηλαδή που σε κανένα κανάλι δεν επιτρέπουν να εμφανιστούν και να πουν την επιστημονική τους γνώμη, για όσα στραβά μας προκύπτουν ακόμη, από τους γνωστούς και όντως δηλωμένους άθεους κύκλους.
Άκουσες λοιπόν Αντώνη τί πρέπει να κάνεις κι εσύ, πριν ακόμη αρχίσεις να ενεργείς, με όσα υπάρχουν μέχρι στιγμής στο μυαλό σου ως δήθεν γνώσεις καταχωρημένα και κατευθύνουν την ζωή σου;
Μπες πρώτα στην διαδικασία να το καθαρίσεις από αυτά που ήδη έχεις μαζεμένα εκεί μέσα, επανεξετάζοντας τα πάντα από την αρχή και συγκρίνοντας την αξία τους με βάση αυτών που άκουσες για την αλήθεια, αλλά και μόνος σου διαπίστωσες ότι είναι όντως χρήσιμα.
Κι όταν ολοκληρώσεις πια αυτήν την τακτοποίηση, τότε μόνον να αρχίσεις να επιλέγεις μελετώντας ξανά και ξανά τι πρέπει να κρατάς και τι να απορρίπτεις από το μυαλό σου ως σίγουρες γνώσεις, αφού βέβαια μελετήσεις πολλές φορές τις επιλογές που έκανες.
Και πρέπει να γίνει έτσι, γιατί αν ανακατέψεις τα νέα που επιλέξεις να κρατήσεις, μαζί με τις χρόνιες φαντασίες που έχουν κατακλείσει το μυαλό σου, πολύ δύσκολα θα καταφέρεις να κάνεις κάτι χρήσιμο για τον εαυτό σου.
Σηκώθηκε να φύγει ο Αντώνης μόλις είδε να ολοκληρώνω το σκεπτικό μου και κάπως απότομα το έκανε, επιτρέποντάς μου μου να σκέφτομαι ότι μάλλον θύμωσε με όσα του είπα. Αυτός όμως, με χειραψία δήλωνε την αποχώρισή του, όπως και μου έλεγε χαιρετώντας με, ότι αυτό σκέφτηκε να κάνει τις επόμενες μέρες κι όταν θα είχε να μου πει κάτι σχετικό, ευχαρίστως θα το έκανε.
Πρέπει να φύγω όμως τώρα είπε στα γρήγορα, γιατί πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω και τώρα μόλις θυμήθηκα ότι άφησα το νερά της βρύσης να τρέχει, προκειμένου να ποτιστούν τα κηπευτικά μου. Πλημύρα θα έγινε εκεί πρόσθεσε και πρώτη μου φορά τον είδα να τρέχει για κάποιον λόγο.
Μιχάλης Αλταλίκης
