Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

  Τα κατορθώματα εκείνου του Σαρακατσάνου θυμόμουν καθώς έψαχνα στο ΚΤΕΛ του Κιλκίς για επισκέπτες που άργησαν να έρθουν και επειδή δεν βρήκα κανένα απ’ αυτούς εκεί και η ώρα περνούσε, αποφάσισα να επιστρέψω στο στρατόπεδο.
Επιστρέφοντας όμως, περνούσα κατ’ ανάγκη μέσα από το κέντρο της πόλης με το λεωφορείο μου και όπως ήταν επόμενο, διέσχιζα τον μοναδικό κεντρικό της δρόμο, στα πεζοδρόμια του οποίου έβλεπα να βαδίζουν πολύ λίγοι άνθρωποι λόγο της Πασχαλιάτικης ημέρας.
Παρατηρούσα με πολύ προσοχή λοιπόν όσους βάδιζαν εκεί, μήπως και εντοπίσω ανάμεσα τους, αυτούς που θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι δικοί μας επισκέπτες. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που έκανα Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Όπως ανέφερα στο προηγούμενο κεφάλαιο, οδηγώντας το στρατιωτικό λεωφορείο της μονάδας που υπηρετούσα, πήγαινα στην πόλη του Κιλκίς με διαταγή του διοικητού μας, προκειμένου να παραλάβω από εκεί όσους επισκέπτες ήρθαν για την γιορτή του Πάσχα που τους ετοιμάζαμε, αλλά μην έχοντας δικό τους μέσον, έφτασαν στην πόλη με το ΚΤΕΛ.
Όταν βρέθηκα στο κέντρο της πόλης όμως, είδα έναν δικό μας στρατιώτη, Σαρακατσάνο στην καταγωγή, να σουλατσάρει ανέμελα στο αριστερό πεζοδρόμιο της πόλης, όπως εγώ κατευθυνόμουν.
Δεν ήταν συνηθισμένο θέαμα αυτό που έβλεπα, γι’ αυτό Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Μετά από λίγο καιρό και όταν πια πλησιάζαμε προς το Πάσχα εκείνης της χρονιάς, μας είπε ο διοικητής μας μια μέρα και στην πρωινή μας αναφορά.
– Αποφασίσαμε με τους αξιωματικούς της μονάδας μας, να γιορτάσουμε εδώ στο στρατόπεδο την ημέρα του Πάσχα που μας πλησιάζει και να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Εσείς κι εμείς, παρέα με τους συγγενείς σας και τους φίλους σας.
Γι’ αυτό λοιπόν, μπορείτε να καλέσετε από τώρα αυτούς που θα ήθελαν να μας επισκεφτούν και να διασκεδάσουν μαζί μας το Πάσχα εδώ, στον χώρο δηλαδή, όπου τα αγαπημένα τους πρόσωπα υπηρετούν την πατρίδα τους. Για τους αξιωματικούς σας δε Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Ο μάγειρας μας ήταν καλός στην υπηρεσία του, αλλά τεμπέλιαζε και λίγο. Όταν είχε διάθεση όμως, μας έκανε τέτοια φαγητά στο στρατόπεδο, που ούτε στα σπίτια μας μπορούσαμε να βρούμε. Τον συμπαθούσαμε όλοι για τους παραπάνω λόγους, γι’ αυτό και πολύ στεναχωρηθήκαμε μια μέρα, όταν ένα ατύχημα τον έφερε αντιμέτωπο με την ψυχική του ισορροπία.
Μας είχε μαγειρέψει πατάτες με κρέας στον φούρνο το απόγευμα εκείνης της ημέρας κι εγώ όπως πάντα έφαγα πρώτος, αφού Για περισσότερα πατήστε εδώ