Το παράπονο του Χριστού μας

   Λαέ μου. Μας λέει νοερά ο Χριστός μας. Τί έκανα εγώ για σας; Και τι μου ανταποδώσατε εσείς; Αντί του μάνα που σας έδωσα για να συντηρηθείτε στην ζωή, εσείς μου δώσατε χολή. Και αντί του νερού που σας έδωσα να ξεδιψάσετε στην έρημο, εσείς μου δώσατε να πιώ ξύδι.

Και αντί να με αγαπάτε καθώς θα έπρεπε, για όλα αυτά που έκανα για τις αρρώστιες του σωμάτων σας και για την υγεία των ψυχών σας, εσείς με σταυρώσατε αχάριστα συμπεριφερόμενοι, ως έναν εκ των χειροτέρων κακούργων.

Στους Ιουδαίους βέβαια μας παραπέμπει το παράπονό Του, αφού σ’ αυτούς επέλεξε να παρουσιαστεί για τους λόγους που Αυτός έκρινε ότι έπρεπε κι αυτοί ήταν που Τον σταύρωσαν, όταν επισκέφτηκε την χώρα τους.

Σ’ αυτούς μεν επέλεξε να παρουσιαστεί, αλλά και προς όλους τους λαούς της γης απευθύνθηκε με τους λόγους και τις πράξεις Του, γιατί όλοι έπρεπε να γνωρίσουν πως θα μπορούσαν να σώσουν τις ψυχές τους, ή και να ανορθώσουν την πνευματική τους κατάσταση αν ήθελαν.

Για να ασφαλίσει μάλιστα το αποτέλεσμα των προσπαθειών όλων των ανθρώπων, ακόμη και το πως και με ποιον τρόπο πρέπει να ζουν στην γήινη ζωή τους, τους υπέδειξε, ώστε όχι μόνον θεωρητικά, αλλά κι έμπρακτα συμπεριφερόμενοι να αποδείξουν, ότι ολοκλήρωσαν τον γήινο σκοπό τους.

Αλλά και να πειστούν τους παρότρυνε, ότι η πρακτική εφαρμογή της δικής Του διδασκαλίας είναι η μόνη που μπορεί να εξελίξει την ανθρώπινη ζωή επί της γης, αφού μόνον αυτή απαιτεί από τους ανθρώπους να έχουν ελεγχόμενες σκέψεις και ελεγχόμενες πρακτικές εφαρμογές.

Αν μπούμε στην διαδικασία να μελετήσουμε την διδασκαλία Του κι εμείς οι σημερινοί και πολύ μπερδεμένοι άνθρωποι, όπως  και πολύ απομακρυσμένοι από την πραγματικότητα και αρκετά χαμένοι μάλιστα μέσα στον αχανή χώρο του εγωισμού μας, ασφαλώς και θα διαπιστώσουμε, ότι όντως είναι μοναδικής αξίας και ουσίας η δική Του διδασκαλία.

Και τότε μόνον θα μπορέσουμε να πούμε, ότι πράγματι έκαναν μεγάλο λάθος οι Ιουδαίοι που την απέκλεισαν από την ζωή τους κι ακόμη ποιο μεγάλο λάθος από αυτούς, έκαναν οι μεταγενέστεροι αυτών πρόγονοί μας, που δεν έκαναν τίποτε ώστε να την προωθήσου στην δική μας ζωή τουλάχιστον.

Εμείς μάλιστα οι σημερινοί, ευθυνόμαστε ακόμη περισσότερο από τους προγόνους μας, γιατί εδώ και διό χιλιάδες χρόνια δεν μπήκαμε στον κόπο να σπουδάσουμε την διδασκαλία Του και να την εφαρμόσουμε στην ζωή μας, ως όντως ωφελιμότερη όλων των υπολοίπων που κυκλοφορούν και τίποτε επί της ουσίας δεν εγγυώνται για την σωτηρία των ανθρώπινων ψυχών.

Ως εκ τούτου λοιπόν, δικαιολογημένα κατηγορούμε τους Ιουδαίους ακόμη και στις μέρες μας για το φρικτό λάθος που έκαναν να σταυρώσουν τον ίδιο τον Θεό από εγωισμό και καθόλου δεν τους απασχόλησε, αν μαζί με Αυτόν, σταύρωσαν κι όλους τους ανθρώπους της γης, στερώντας τους από αυτά, που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να τους διδάξει και να εγγυάται ό ίδιος μάλιστα μέσω αυτών, ότι αυτός είναι ο μόνος υγιής τρόπο ζωής, που μπορεί να αποτρέπει τον εγκλωβισμό των ανθρώπινων ψυχών από τους δυνάστες.

Ζώντας όμως οι Ιουδαίοι κατά την άποψή τους και κατά πως αυτοί κατανόησαν την συμπεριφορά του πατέρα τους Αβραάμ, όπως και τις διδαχές που αυτός τους άφησε, ήταν ποτέ δυνατόν να κάνουν κάτι σωστό;

Ήταν επόμενο λοιπόν ότι θα έκαναν, όχι μόνον ένα, αλλά πολλά λάθη στην ζωή τους, γιατί έπεισαν τον εαυτό τους, ότι επειδή κατάφερε ο πατέρας τους να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Θεό, είχαν κι αυτοί την ίδια σχέση ως κληρονόμοι και μόνον.

Αυτό δηλαδή έπαθαν οι άνθρωποι κι από εγωισμό πληγέντες δεν αναγνώρισαν τον Χριστό μας ως όντως μοναδικό Θεό, όσο κι αν τα πάντα γύρο τους μαρτυρούν την Θεϊκή Του υπόσταση.

Κι αχάριστοι βέβαια είναι απέναντί Του για όσα τους έκανε, όπως είναι και καταστροφείς της ανθρωπότητας, επιμένοντας να Τον αρνούνται ακόμη και στις μέρες μας.

Και για να επικρατήσει ο δικός τους εγωισμός, άλλον δήθεν θεό σκοπεύουν να μας επιβάλουν, έστω κι αν είναι ο ίδιος ο διάβολος, αφού ακόμη δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα που ακολουθούν εξαιτίας του εγωισμού τους.

Όσο κι αν δικαίως καταδικάζουμε την συμπεριφορά των Ιουδαίων όμως κι εμείς κάνουμε κακό στον εαυτό μας, γιατί ακόμη δεν βάλαμε τον Χριστό μας να κατευθύνει τις ζωές και τις ψυχές μας.

Δεν σταυρώσαμε μεν τον Χριστό μας, αλλά και μέσα μας, ποτέ δεν Τον καλέσαμε να κατοικίσει. Κάθε χρόνο βέβαια ακούμε το παράπονό Του την Μεγάλη Παρασκευή στις εκκλησίες κι όμως, εμείς μόνον τους Ιουδαίους μεμφόμαστε για όσα έκαναν.

Για τον εαυτό μας και για την δική μας αχάριστη συμπεριφορά τίποτε δεν λέμε, αφού ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για το πως θα μπορούσαμε να κάνουμε σήμερα τουλάχιστον κτήμα μας την διδασκαλία Του, ώστε και ωφελημένοι να ζούμε με την χάρη Του και την αχαριστία να αποφύγουμε.

Παραδεχθείτε ότι κάθε ώρα και στιγμή απολαμβάνουμε τις παροχές Του κι όμως, μετά μεγάλης μανίας προσπαθούμε να τις αρνηθούμε, ως μη προερχόμενος από την δική Του αγάπη για τα ανθρώπινα δημιουργήματά Του.

Αυτό νομίζουμε κι εμείς λοιπόν. Ότι μόνον εκείνοι που Τον σταύρωσαν είναι οι αχάριστοι, αφού σ’ εμάς τους σημερινούς ανθρώπους τίποτε δεν είδαμε να κάνει. Αν έκανε λένε μερικοί ευτυχώς, θα Τον βλέπαμε κάπου. Πουθενά όμως δεν φαίνεται, οπότε, δεν είμαστε αχάριστοι.

Δικαιώνοντας τον εαυτό μας λοιπόν και κατηγορώντας μόνον τους Ιουδαίους, τί λέτε; Δεν κολυμπάμε κι εμείς οι αδιάφοροι και φαρισαϊκά ζώντες μέσα στην ίδια με αυτούς αχαριστία;

Δεν μας αναλογούν λέτε οι ίδιες και ακόμη ποιο ηχηρές κατηγορίες από τις δικές τους, αφού συνεχίζουμε να ζούμε ψάχνοντας πως να ξεχάσουμε τον Χριστό μας, πως να τον διαγράψουμε από την μνήμη μας και πως να πείσουμε τον εαυτό μας, ότι μάλλον δεν υπάρχει λόγος να τον αποδεχθούμε ως όντως Θεό;

Είναι τέτοια δηλαδή η αχαριστία μας, που τολμούμε να αποδίδουμε σ’ εμάς τους ανοήτως ζώντας ανθρώπους την δική Του θεϊκή ιδιότητα, αφού μόνον σ’ εμάς τους εγωιστές μπορεί να δικαιολογηθεί αυτή.

Με μια τέτοια ανεύθυνη αποδοχή λογισμών τοποθετημένη στο μυαλό μας όμως, δεν υποτιμούμε ασύστολα λέτε τον όντως Θεό; Εμείς δηλαδή τα κάναμε όλα αυτά που υπάρχουν γύρο μας και μέσα σ’ αυτά ζώντας, απολαμβάνουμε την καθημερινότητά μας;

Δεν μας τα παραχώρησε ο Θεός δηλαδή από αγάπη για τα πλάσματά του και δεν ήρθε ως Θεάνθρωπος να συμπαρασταθεί στα προβλήματά μας; Και τί κάνουμε εμείς; Ούτε ένα απλό ευχαριστώ δεν καταδεχόμαστε να του πούμε.

Και για να μην του πούμε ούτε αυτό από άμετρη αχαριστία, προτιμούμε να Τον καταργήσουμε. Είναι ευκολότερο δηλαδή σ’ εμάς, το να κάνουμε μια τόσο μεγάλη βλακεία εις βάρος μας, από το να φτάσουμε στο σημείο να Του πούμε ένα ευχαριστώ ως ευγνώμονες.

Και φόβος μάλιστα μας κυριεύει, μη τυχών κι αποκτήσουμε υποχρεώσεις απέναντι Του με ένα απλό ευχαριστώ, γιατί εμμέσως πλην σαφώς, θα υποχρεωθούμε να παραδεχθούμε ότι υπάρχει, ότι είναι Θεός, ότι όλα δικά Του είναι, ότι πράγματι μας αγαπάει κι ότι ασφαλώς Του οφείλουμε πολλά περισσότερα από ένα απλό ευχαριστώ.

Αυτά λοιπόν είναι που δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε, γιατί από εκεί και μετά, θα πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας. Και τώρα τί κάνουμε; Αυτό όμως είναι που με τίποτε δεν θέλει να ακούσει κι ο διάβολος κι αυτός είναι που μπλοκάρει την δική μας διάνυα να φτάσει σ’ αυτό το λογικό ερώτημα.

Αν φτάσουμε πάντως στο σημείο να κάνουμε αυτήν την ερώτηση στον εαυτό μας, αυτομάτως θα αλλάξουν όλα μέσα μας και θα αλλάξουν προς το συμφέρον μας, γιατί η αλήθεια θα είναι αυτή που θα μας σπρώξει να μάθουμε επιτέλους, ότι όντως είμαστε αχάριστοι κι ότι όντως Του οφείλουμε πολλά κι ότι όσα κι αν του οφείλουμε, για την δική μας ωφέλεια και μόνον θα είναι χρήσιμα.

Γι’ αυτήν την χρησιμότητα άλλωστε έκανε κι ο Χριστός μας τόσα πολλά για μάς, γι’ αυτήν έπαθε κι εν γνώση Του μάλιστα τα μαρτύριά που του επιβάλαμε από άγνοια κι από εμπάθειες που ο διάβολος έβαλε σ’ εμάς τους δήθεν έξυπνους να διατηρούμε μέσα μας.

Η άγνοια ως ένα σημείο δικαιολογείτε βέβαια, αλλά από την στιγμή που χρονίζει μέσα μας, σίγουρα γίνεται επικίνδυνη κι αυτό το γνωρίζουμε εμείς οι έξυπνοι εγωιστές, γι’ αυτό και τίποτε δεν αφήνουμε να προσπεράσει ανεξέλεγκτα από τα απλά της καθημερινότητάς μας.

Όλα τα ψάχνουμε και αρκετά μάλιστα πριν τα αγοράσουμε, ή πριν τα φάμε, ή πριν τα χρησιμοποιήσουμε, από φόβο κι αυτό μη βρεθούμε εξαπατημένοι από δική μας άγνοια. Γι’ αυτά τα απλά δηλαδή, εφαρμόζουμε την απαιτούμενη προσοχή, όσο ασήμαντη κι αν είναι η αξία τους, γιατί πολύ καλά γνωρίζουμε, ότι και το παραμικρό μπορεί να μας προκαλέσει και μάλιστα μεγάλη ζημιά.

Από φόβο δηλαδή μη χάσουμε το τρένο από δική μας ενός λεπτού καθυστέρηση κι από σωφροσύνη κινούμενοι, δεν βασιζόμαστε μόνον στο δικό μας ρολόι. Κοιτούμε και σε κάποιο άλλο την ώρα για να είμαστε σίγουροι.

Αν πάλι θέλουμε να φάμε κάτι που για πρώτη φορά το βλέπουμε, ή να κρατήσουμε κάτι που για πρώτη φορά ακούμε κάτι για την ύπαρξή του, δεν τρέχουμε να τα χάψουμε αμέσως. Ρωτούμε κι άλλους να μας πουν αν ξέρουν, τι νομίζουν ότι πρέπει να κάνουμε για την ασφάλειά μας.

Για ένα τόσο σοβαρό θέμα όμως, όπως είναι η ύπαρξη, ή η ανυπαρξία του Θεού, όλως περιέργως δεν ρωτάμε κανέναν. Κι αν πάλι φτάσουμε στο σημείο να κάνουμε τελικά το σχετικό ερώτημα σε κάποιον, έχουμε το ελεύθερο από τον εαυτό μας να συμφωνήσουμε, ή να διαφωνήσουμε μαζί του, σύμφωνα μόνον με αυτό που εμείς έχουμε ήδη απαντημένο μέσα μας.

Από εκεί και μετά, συμφωνούμε μόνον με αυτούς που ακούμε να λένε τα ίδια μ’ εμάς και χωρίς κανέναν ενδοιασμό μάλιστα μη κάνουμε κάποιο λάθος και λόγο της αξίας του θέματος, υποχρεωθούμε να ζήσουμε μετά πολλά εις βάρος μας.

Αν σκεφτούμε πάλι, ότι πολλά μπορούμε να ακούσουμε και τίποτε από αυτά να μην είναι έγκυρο, δεν θα έπρεπε να είμαστε πολύ ποιο προσεκτικοί με αυτά που μας αρέσουν, ή δεν μας αρέσουν κι αποφασίζουμε να τα κρατούμε, ή όχι, επειδή απλώς συμφωνούν, ή διαφωνούν με την δική μας αμφίβολης αξίας τοποθέτηση;

Κι αν υποθέσουμε μαζί με αυτό, ότι καταφέραμε τελικά να μας απασχολήσει σοβαρά το συγκεκριμένο θέμα, δεν θα έπρεπε να το εξετάσουμε με περισσότερη σύνεση κι ευθύνη λόγω της αξίας του κι όχι να συμφωνούμε με την ακαδημαϊκή γνώμη, του οποιουδήποτε μπορεί να μας μεταφέρει και καμιά ευθύνη να μην φέρει για όσα μας προτείνει;

Όλοι μας είμαστε ανεύθυνοι λοιπόν μέχρις αποδείξεως του αντίθετο κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, αν πράγματι αγαπάμε τον εαυτό μας. Ακόμη και για το θέμα που αναφέρομαι ισχύει το ίδιο κι αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να αποκτήσουμε πολύ εμπειρία, για να ξέρουμε με ποιόν μιλάμε και τι κρατάμε από την κουβέντα μας.

Αν βάλουμε μαζί με αυτό στην ζωή μας και την συμμετοχή του διαβόλου στης σκέψεις όλων μας, τότε θα δούμε το θέμα να γίνεται ακόμη ποιο δύσκολο, γιατί αυτός μπορεί να ανακατέψει τα πάντα.

Μπορεί να παρουσιάσει τα μαύρα ως άσπρα και τα κόκκινα ως μπλε, προκειμένου να μας κάνει θύματά του του, αφού αυτός είναι κι ο δικός του σκοπός και με τίποτε δεν τον ξεχνά.

Αν θέλουν να γλυτώσουμε από αυτόν λοιπόν, όπως κι από τις προσωπικές μας κι επικίνδυνες επιλογές και κρατήσεις λογισμών που κάνουμε, καλό και χρήσιμο θα ήταν να σοβαρευτούμε και με δική μας ευθύνη να ζητήσουν την εξακρίβωση του παραπάνω θέματος, ώστε όχι μόνον να φύγουμε από την αχαριστία, αλλά και με την ανάλογη σωφροσύνη να ζητήσουμε την βοήθεια του Χριστού μας, αφού μόνον Αυτός μας αγαπάει και μόνον Αυτός φέρει την ευθύνη μας αν Του την ζητήσουμε.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *