Ένα μήνα συμμετείχαμε ενεργά σ’ εκείνο το στρατόπεδο για την βασική μας εκπαίδευση και αφού μαζί μ’ αυτήν δώσαμε και τις προβλεπόμενες εξετάσεις για την επιλογή μας ως αξιωματικοί, περιμέναμε όπως ήταν και αναμενόμενο, τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας.
Ενώ λοιπόν εμείς βρισκόμασταν στην αναμονή των αποτελεσμάτων μας, δεχτήκαμε μια περίεργη ανακοίνωση μια μέρα στην πρωινή μας αναφορά από τους αξιωματικούς μας, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ, μας έλεγαν Για περισσότερα πατήστε εδώ
Μετά από τρεις μέρες και αφού μπήκαμε πια στο προβλεπόμενο για μας εκπαιδευτικό πρόγραμμα του στρατοπέδου, ήρθε και με βρήκε στην αυλή ένας στρατιώτης, ο οποίος και μου είπε.
– Αρκετή ώρα τώρα σε φωνάζουν από τα μεγάφωνα. Ζητούν να πας στο Διοικητήριο και να παρουσιαστείς αμέσως στο γραφείο του διοικητού.
Ταράχτηκα μ’ αυτά που άκουσα, γι’ αυτό Για περισσότερα πατήστε εδώ
Όντως και δεν ήταν καλή η ιδέα το να παρουσιαστούμε στις δώδεκα το βράδυ στο στρατόπεδο, γιατί οι στρατιώτες που περίμεναν μέχρι εκείνη την ώρα να μας παραδώσουν τον οπλισμό μας, όπως και τα υπόλοιπα που θα συνόδευαν τον καθένα μας στην στρατιωτική μας θητεία, ήταν πολύ θυμωμένοι μαζί μας. Θύμωσαν αυτοί και με το δίκαιο τους βέβαια, αφού υποχρεώθηκαν γι’ αυτό τον σκοπό, να μείνουν και αυτοί μαζί με μας ξάγρυπνοι.
Αν και θυμωμένοι μαζί μας όμως, έκαναν Για περισσότερα πατήστε εδώ
Από παλιά συνήθιζαν οι άνθρωποι να διασκεδάζουν τους φίλους τους, την προηγουμένη μέρα της στράτευσης τους, έτσι, για να φύγουν αυτοί χαρούμενοι από τα σπίτια τους και να μην σκέφτονται το κακό που πιθανόν θα τους περίμενε εκεί όπου θα πήγαιναν.
Για τον ίδιο λόγο λοιπόν, τρεις μέρες διασκέδαζαν κι εμένα οι φίλοι μου, κάνοντας απανωτά πάρτι στο σπίτι μου. Μέχρι και τον παππού και την γιαγιά μου πήγαν και έφεραν από τον Σοχό, τους γονείς της μητέρας μου δηλαδή, προκειμένου να παρευρεθούν και αυτοί στο ξεπροβόδισμα του εγγονιού τους, πριν παρουσιαστεί στον στρατό.
Αφού λοιπόν διασκεδάσαμε την αναχώρηση μου και μάλιστα παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν, ήρθε και η ώρα Για περισσότερα πατήστε εδώ
