Έφυγαν βέβαια εκείνο το πρωινό από το σπίτι μου τα δυο αδέλφια, έστω και κάτω από τις συνθήκες που σας ανάφερα στο προηγούμενο, αλλά το απόγευμα της ίδιας ημέρας πάλι ήρθε να μου ζητήσει συγνώμη ο Αντώνης, για την άγουρη όπως αποκαλώ συμπεριφορά του αδελφού του.
Απορώντας όμως για την ξεκάρφωτη επίσκεψη που μου έκανε αυτός, όπως από τον ίδιο άκουσε να την ομολογεί, από αυτήν ως αιτία άρχισε να μου βάζει ερωτήσεις και πολύ λογικά θέλησε να μάθει από εμένα, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Έφυγε μεν βιαστικά ο Αντώνης εκείνη την ώρα, αλλά την επομένη το πρωί επέστρεψε και από μακριά μου έλεγε ότι δεν είχε πολύ ώρα στην διάθεσή του. Για έναν καφέ μόνον ήρθα πρόσθεσε και σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, κοίταξε να μου πεις όσο γίνεται περισσότερα σχετικά με τα προηγούμενα και όσο γίνετε πιο ξεκάθαρα.
Τον Χρύσανθο λοιπόν έχοντας στο μυαλό μου για μερικές μέρες ακόμη, αναγκαστικά πια μελετούσα την δική μου, όπως και την συμπεριφορά όλων όσων συναντούσα καθημερινά στον δρόμο μου και λογικά σκεπτόμουν, το πόσο καλύτερα για όλους μας θα ήταν, αν μπορούσαμε να διορθώσουμε την πνευματική μας, όπως και διανοητική μας κατάσταση προς το καλύτερο, αφού όλα, μα όλα, από την δική τους υγεία εξαρτώνται.
Τον Αντώνη λοιπόν περίμενα να επαναλάβει την επίσκεψή του και τον αδελφό του Χρύσανθο είδα μετά από μερικές μέρες να μας επισκέπτεται, ο οποίος μάλιστα, κάπως φορτσάτος έκανε την είσοδό του στον χώρο μας κι από το δύστροπο του χαρακτήρα του μάλλον υποκινούμενος, νευρικά βάδιζε.