Τον κινηματογραφικό Ζορό είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε να κυκλοφορεί με μάσκα στους δρόμους, στην προσπάθειά του να προφυλάξει την ζωή του μεν, από τις κακές προθέσεις αυτών που σε κάθε χρονική περίοδο της ζωής μας εμφανίζονται ως εχθρικοί καταπιεστές των ανθρώπων, αλλά και το δίκαιο των συμπατριωτών του να διεκδικήσει από αυτούς κρύβοντάς τους το πρόσωπό του.
Και τώρα, στις μέρες μας δηλαδή, βλέπουμε να γίνεται εντελώς το αντίθετο. Τους πολιτικούς μας, όπως και τους τύποις γιατρούς και δημοσιογράφους μας να φορούν μάσκες, για να προστατεύσουν αυτοί με την συμπεριφορά τους, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Μπήκαμε στο Σεπτέμβριο εν τω μεταξύ κι όπως ακούγαμε από τα κανάλια να μας ενημερώνουν, από τις δεκατρείς του μήνα και μετά, πάλι θα μπαίναμε στο βασανιστικό πρόγραμμα του γνωστού κορωνοϊού, που δεν λέει να μας αφήσει ήσυχους, όπως και στην υποχρέωση μας να ακολουθούμε τις νέες διαταγές της κυβέρνησης επί των μετακινήσεών μας.
Τον Αντώνη περιμένοντας λοιπόν, την Τετάρτη το απόγευμα τον είδαμε να μας επισκέπτεται και μάλιστα συνοδευόμενος από έναν πολύ καλό παιδικό του φίλο. Τον Γιώργο συγκεκριμένα κι αυτόν δηλαδή που από μικροί διατηρούν την φιλία τους όπως γνωρίζω, αν και δυσκολευόμουν εκείνη την στιγμή να καταλάβω τον λόγο της κοινής τους επίσκεψης.
Μετά από την απρογραμμάτιστη επίσκεψη που μας έκανε ο Αλέξη και την δική του γνωριμία με τον Αντώνη, στην εκκλησία πήγαμε το πρωί της Κυριακής που μας πλησίασε και μπαίνοντας μέσα, είδαμε εκεί και για πρώτη μας φορά τον Αντώνη να στέκετε όρθιος πλάι στον δεξιό εσωτερικό τοίχο της, έχοντας όπως πάντα το κεφάλι του σκυμμένο, δείγμα όπως θα έλεγα, ότι μελετούσε αυτά που άκουγε ξανά, μετά από πολύ καιρό.