Παραμονή Χριστουγέννων ξημέρωνε κι από τα χαράματα της ευλογημένης ημέρας έψαχνα να βρω μέσα μου σκεπτόμενος, τι ωφέλιμο θα μπορούσα να ευχηθώ για όλους τους ανθρώπους γνωστούς και αγνώστους, φίλους και μη, όπως και για τους στενούς μου συγγενείς βέβαια.
Κι αυτό που επέλεξα τελικά να ευχηθώ για όλους μας, ήταν να ανοίξει επιτέλους και τα φύλα της δικής μας καρδιάς ο καλός Θεός, ώστε λογικά να δεχθούμε την συγκατοίκησή Του στο εσωτερικό της καρδιάς μας και να το κάνει μάλιστα έτσι, όπως ακριβώς έκανε και με την ταπεινή φάτνη, όταν πριν από δυό χιλιάδες χρόνια δέχτηκε κι αυτή να γεννηθεί ο όντως Θεός, μέσα στον ακάθαρτο από κάθε πλευράς χώρο της.
Ας Τον καλέσουμε λοιπόν να γεννηθεί και μέσα στην δική μας προσωπική φάτνη κι ας μη μας απασχολεί πόσο ακάθαρτη είναι. Ως Θεός Αυτός, έχει την δυνατότητα, όχι μόνον να την καθαρίσει από πάσης κηλίδος, αλλά και να την Αγιάσει ακόμη, εφόσον βέβαια ειλικρινά κι εμείς το θελήσουμε.
Τα εγγόνια μου όμως περίμενα να έρθουν όπως μου το υποσχέθηκε ο πατέρας τους, ώστε να μας πουν πρωί, πρωί τα κάλαντα κι αυτός ήταν ο λόγος που μαζί με την κατάλληλη ευχή της ημέρας, έψαχνα και ποια ιστορία να τους πω όταν ερχόταν, γιατί όπως από μικρά το συνήθιζαν, μονίμως ζητούσαν να τους αφηγηθώ και μια ιστορία κατά την διάρκεια της επίσκεψής τους στο σπίτι μας.
Τους έχω αφηγηθεί πολλές ιστορίες βέβαια, αλλά κι όλες τους ήταν έτσι φτιαγμένες από μέρος μου, ώστε να περιλαμβάνουν αφηγούμενες κι αυτά που τα παιδιά ήθελαν να συμμετέχουν σ’ αυτές, οπότε, όλες τους ήταν κατά παραγγελία ιστορίες θα λέγαμε.
Να μας πεις παππού μια ιστορία, έλεγαν, αλλά να έχει μέσα κι ένα ποτάμι, μια αρκούδα, ένα ρινόκερο, μια κουκουβάγια, έναν ινδιάνο, ένα λύκο και έναν δεινόσαυρο να βγαίνει μέσα από μια σπηλιά.
Όπως καταλαβαίνετε, ήταν πολύ δύσκολος ένας τέτοιος συνδυασμός, αλλά αφού τα παιδιά ήθελαν να υπάρχουν κι αυτά μέσα στις ιστορίες που μου ζητούσαν να τους πω, έκανα κι εγώ τα πάντα, ώστε να ικανοποιήσω τίς παιδικές τους επιθυμίες.
Μεγάλωσαν όμως τώρα πια και μαθητές του δημοτικού και του γυμνασίου καθώς είναι, μου τόνισαν στην προηγούμενη επίσκεψή τους, ότι δεν θέλουν να ακούν πλέον ανακατωμένες και φανταστικές ιστορίες, αλλά μόνον αληθινές αν έχω να τους πω.
Καλό είναι βέβαια που κατάλαβαν τα παιδιά, ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια ψεύτικη και σε μια αληθινή αφήγηση, αλλά κι εύκολο δεν είναι σ’ αυτόν που αφηγείται μια αληθινή ιστορία, να δείξει σωστά τις αλήθειες που θα τους παρουσιάσει, ώστε να κάνουν και τα παιδιά σωστά την επεξεργασία τους.
Με την βοήθεια της δικής μου, όπως και την φαντασία των παιδιών, εύκολα κάλυπτα πριν τις παιδικές τους ανάγκες, αλλά με τις αληθινές ιστορίες που θέλουν να ακούν πλέον, το πράγμα γίνεται δύσκολο.
Και γίνεται δύσκολο, γιατί και ψέματα δεν επιτρέπονται σ’ αυτές, αλλά και χρήσιμα νοήματα μεταφέρονται μέσω αυτών, τα οποία βέβαια και πρέπει να αποδίδονται σωστά, ώστε και να ερμηνεύονται σωστά από αυτούς που τα ακούν, είτε μεγάλα, είτε μικρά παιδιά είναι.
Και είναι απαραίτητο να τονίζονται σωστά τα αληθινά νοήματα στις αφηγούμενες ιστορίες, αφού τα νοήματα είναι αυτά που κρατούμε στο μυαλό μας κι αυτά είναι που κατευθύνουν το είναι του καθενός μας, όπως κι αυτά είναι που καθορίζουν στην συνέχεια και τον σκοπό της ύπαρξής μας στην ζωή.
Αυτά και τέτοια σκεπτόμουν λοιπόν εκείνη το πρωινό, όπως και τί θα έλεγα στα εγγόνια μου όταν θα ερχόταν κι ο γνωστός ήχος της αποστολής μηνύματος στο κινητό μου με έβγαλε από τις σκέψεις μου, όπως και με υποχρέωσε κατά κάποιον τρόπο να κοιτάξω, ποιός μου το έστειλε.
Όπως έβλεπα στην οθόνη του όμως, από τον βαπτιστικό μου που ζει στην Γερμανία ερχόταν το μήνυμα. Λόγο της σημασίας της ημέρας, όπως και του σκοπού της, σκέφτηκε κι αυτός να μου στείλει ένα σχετικό μήνυμα εκείνη την ώρα, στο οποίο έγραφε μαζί με τις ευχές του και μερικές από τις σκέψεις του.
Κι εφόσον τον προβλημάτισε η συγκεκριμένη ημέρα, μου δήλωνε εγγράφως και ποια ήταν η προσωπική του γνώμη για την δυναμική των Χριστουγέννων όπως ανέφερε κι αυτό έλεγε. Η χριστουγεννιάτικη μαγεία νονέ, είναι σιωπηλή. Δεν την ακούς. Την νιώθεις. Την αισθάνεσαι. Την πιστεύεις.
Αυτά δηλαδή μου έγραφε εντελώς λακωνικά κι εγώ αφέθηκα μετά να σπουδάζω μια, μια τις θέσεις του. Δεκατρία χρόνια διαφορά ηλικίας έχουμε μόνον με τον βαφτιστικό μου, αφού στα δώδεκά μου χρόνια έγινα νονός του κι όπως μας προέκυψε χαθήκαμε για αρκετά χρόνια, λόγω των εργασιακών μας υποχρεώσεων.
Διατηρούμε ωστόσο πολύ καλή σχέση μεταξύ μας, όπως κι ακόμη θυμάται κι αυτός, τα παιχνίδια που του έκανα όσο ήμασταν παιδιά, προκειμένου να διασκεδάσουμε τις μεταξύ μας στιγμές.
Εκεί λοιπόν που μελετούσα τις θέσεις του βαφτιστικού μου κι ετοιμαζόμουν να του ανταποδώσω μαζί με τις ευχές μου και το αποτέλεσμα της μελέτης μου, ο ήχος του τηλεφώνου μου με διέκοψε πάλι κι όπως έβλεπα στην οθόνη του, κάποιος άλλος με καλούσε.
Από το νούμερο που έβλεπα σ’ αυτήν όμως, άγνωστος ήταν ο καλών, ή δεν είχα καταχωρημένο τον συγκεκριμένο αριθμό σε κάποιον γνωστό μου. Άνοιξα ωστόσο την ακρόαση και πριν προλάβω να πω εγώ κάτι, αυτός μιλούσε.
Χρόνια πολλά κύριε Μιχάλη. Έχω καιρό να μιλήσω μαζί σου όπως και να σε δω βέβαια, γι’ αυτό και σκέφτηκα να σου ευχηθώ τουλάχιστον σήμερα λόγω της ημέρας, αλλά και νέα σου να μάθω, όπως κι αν έχεις καλά στην υγεία σου, γιατί όπως κι εσύ πρέπει να ακούς, πολλούς φίλους και γνωστούς χάσαμε τα δυό τελευταία χρόνια, λόγω αυτής της αποκαλούμενης πανδημίας.
Άλλαξα αριθμό τηλεφώνου όπως βλέπεις και μαζί με τις ευχές μου, θέλησα να σου τον στείλω, ώστε να ξέρεις ότι ο Χρήστος είμαι από τα Μέγαρα Αττικής. Σε γνώρισα από την φωνή σου του είπα κι εγώ κι αφού ανταλλάξαμε ευχές, του ζήτησα να μου πει στην συνέχεια και τον λόγο που διέκρινα κάποια στεναχώρια στην φωνή του.
Έχασα την αδελφή μου πρόσφατα, απαντούσε αρκετά στεναχωρημένος ο Χρήστος και τώρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση κάποιος άλλος από τους συγγενής μου. Όπως καταλαβαίνεις, πρόσθεσε, λογικά με ακούς καθηλωμένο. Δώσε όμως τα ονόματά τους στους μοναχούς, ώστε να τους μνημονεύουν αυτοί τουλάχιστον στις προσευχές τους.
Μου έδωσε ο Χρήστος τα ονόματα τους, αλλά και πάλι ανήσυχος ρωτούσε να του πω, αν και κατά πόσο θα μπορούσε να ελπίζει, σε μια γρήγορη ανάρρωση του συγγενή του, γιατί όπως έλεγε, δεν ήθελε να χάσει και αυτόν.
Κι αφού με υποχρέωνε να του δώσω μια απάντηση, τού είπα κι εγώ. Όσο γι’ αυτό που μου ζητάς βρε Χρήστο, δεν έχω να σου πω τίποτε εγώ. Θα έπρεπε να γνωρίζεις όμως κι εσύ, ότι τίποτε και κανίς δεν μπορεί να μας βλάψει, αν δεν του το επιτρέψει ο Θεός μας κι αν δεν το εγκρίνει Αυτός βέβαια, για τους λόγους που Αυτός ξέρει και ασφαλώς δεν είναι για το κακό της ψυχής μας.
Από την στιγμή δηλαδή που λογικά σκεπτόμενοι, θελήσουμε να έχουμε τον Χριστό μας ως συμπαραστάτη στην ζωή μας και με την θέλησή μας δεχθούμε, ώστε Αυτός να φροντίζει για την διάρκεια της προσωπικής μας ζωής επί της γης, για την σωματική, πνευματική και ψυχική μας υγεία, όπως και για όλα αυτά που επηρεάζουν σοβαρά τις ζωές μας, εμείς δεν έχουμε να ανησυχούμε για τίποτε, αφού Αυτός θα τα κατευθύνει εις όφελός μας, είτε μας φαίνονται αρεστά, είτε όχι.
Αν κατανοήσουμε δηλαδή κι αν δικαιολογήσουμε μέσα μας βέβαια, ότι το ζητούμενο για εμάς τους ανθρώπους είναι μόνον το πως να ζήσουμε μαζί με τον Χριστό μας και μάλιστα όπως ακριβώς Αυτός μας θέλει, τότε, ασφαλώς και δεν επιτρέπεται να ανησυχούμε, αλλά ούτε και να φοβηθούμε από κάτι, ή από κάποιους, ότι κι αν μαγειρεύουν εναντίων μας.
Όπως καταλαβαίνεις Χρίστο, αν ποτέ καταφέρουμε να διατηρήσουμε μια τέτοια σχέση με τον Χριστό μας, δεν χρειάζεται να μεριμνούμε εμείς για τίποτε, αφού Αυτός πλέον θα μεριμνά για όλα, ακόμη και για την τύχη της ψυχής μας.
Άλλωστε, καμιά δική μας μέριμνα για την ζωή μας, όπως και για την διάρκειά της δεν θα μας ωφελήσει κάπου, αφού ούτως ή άλλος, όλα από Αυτόν εξαρτώνται όπως σου είπα και από την δική Του έγκριση να υπάρξουν.
Γι’ αυτό λοιπόν, το μόνο που έχεις να κάνεις κι εσύ, όπως και όλοι εμείς μαζί μ’ εσένα, είναι να ελπίζουμε στην δική Του Θεϊκή μέριμνα μόνον, αφού μόνον η δική Του είναι έγκυρα ωφέλιμη, για ότι κι αν μεριμνά Αυτός, κατά την διάρκεια της δικής μας ζωής.
Επιμένω όπως ακούς να σου το τονίζω αυτό, αλλά και δίκαιο νομίζω πως έχω για όσα σου λέω. Άλλωστε, από τον ίδιο τον Χριστό μας ακούσαμε να λέει προς όλους μας, αυτό που από τότε ισχύει και όλα τα καλύπτει. Να σου θυμίσω τί μας είπε;
< Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι > μας είπε Χρήστο.
Κι όπως ξέρεις, πριν από δυό χιλιάδες χρόνια το είπε κι από τότε ισχύει η συγκεκριμένη δήλωσή Του. Κι αφού ποτέ δεν αναίρεσε τον λόγο Του, λογικά κατανοούμε κι εμείς, ότι συνεχίζει να ισχύει και θα ισχύει στο διηνεκές, εφόσον βέβαια κι εμείς θέλουμε να διεκδικούμε λογικά αιτήματα για την στήριξη της ζωή μας.
Πώς λοιπόν τώρα και για ποιόν λόγο, δεν χρησιμοποιούμε τον λόγο Του στις μέρες μας, αυτό όντως είναι απορίας άξιον. Δεν πιστεύουμε δηλαδή ότι είναι Θεός ο Χριστός; Δεν πιστεύουμε ότι ο λόγος Του έχει υπέρτατη δύναμη; Ή μήπως πιστεύουμε ότι δεν ήξερε τί έλεγε;
Θα σου ζητήσω συγνώμη βέβαια, για τον λόγο που επιμένω να σου θυμίζω την δήλωση Του, αλλά λογικά οφείλουμε πίστη προς τον Χριστό μας, όπως και πίστη προς τις παρακαταθήκες που μας άφησε να ακολουθούμε, αφού χωρίς αυτές, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε ασφαλώς ως ανθρώπινα όντα επί της γης, ώστε να προκαλέσουμε και την Θέωσή μας μέσω αυτής.
Και το ασφαλώς στην προκειμένη περίπτωση Χρήστο, αναφέρεται τόσο στην υγεία του σώματός μας, όσο και σ’ αυτήν της ψυχής μας βέβαια, αφού αυτά τα δυό μαζί προσδιορίζουν την έννοια άνθρωπος.
Αν υπήρχε μόνον το σώμα μας δηλαδή στο είναι μας, τότε δεν θα διαφέραμε σε τίποτε από τα ζώα, για τον λόγο ότι αυτά δεν έχουν ψυχή. Και λόγος δεν υπάρχει να έχουν ψυχή, γιατί αυτά δεν έχουν άλλον προορισμό, εκτός από αυτόν που τα επιτρέπει να ζήσουν κάπου και κάπως μέχρι τον θάνατό τους σ’ αυτήν εδώ την ζωή.
Ο άνθρωπος όμως έχει ψυχή κι όπως πολλές φορές το τονίσαμε αυτό Χρήστο, για την εξέλιξη και διαμόρφωση αυτής και μόνον ζούμε ως όντα σ’ αυτήν την ζωή και με αυτήν την διπλή σύσταση θα παραδώσουμε το πνεύμα μας κάποια στιγμή.
Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, αυτό που δηλώνει ότι είμαστε άνθρωποι, είναι το ότι έχουμε σκοπό και προορισμό για μια άλλη ζωή. Κι ως τέτοιοι υπάρχοντες, δεν μας συμφέρει αν θέλεις να ζούμε εδώ όπως τα ζώα, αλλά όπως ο Χριστός μας θέλει.
Είτε το κατανοούμε αυτό Χρήστο, είτε όχι, είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, οφείλουμε να ζούμε με προδιαγραφές εδώ, γι’ αυτό και δεν μας τιμά, το να ζούμε όπως μας κατεβάζει ο νους μας.
Οπότε; Ότι κάνουμε σ’ αυτήν την ζωή, όπως κι αν ζούμε μέχρις στιγμής, τον ψυχικό μας κόσμο έχουμε υποχρέωση πρωτίστως να προστατεύσουμε και μετά το σώμα μας. Και για να το κάνουμε αυτό με ασφάλεια, δεν έχουμε παρά να ταυτιστούμε με τον Χριστό μας και με τις υποδείξεις Του όσο γίνεται ποιο γρήγορα, αφού μόνον Αυτός είναι αξιόπιστη πηγή εντολών και μόνον Αυτός ξέρει πόση διάρκεια ζωής έχουμε να διανύσουμε ακόμη.
Παραλόγως όμως, ξεχάσαμε αυτήν την υποχρέωση στις μέρες μας Χρίστο και το μόνο που μας νοιάζει πλέον, είναι πως θα ζήσουμε χωρίς προβλήματα την εδώ ζωή μας και πως θα ζήσουμε υγιείς και για πολλά χρόνια ακόμη κατά τις επιθυμίες μας, λες και ξεχάσαμε ότι μας περιμένει μια άλλη, Θεϊκή και παντοτινή ζωή.
Μελέτησε Χρίστο αυτά που τόλμησα να σου πω κι αν δεις ότι δεν ταιριάζουν και πολύ στην δική σου περίπτωση, μη τα δίνεις σημασία. Όχι, όχι, έλεγε ο Χρίστος. Καλά τα είπες και καλά έκανες και αναφέρθηκες σ’ αυτά που ξεχάσαμε και σαν χαμένοι τώρα αντιμετωπίζουμε τα της ζωής μας.
Σ’ ευχαριστώ λοιπόν για όσα μου θύμισες κι αν δεν σε ενοχλεί αυτό, θα ήθελε να σε καλώ που και που, ώστε να τα λέμε. Του είπα βέβαια ότι μπορεί να με καλεί όποτε θέλει, οπότε, έκλεισε ευχαριστημένος ο Χρήστος την γραμμή.
Πριν προλάβει να κλείσει καλά, καλά αυτή όμως, ο γιός μου με καλούσε όπως έβλεπα στην οθόνη του τηλεφώνου μου, οπότε, άκουσα κι αυτόν να μου λέει όταν απάντησα, ότι θα αναβάλουν την πρωινή τους επίσκεψη, γιατί κάτι άλλο τους προέκυψε κι αυτό όπως είπε τους υποχρέωνε, ώστε να μας επισκεφτούν το απόγευμα, αν βέβαια δεν μας ενοχλούσαν.
Θα σας περιμένουμε του είπα κι εγώ κι όπως ήταν λογικό, άφησα στην αναμονή αυτά που σκεφτόμουν να εξιστορήσω στα παιδιά του, ώστε να τους τα πω με την ησυχία μου το απόγευμα.
Μιχάλης Αλταλίκης
