Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

 Ήταν από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της πόλης μας αυτός και όχι μόνον, γιατί εκεί μέσα περνούσαν την ώρα τους βλέποντας ταινίες πολλοί άνθρωποι, αλλά και πολύ περίεργοι τύποι ανθρώπων διαβίωναν στην αίθουσα προβολής του, έχοντας και άλλους σκοπούς εκτός από το να δουν μια ταινία.

 Την συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων και τα επακόλουθα της αναφέρω εδώ, όπως και την αδυναμία, του κατά τα άλλα προσεκτικού ιδιοκτήτη να την ελέγξει, όσο και αν το προσπαθούσε.

 Στο παρελθών, επισκεπτόμουν πολλές φορές τον εν λόγο κινηματογράφο προκειμένου Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Επιστρέφοντας από το μπακάλικο του ο πατέρας μου, έφτανε κάθε βράδυ κατά τις εννιά περίπου στο σπίτι μας. Τον περιμέναμε εμείς, γι’ αυτό και τότε μόνον στρώναμε μεγάλο τραπέζι για το οικογενειακό μας φαγητό.

 Επειδή μονίμως ήταν βραδινό αυτό, θέλαμε να το διατηρούμε και κάπως εορταστικό. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε, που ποτέ δεν καθόμασταν να φάμε μόνοι μας εμείς οι πέντε της οικογενείας, αφού πάντα ήμασταν πλαισιωμένοι από την παρουσία των φίλων μου και των γειτόνων μας όταν το μπορούσαν.

 Αφού έτσι μας άρεσε λοιπόν, έτσι και το προγραμματίσαμε να γίνεται, γι’ αυτό και Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Έκανα παρέα στον πατέρα μου λοιπόν, μέχρι να βρω που θα καταλήξω ως εργαζόμενος και όπως ήταν επόμενο αυτό, συμμετείχα και στα δικά του  καθημερινά προβλήματα, γι’ αυτό και τον ρωτούσα ένα πρωινό να μου πει, τι έκανε τελικά μ’ εκείνη την μπαταξού γριά.

 – Τώρα που το θυμήθηκα. Μήπως έχεις να μου πεις κανένα νέο από την γριά που μας φέσωσε;

 – Τίποτε δεν έχω, απάντησε. Πάει την χάσαμε και αυτήν. Γριά γυναίκα όμως και να κάνει τέτοια πράγματα; Τι ψυχή θα παραδώσει;

 Απ’ ότι διαπίστωνα, τον πονούσε ακόμη η υπόθεση Για περισσότερα πατήστε εδώ

 Πέρασε αρκετός καιρός μετά από την εξαφάνιση εκείνης της γριάς πελάτισσας μας και ο πατέρας μου βγήκε πάλι κατά την συνήθεια του έξω από το μπακάλικο ένα πρωινό και ως γνωστόν, έψαλλε εκεί στο πεζοδρόμιο το γνωστό σε όλους πια τροπάριο και επειδή ήταν μόνος του εκεί, το έψαλλε πιο δυνατά από τις άλλες φορές.

 Δεν πρόλαβε να πει το πλούσιοι επτώχευσαν και αμέσως με φώναξε να βγω έξω από το μπακάλικο που βρισκόμουν.

 – Έλα ρε να βοηθήσεις έναν άνθρωπο που σπρώχνει το αυτοκίνητό του.

 Εγώ βέβαια δεν ήμουν οδική βοήθεια, αλλά αφού μου το ζητούσε ο πατέρας μου, βγήκα έξω να δω τι γίνεται και Για περισσότερα πατήστε εδώ