Ο Μυλωνάς Που Πήρε Δάνειο Για Βυρσοδεψείο

mixail-150x1501 Φεύγοντας λοιπόν από τον χώρο της πρότυπης κονικλοτροφίας, για την οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο, κατευθύνθηκα προς τον δεύτερο προορισμό μου εκείνης της ημέρας κι αυτός δεν ήταν άλλος, από το να επισκεφτώ τις εγκαταστάσεις της μονάδας που έπρεπε να επεξεργάζεται δέρματα, σύμφωνα πάντα με τον λόγο της χρηματοδότησής της, από την γνωστή μας ΕΤΒΑ.

 Προγραμμάτισα αυτήν την επίσκεψη, γιατί ήθελα να δω από κοντά μιας και βρέθηκα στην περιοχή της Ξάνθης, αν πράγματι μπήκαν τα μηχανήματά της σε πρόγραμμα παραγωγής και τι είδους παραγωγή μπορούσαν να κάνουν αυτά, αφού εγώ ήξερα ότι και παλιά ήταν και κανένα μέλλον δεν είχαν.

 Το ήξερα αυτό, γιατί με τον ιδιοκτήτη αυτής της κατ’ ευφημισμόν μονάδας, είχα αυστηρά προσωπικές συναλλαγές πριν από ένα εξάμηνο περίπου, όταν εξετάζαμε από κοινού το πώς και με ποιο τρόπο θα μεταφέραμε τα εν λόγω μηχανήματα από την Γερμανία, μέχρι και την Θεσσαλονίκη.

 Μέχρι να φτάσω όμως στον προορισμό μου, σκεφτόμουν καθ’ οδόν κι αυτά που μεσολάβησαν μεταξύ μας, πριν ακόμη φτάσει αυτός στο σημείο να κάνει την μονάδα του στην Ξάνθη κι επειδή όλα αυτά έχουν για όλους μας ενδιαφέρον, σας τα παραθέτω.

 Με κάλεσε λοιπόν αυτός στα γραφεία του πριν από τέσσερεις μήνες περίπου όπως είπα κι από κάποιον υπάλληλό του ενημερώθηκα αρχικά για το τι σκόπευε να κάνει αυτός ως καλός επιχειρηματίας, αφού μύλους είχε και μεγάλο όνομα είχε.

 Αφού με ενημέρωσε σχετικά ο υπάλληλός του, μου ζήτησε στην συνέχεια να του δώσω και την προσφορά μας, για το πόσο θα του κόστιζε τελικά η προβλεπόμενη μεταφορά, αυτή δηλαδή των μηχανημάτων που ήθελε να φέρει αυτός από την Γερμανία, αλλά χωρίς να μου προσδιορίζει, ούτε το είδος των μηχανημάτων, αλλά ούτε και τον ακριβή τόπο παραλαβής τους.

 Ελλείψει αυτών των στοιχείων όμως, δεν μπορούσα να του προσδιορίσω κανένα κόστος μεταφοράς, γι’ αυτό και δεν του έδινα την προσφορά μας, όσο κι αν διακαώς αυτός την περίμενε.

 Και δεν του την έδινα ούτε στο περίπου, αφού από πρώτο χέρι ήξερα, ότι για να του δώσει η τράπεζα την έγκριση του δανείου που ζητούσε, έπρεπε να τους παρουσιάσει και μια υποτυπώδη έστω προσφορά μεταφοράς, αλλά από κάποια έγκυρη εταιρεία μεταφορών.

 Ήθελε δεν ήθελε λοιπόν, εφόσον σκέφτηκε να παρουσιάσει την δική μας προσφορά στην τράπεζά του, έπρεπε να μου αποκαλύψει τα στοιχεία που εγώ του ζητούσα κι αυτός δεν ήθελε να το κάνει. Όσο το απέφευγε όμως άλλο τόσο απέφευγα κι εγώ να του δώσω την προσφορά μας.

 Και δεν το έκανα αυτό από απλό εγωισμό, αλλά γιατί από πείρα ήξερα τι περίπου μαγείρευε πίσω από την πλάτη μας και δεν ήθελε να μας το αποκαλύψει.

 Μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά όμως, με κάλεσε τελικά στο γραφείο του, όπου και αναγκάστηκε να κουβεντιάσει ανοιχτά πλέον μαζί μου το προσωπικό του θέμα.

 Προκειμένου να καταλάβετε κι εσείς όμως, το τι παιχνίδια παίζουν όλοι τους πίσω από την πλάτη μας, σας παραθέτω την κουβέντα μας και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα.

  – Τα μηχανήματα που θέλω να φέρω, βρίσκονται στην Γερμανία και με αυτά θέλω να κάνω την επεξεργασία δερμάτων στην Ξάνθη όπως ξέρεις. Γιατί λοιπόν καθυστερείς να μου δώσεις την προσφορά σας;

 Πήγα βέβαια στο γραφείο του, αλλά δεν πήγα εκεί αδιάβαστος. Μέχρι να φτάσω στην προσωπική μας συνάντηση, έμαθα πολλά για το θέμα που τον απασχολούσε και τα έμαθα όλα χαρτί και καλαμάρι από τους συναδέλφους μου της Γερμανίας.

 Κι εφόσον είχα αρκετά στοιχεία στα χέρια μου, τον αντιμετώπιζα όπως ήθελα, αφού είχα και την έγκριση του διευθυντού μας άλλωστε, για όσα θα διαπραγματευόμουν μαζί του.

 – Μα πως θέλεις να ασχοληθείς εσύ με την επεξεργασία δερμάτων, αφού από όσα ξέρω εγώ για σένα, είσαι σαράντα χρόνια μυλωνάς;

– Αυτό είναι δική μου δουλειά. Κοίταξε εσύ να μου δώσεις σύντομα την προσφορά που σου ζήτησα, γιατί η τράπεζά μου θέλει να ξέρει και το κόστος της μεταφοράς των μηχανημάτων πριν μου εγκρίνει το δάνειο κι εσύ πάψε να ανακατεύεσαι εκεί που δεν σε αφορά.

 – Με αφορά. Και με αφορά πολύ μάλιστα. Αλλά τι να κάνω, που δεν είναι στο χέρι μου να σε σταματήσω.

  Να ξέρεις όμως, ότι από την περιοχή που μας είπες ότι θα πάρουμε τα μηχανήματα, εμείς ξέρουμε ότι δεν υπάρχει κανένα εργοστάσιο που να κατασκευάζει μηχανήματα επεξεργασίας δερμάτων.

 Αντιθέτως, βρήκαμε να υπάρχει εκεί ένα παλιό εργοστάσιο, το οποίο όντως επεξεργαζόταν δέρματα. Αυτό λοιπόν, σταμάτησε τις εργασίες του και είναι εγκαταλειμμένο εδώ και είκοσι χρόνια.

 Αν μας δώσεις το όνομα του εργοστασίου που θέλεις να σου φέρουμε τα μηχανήματα, είμαι σίγουρος ότι θα μιλάμε για το ίδιο εργοστάσιο.

 Τα μηχανήματα λοιπόν αυτού του εργοστασίου, από όσα ξέρουν οι δικοί μου Γερμανοί συνάδελφοι, ήταν πολύ παλιάς τεχνολογίας, γι’ αυτό και το εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες του.

 Έκαναν όμως ένα νέο εργοστάσιο στην ίδια περιοχή, αλλά με νέας τεχνολογίας μηχανήματα, έχοντας κατά νου τους να κάνουν την δουλειά τους πιο ανταγωνιστική.

 Αυτά τα μηχανήματα που βρίσκονται στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο κι εσύ θέλεις πιθανόν να τα φέρεις εδώ, έχουν να εργαστούν πολύ παραπάνω από είκοσι χρόνια και είναι ακόμη βιδωμένα στο δάπεδο τους.

 Για να σου δώσω λοιπόν εγώ το κόστος αυτής της μεταφοράς, θα πρέπει να υπολογίσω, την αποξήλωση τους, τις εργασίες του γερανού που θα μεσολαβήσει, τα εργατικά που πρέπει να υπολογίσω, την μεταφορά τους μέχρι το Ανόβερο και μετά να σου πω πόσο θα είναι το συνολικό κόστος της μεταφοράς μέχρι την Θεσσαλονίκη.

 Σε κάθε περίπτωση όμως, όλα αυτά τα προϋπάρχοντα έξοδα, θα είναι πολλά περισσότερα από το καθαυτό κόστος της μεταφοράς των μηχανημάτων που σκέφτηκες να εισάγεις, αφού όπως και μας το ζητάς θέλεις να σου τα παραδώσουμε στις αποθήκες του λιμένος της Θεσσαλονίκης.

 Κι επειδή εγώ γνωρίζω, ότι δεν θα μπορέσεις να περάσεις αυτά τα παλιά μηχανήματα από το τελωνείο ως καινούρια και μάλιστα νέας τεχνολογίας όπως επιβάλεται αυτό από τον σχετικό νόμο κι επειδή δεν είναι χαζοί οι τελωνιακοί, μάλλον είναι καλύτερα για σένα να σκεφτείς ξανά το πως κι από που θα φέρεις όντως καινούρια και νέας τεχνολογίας μηχανήματα στο εργοστάσιο που ετοιμάζεις, αν βέβαια θέλεις να είσαι σίγουρος, ότι πράγματι θα κάνεις δουλειά με αυτά, με λεφτά μάλιστα που έντοκα ζητάς να πάρεις από την ΕΤΒΑ κι έχεις σκοπό να εξοφλήσεις.

 Ζορίστηκε πολύ αυτός από τις πληροφορίες που διέρρευσαν και τόσο απλά άκουσε να του τις ανακοινώνω εγώ, αλλά και παραδέχθηκε στο τέλος ότι, όντως αυτό ήταν το εργοστάσιο κι ότι όντως αυτά τα παλιά  μηχανήματα ήθελε να του μεταφέρουμε.

 Απορούσε όμως, για το πως ήξερα εγώ τόσα πολλά για κείνη την περιοχή, πολύ δε περισσότερο, πως ήταν τόσο φανερά σε όλους, αυτά που αυτός ήθελε να κρύψει από πολλούς.

 – Μην απορείς καθόλου του είπα. Όποιος θέλει να κάνει την δουλειά του καλά, δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια να τον κοροϊδεύει.

 Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν. Αν εσύ επιμένεις να σου φέρουμε αυτά τα μηχανήματα, εγώ είμαι έτοιμος και μπορώ να το κάνω εδώ και τώρα, όπως μπορώ να σου δώσω και την προσφορά που μας ζητάς.

 Για να κάνουμε όμως εμείς αυτήν την μεταφορά, θέλουμε από εσένα να μας προκαταβάλεις όλα τα έξοδα που συνολικά θα την επιβαρύνουν. Από τα έξοδα της αποξήλωσης των μηχανημάτων, μέχρι και την παράδοση τους στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

 Τα θέλουμε δε προκαταβολικά αυτά, γιατί είμαι σίγουρος, ότι δεν θα βρεις ελεγκτή στο τελώνιο της Θεσσαλονίκης, που θα περάσει αυτά τα παλιοσίδερα για καινούργια μηχανήματα και μάλιστα νέας τεχνολογίας.

  Αν δεν μπορέσεις να το κάνεις αυτό όμως, τότε θα εγκαταλείψεις κατ’ ανάγκη αυτά τα άνευ αξίας μηχανήματα στο τελωνείο και εμείς δεν θα μπορέσουμε να πληρωθούμε ποτέ κι από κανέναν τα δικά μας έξοδα.

Αγανακτισμένος αυτός από τις δυσκολίες που του έθετα, φώναζε μετά από λίγο και είχε κάθε λόγο να το κάνει, αφού δεν ήθελε να φέρει μηχανήματα για δουλειά, αλλά για να καλύψει με αυτά τα χρήματα που ήθελε να κλέψει από τις υπερτιμολογήσεις και τα ψέματα, έστω κι αν ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που θα πλήρωναν αργότερα τις δικές του κλεψιές.

 – Θα τα περάσω εγώ αυτά τα μηχανήματα για καινούρια κι εσύ να μην προσπαθείς να μου βάζεις εμπόδια. Ακούς;

  Άκουγα εγώ και τίποτε δεν έλεγα, αφού δεν μπορούσα να γλιτώσω ούτε εμένα αλλά ούτε κι εσάς από την κλεψιά που έβλεπα να γίνεται μπροστά στα μάτια μου. Ήλπιζα όμως, ότι θα την σταματούσαν αυτοί που μπορούν να το κάνουν και νόμιμα μάλιστα.

 Αφού δέχτηκε όμως αυτός τους όρους που του έβαλα κι αφού μου προπλήρωσε το γενικό κόστος, φέραμε τελικά τα μηχανήματα του εμείς κι όπως ήταν στην συμφωνία μας, του τα παραδώσαμε σε μια συγκεκριμένη αποθήκη του λιμένος.

 Για την ιστορία πάντως σας το αναφέρω αυτό, ότι τα μηχανήματα του τα αγόρασε προς εκατόν πενήντα χιλιάρικα σε δραχμές όπως έγραφαν τα τιμολόγιά του, ενώ η μεταφορά τους του κόστισε ενάμιση εκατομμύριο.

 Τίποτε δηλαδή μπροστά στα εξακόσια εκατομμύρια που του έδωσε δανικά και αγύριστα η τράπεζα, για τον υποτιθέμενο λόγο της εγκατάστασης τους, αν και ήξερε ότι ήταν τελείως άχρηστα τα μηχανήματά του.

 Αφότου ήρθαν όμως αυτά, τρεις μήνες έμεναν στο ύπαιθρο του λιμένος κι έξω από την αποθήκη που μας ζήτησε να του τα παραδώσουμε, περιμένοντας το πότε θα έφτανε εκεί από άλλη αποθήκη ο κατάλληλος ελεγκτής, ο οποίος και με τον κατάλληλο τρόπο μαζί με τους άλλους που έβλεπαν και δεν θα έβλεπαν, θα βάφτιζε τα παλιοσίδερα ως καινούρια και νέας τεχνολογίας μηχανήματα.

 Ποιοί ήταν οι νονοί αυτής της ονομασίας; Ο αρμόδιος ελεγκτής πρώτα, ο προϊστάμενος του και διευθυντής του Τελωνείου, ο αποθηκάριος μετά,  ο εκτελωνιστή βεβαίως, ο τελωνοφύλακας έστω κι από μακριά, αλλά και οι εντεταλμένοι ελεγκτές της ΕΤΒΑ και αυτοί δεν ήταν κλητήρες. Διευθυντές ήταν και πολλά μπορούσαν να δουν εξ επαγγέλματος.

 Όλοι αυτοί λοιπόν συμμετείχαν σ’ αυτήν την βάφτιση, γι’ αυτό κι έφτασαν τελικά σώα και αβλαβή αυτά τα παλιοσίδερα στο εργοστάσιο που ήδη είχε δρομολογήσει να κτιστεί στην Ξάνθη ο μυλωνάς.

  Από τότε και μετά όμως, έπαψε να λειτουργεί τους μύλους που είχε στην Θεσσαλονίκη και πουθενά αλλού δεν τον συνάντησα κι αυτόν. Μια και βρέθηκα όμως στην περιοχή την περίοδο που αναφέρομαι, θέλησα να δω από κοντά τι επιτέλους έκανε αυτή η μονάδα και τι επεξεργαζόταν μ’ εκείνα τα παλιοσίδερα, που προ πολλού έπαψαν να είναι  μηχανήματα.

 Τα είδα να λείπουν μια μέρα εκεί που τα είχαν να βρέχονται στο ύπαιθρο χωρίς να ανησυχούν μη σκουριάσουν, αφού σκουριασμένα ήταν και πριν αρχίσω να κάνω ερωτήσεις στους υπευθύνους για την τύχη τους, σκέφτηκα να τα επισκεφτώ στην Ξάνθη αφού θα πήγαινα στην περιοχή, μήπως και τα εύρισκα να κάνουν κάποια δουλειά παρ’ όλα αυτά.

 Πήγα λοιπόν στο εργοστάσιο κι όντως ήλπιζα να τα βρω να εργάζονται και πυρετωδώς μάλιστα, αφού έπρεπε να εξασφαλίσουν με την συνεχή εργασία τους, τόσο τους μισθούς των εκατόν εξήντα εργατών που υποσχόταν ο μυλωνάς ότι θα απασχολούσε εκεί, όσο και την εξόφληση του δανείου των εξακοσίων εκατομμυρίων δραχμών που πήρε αυτός γι’ αυτήν την επένδυση όπως ονομάστηκε.

 Με μεγάλη μου λύπη όμως, έβλεπα να εργάζεται εκεί μόνον ένας εργάτης κι αυτό που έκανε αυτός ως εργαζόμενος σ’ αυτήν την πολυέξοδη μονάδα, ήταν το να καθαρίζει με μια συρματόβουρτσα τα σκουριασμένα και παλιά μηχανήματα.

 Του έκανα πολλές ερωτήσεις όπως καταλαβαίνετε, αλλά σε καμιά από αυτές δεν μπορούσε να μου δώσει απάντηση. Αυτό που έλεγε όμως, σαν ταφόπλακα έμοιαζε.

 – Εμένα μου είπαν να καθαρίζω τις σκουριές τους κι αυτό κάνω. Θα με πληρώσει είπε κάποιος όταν έρθει να δει τι έκανα. Πέραν αυτού, τίποτε άλλο δεν ξέρω.

  Έφυγα άπρακτος κι από εκεί λοιπόν και για να σας πληροφορήσω για το τι έγινε τελικά και μ’ αυτήν την επιχείρηση, όταν μετά από ένα εξάμηνο πήγα πάλι στην περιοχή όπως σας είπα, βρήκα στον ίδιο κτιριακό χώρο να λειτουργεί άλλη μονάδα, άλλου ιδιοκτήτη και με άλλο αντικείμενο.

 Κουβεντιάζοντας με τους νέους ιδιοκτήτες το θέμα, τίποτε δεν ήξεραν να μου πουν για τους προηγούμενους, εκτός από όσα τους ανακοινώθηκαν από την ΕΤΒΑ.

 Ότι για αγνώστους προς αυτούς λόγους, εγκατέλειψαν οι πρώην ιδιοκτήτες το κτίριο όπως και τις δραστηριότητες τους, γι’ αυτό και τους το κατάσχεσαν.

 Αφού ήταν κατασχεμένο λοιπόν το κτίριο, το αγόρασαν από την ίδια τράπεζα και με νέο δάνειο οι καινούργιοι ιδιοκτήτες, με την υποχρέωση να κατασκευάζουν σ’ αυτό γυναικείες μπότες πλέον.

  Εξήγησα και σ’ αυτούς το ποιος ήμουν και τι έψαχνα στην περιοχή τους, όπως και την επιθυμία της εταιρείας μας, να μας δώσουν κι αυτοί το δικαίωμα να μεταφέρουμε εμείς τις πρώτες τους ύλες, αυτές που ενδεχομένως χρησιμοποιούσαν για την παραγωγή τους.

 Άκουσαν αυτοί το αίτημα μου, αλλά πολύ απλά μου εξήγησαν, ότι τα δέρματα που χρησιμοποιούσαν τα εισήγαγαν από την Βουλγαρία, γι’ αυτό  και δεν χρειαζόταν την βοήθεια μας.

 Μου έδωσαν όμως την δυνατότητα να τους μεταφέρουμε εμείς μελλοντικά τις δερματόκολλες που χρησιμοποιούσαν, τις οποίες έφερναν κάπως πρόχειρα μέχρι τότε από την Γερμανία, γι’ αυτό και τους έκανα πλέον πελάτες μας, ελπίζοντας αυτοί τουλάχιστο να κάνουν κάτι καλό στην περιοχή τους έστω κι αν ήταν λίγο.

 Ακόμη απορώ όμως, για το πώς κατάφερε να περάσει ο μυλωνάς τα παλιοσίδερα, για καινούργια και νέας τεχνολογίας μηχανήματα από τον αυστηρό χώρο του Τελωνείου, όταν τόσα πολλά μάτια τα έβλεπαν και κανενός δεν ήταν αλλήθωρα.

 Και δεν απορώ μόνον, αλλά και πληρώνω κι εγώ μαζί με σας, αυτά που μας έκλεψαν τότε με παρόμοιους τρόπους, όχι μόνον αυτός, αλλά και πολλοί άλλοι σαν και τον συγκεκριμένο μυλωνά.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *