Περνούσε ήσυχα λοιπόν το καλοκαίρι μετά από κείνο το περιστατικό του περίεργου παππού και όλα στο χωριό μας ακολουθούσαν τον δρόμο τους, όπου και αν αυτά μας οδηγούσαν. Κάτι άλλο όμως μεσολάβησε τότε και θαρρείς ότι επίτηδες ήρθε να μας βρει μεσοκαλόκαιρα, σαν να ήθελε κι αυτό να ταράξει την ούτως ή άλλως ήσυχη ζωή μας.
Βλέπαμε τους ανθρώπους να τρέχουν σχεδόν στους δρόμους ένα πρωινό και κάνοντας φοβισμένοι τον σταυρό τους, να λένε κάτι ανησυχητικό σε όποιον συναντούσαν μπροστά τους.
– Το έμαθες; Θα μας κάψει ο Θεός. Θα γίνει η δευτέρα παρουσία.
Δεν ήξερα και πολλά για την δευτέρα παρουσία, αλλά με τον τρόπο που έλεγαν μεταξύ τους αυτά τα λόγια, υπέθετα ότι κάτι φοβερό μάλλον θα γινόταν. Τρέχοντας λοιπόν αυτοί, πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, θέλοντας να διασταυρώσουν το ενδεχόμενο να αληθεύουν αυτά που άκουσαν.
Εξαιτίας αυτού, ήρθαν και στο πατέρα μου μερικοί, θέλοντας να μάθουν αν κι αυτός πληροφορήθηκε τα νέα ή αν ήξερε κάτι περισσότερο γι’ αυτά που διαδίδονταν.
– Δεν άκουσα ειδήσεις από το ράδιο, τους έλεγε ο πατέρας μου, αλλά απ’ ότι έμαθα κι εγώ από άλλους, σήμερα το μεσημέρι και στις δώδεκα, θα γίνει η δευτέρα παρουσία. Δεν το ανέφερα αυτό στο σπίτι μου, για να μη τρομάξουν τα παιδιά. Αν όμως έτσι θέλει ο Θεός, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Αυτός φέρνει, αυτός παίρνει. Δικός του είναι ο κόσμος και ό,τι θέλει τον κάνει. Ησυχάστε λοιπόν κι εσείς και περιμένετε να δούμε τι θα γίνει.
Αφού μάθαμε και εμείς τα νέα, δεν υπήρχε πλέον λόγος να μας το κρύβει ο πατέρας μου, γι’ αυτό και άνοιξε το ραδιόφωνο ώστε να τα ακούσουμε από πρώτο χέρι.
Σταθήκαμε λοιπόν με αγωνία δίπλα από αυτό και ακούγαμε να λένε τα ίδια και τα ίδια οι εκφωνητές. Ότι όντως θα γίνει η συντέλεια του κόσμου. Ότι θα χανόταν όλος ο κόσμος και μαζί με αυτόν, θα χανόμασταν κι εμείς. Ότι στις δώδεκα το μεσημέρι θα γίνει αυτό και ότι καλό θα ήταν για μας, να μέναμε στα σπίτια μας και με τους δικούς μας εκείνη την ώρα, για να συντροφεύει ο ένας τον άλλον στη ποιο δύσκολη στιγμή της ζωής μας.
Αφού πληροφορηθήκαμε και από επίσημες πηγές τα άσχημα νέα και αφού όλοι μας τα πιστέψαμε, ήταν λογικό λοιπόν από εκεί και μετά ότι και θα φοβόμασταν να τα αντιμετωπίσουμε.
Όσοι ήταν ψύχραιμοι, προσπαθούσαν με κάθε λόγο να ηρεμήσουν κάπως τους πολύ φοβισμένους, γι’ αυτό και τους συμβούλευαν λέγοντας.
– Μην τα παίρνετε όλα τοις μετρητοίς. Ας έρθει πρώτα η ώρα δώδεκα και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε.
Ωστόσο, όλοι ήμασταν ανήσυχοι, όπως και πολύ προβληματισμένοι για όσα μας περίμεναν, γι’ αυτό και μας έτρωγε η αγωνία περιμένοντας να γίνει δώδεκα.
Όταν πια έγινε δώδεκα παρά πέντε, ακούγαμε αγκαλιασμένοι δίπλα από το ραδιόφωνο τον εκφωνητή, που με τρεμάμενη φωνή μετρούσε ένα ένα τα υπόλοιπα πέντε λεπτά λέγοντας.
– Σε πέντε, σε τέσσερα, σε τρία, σε δύο, σε ένα λεπτό χανόμαστε αδέλφια! Καλή αντάμωση στον παράδεισο!
Αυτά έλεγε εκείνος συγκινημένος και όλοι εμείς πλημμυρισμένοι από φόβο για το άγνωστο, περιμέναμε να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Αν και τίποτε δεν γινόταν από όσα μας προετοίμασαν, εμείς ήμασταν ακόμη εκεί και σφιχταγκαλιασμένοι.
Πέρασαν όμως παραπάνω από δέκα λεπτά μετά τις δώδεκα και τίποτε δεν έγινε. Αφού αφήσαμε να περάσουν με αγωνία και τα επόμενα είκοσι λεπτά και αφού πέρασε μια ώρα μετά τις δώδεκα χωρίς να γίνει η συντέλεια του κόσμου, απορούσαμε όπως απορούσαν και οι εκφωνητές μαζί με μας για το αναπάντεχο, γι’ αυτό και έλεγαν μεταξύ τους.
– Μάλλον το βράδυ στις δώδεκα θα γίνει το κακό.
Αφού κανένας μας δεν ήθελε να ζήσει τη δευτέρα παρουσία, χαρήκαμε γιατί δεν είχε γίνει το μεσημέρι, αλλά μας πλάκωσε πάλι η αγωνία, γιατί όπως έδειχνε το πράγμα δεν θα την γλιτώναμε και όπως ακούσαμε να μας λένε, θα ζούσαμε και την παράταση των δώδεκα ωρών που μας έδωσαν.
Φοβισμένοι λοιπόν και πάλι, περιμέναμε να έρθει το βράδυ και αυτό δεν το κάναμε μόνοι μας, γιατί και ο ουρανός τα έβαζε μαζί μας. Μας τρόμαζε με την όψη του, αφού από πολύ νωρίς το απόγευμα άρχισε να φορτώνεται με πολλά και μαύρα σύννεφα.
Ούτε και ο ήλιος φαινόταν να έχει καλή πρόθεση, αφού θέλοντας θαρρείς να συμμετέχει και αυτός ενεργά σε κείνη την κακή πρόβλεψη, έδωσε τέτοιο αιμάτινο χρώμα με την παρουσία του στο δυτικό ορίζοντα, την στιγμή που προσπαθούσε να κρυφτεί, που πάγωνε το αίμα και του πιο αισιόδοξου παρατηρητή.
Εκείνες οι εικόνες και μόνο, ήταν αρκετές ώστε να προκαλέσουν, όχι μόνον φόβο στους ανθρώπους αλλά και τρόμο, αφού όλα συνηγορούσαν στο να δεχθούμε με βεβαιότητα πλέον τον επικείμενο νυχτερινό χαλασμό.
Μπροστά σ’ αυτές τις εικόνες φάνηκαν πολύ αδύναμοι οι άνθρωποι, γι’ αυτό και συγκεντρώθηκαν στα σπίτια τους και μαζί με τους οικείους τους, περίμεναν να έρθουν τα μεσάνυχτα και ό,τι πει ο Θεός.
Ήθελαν να είναι ο ένας κοντά στον άλλον εκείνη τη δύσκολη στιγμή, ώστε όταν έρθει το τέλος του κόσμου, να τους βρει τουλάχιστον όλους μαζί. Και ο πατέρας μου επηρεάστηκε από το όλο κλίμα, γι’ αυτό και έλεγε σε μας.
– Να δείτε που θα είναι καμιά μπαρούφα πάλι, αλλά καλού κακού ας μην ανέβουμε απόψε πάνω στο σπίτι. Καλύτερα να μείνουμε κάτω στην αποθήκη μας, αφού από όλα έχουμε εκεί.
Δεχτήκαμε την πρόταση του εμείς, αλλά η γιαγιά μας αρνήθηκε να μας ακολουθήσει, αδιαφορώντας για κείνα τα μελλούμενα, γι’ αυτό και έμεινε στον πρώτο όροφο όπου ήταν και το δωμάτιο της.
Η αποθήκη μας ήταν χτισμένη κολλητά στα πλευρά του σπιτιού μας και ήταν μια πρόχειρη κατασκευή σκεπασμένη από λαμαρίνες. Μπήκαμε λοιπόν στην αποθήκη και αφού βολεύτηκε ο καθένας μας όπου μπορούσε, περιμέναμε εκεί μέσα υπομονετικά το πότε θα γίνει δώδεκα και μαζί με αυτό, να ζήσουμε και το τέλος του κόσμου.
Κατά τις δέκα το βράδυ λοιπόν, άρχισε να βρέχει και μάλιστα πολύ δυνατά. Η βροχή συνόδευαν από αμέτρητες βροντές και αστραπές και όλα μαζί συνηγορούσαν στην ιδέα, ότι σίγουρα θα μας βρει το κακό.
Βγήκα για λίγο έξω από την αποθήκη να δω τι γίνεται και απογοητεύτηκα από το θέαμα, γιατί τα νερά της βροχής ήταν πάρα πολλά. Δεν χωρούσαν στα χαντάκια και καθώς έτρεχαν με ορμή, περνούσαν πάνω από την γέφυρα που είχαμε για να περνάμε από τον δρόμο στο μαγαζί.
Φοβήθηκα απ’ όσα είδα να γίνονται εκεί έξω, γι’ αυτό και είπα στον πατέρα μου.
– Άσχημα τα πράγματα…
Στις έντεκα και μισή, θαρρείς και τον είχαμε παραγγελία, έγινε ένας μικρός σεισμός. Μέχρι και κείνη τη στιγμή μας έδινε κουράγιο ο πατέρας μου λέγοντας.
– Μη φοβάστε και δεν θα γίνει τίποτε.
Μετά από κείνο το σεισμό όμως, έσπασε η ψυχραιμία του, γι’ αυτό και είπε στην μητέρα μου.
– Έλα γυναίκα να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας, γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.
Όταν έγινε δώδεκα παρά τέταρτο, μεσολάβησε δεύτερος και πιο δυνατός σεισμός και αυτός όπως ήταν φυσικό, μας ανάγκασε να αγκαλιαστούμε ξανά και αφού αποχαιρετιστήκαμε δακρυσμένοι, περιμέναμε με αγωνία να συμβεί στις δώδεκα ακριβώς εκείνη η ανεπιθύμητη πρόβλεψη.
Έγινε δώδεκα όμως, δώδεκα και τέταρτο κι εμείς λιώναμε από αγωνία κριμένοι από φόβο μέσα στην αποθήκη, περιμένοντας τη συντέλεια του κόσμου, που όμως δεν έλεγε να έρθει στην ώρα της.
Έτσι όπως ήμασταν λοιπόν σφιχταγκαλιασμένοι και φορτωμένοι από αγωνία, δεν πήραμε είδηση ότι η βροχή και οι αστραπές σταμάτησαν εντωμεταξύ, γιατί αντηχούσε ακόμη στα αυτιά μας ο θόρυβος που έκανε αυτή όταν έπεφτε πάνω στις λαμαρίνες.
– Άντε ρε, είπε τότε ο πατέρας μου. Χαζομάρες μας είπαν πάλι. Θα μας τρελάνουν με τα χαζά τους, έλεγε και πήγε προς την πόρτα.
Τον ακολούθησα τρέχοντας πίσω του και όταν βγήκαμε έξω από την αποθήκη, διαπιστώσαμε ότι εξαφανίστηκαν όλα εκείνα τα μαύρα σύννεφα. Ότι το φεγγάρι έφεγγε λαμπρό και ολόκληρο και ότι τα νερά της βροχής περιορίστηκαν να τρέχουν με κάποια ορμή βέβαια, αλλά στα χαντάκια.
Μαζί με μας, βγήκαν και όλοι οι άλλοι άνθρωποι έξω από τα σπίτια τους και έτρεχαν χαρούμενοι στους δρόμους, γιατί τίποτε από όσα μας φόβιζαν δεν έγινε.
Την επομένη το πρωί, πληροφορηθήκαμε και πάλι από τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες, ότι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, που ασπάζονται μια εταιρεία για θρησκεία, έκαναν την κακόγουστη πρόβλεψη παριστάνοντας τους προφήτες και με τόση ανευθυνότητα αναστάτωσαν τότε τους πάντες.
Μιχάλης Αλταλίκης
