Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, στο καλοκαίρι μπήκαμε και στο χωριό μας καταφύγαμε για διακοπές, έστω κι αν δεν έπεφτε το κακάδι από την πληγή της γυναίκας μου, αν και είχε κλείσει εντελώς πια αυτή.
Αλλά και προστασία από τον κορωνοϊό ψάχναμε εκεί, αφού η δική μας τουλάχιστον Παναγία, δεν τον άφηνε να μας ενοχλήσει, γι’ αυτό και σε όλοι την επαρχία, ούτε κρούσματα έχουμε, ούτε θανάτους.
Στο χωριό μένοντας λοιπόν, είδαμε επιτέλους Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πέρασε ο καιρός όμως και χάσαμε τελικά την γιαγιά Καλλιόπη. Την πήρε μαζί του ο γιος της μια μέρα και μετά από λύγο καιρό μας την έφερε πεθαμένη. Δεν άντεξε την πόλη βλέπετε κι έτσι, μας άφησε χρόνους όπως λέμε.
Επειδή συνηθίσαμε όμως την παρουσία της, για πολύ καιρό ακόμη περιμέναμε να μας επισκεφτεί, αν και ξέραμε ότι μας εγκατέλειψε δια παντός.
Συνεχίσαμε βέβαια εμείς την ζωή μας και τρία χρόνια πέρασαν Για περισσότερα πατήστε εδώ
Στο χωριό μας λοιπόν βρισκόμασταν όταν παρουσιάστηκε η πρώτη πληγή στο δεξί πόδι της γυναίκας μου κι όταν πια άρχισε να φωνάζει αυτή από τους πόνους που την ακολούθησαν και τους γείτονές μας ανάγκαζε κατά κάποιο τρόπο να στεναχωρούνται για το κακό που της βρήκε.
Η γιαγιά Καλλιόπη όμως, δεν περιοριζόταν στην στεναχώρια. Έκλαιγε όταν άκουγε τις φωνές της, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μετά από όσα μεσολάβησαν στο γραφείο των ιατρών του νοσοκομείου που επισκεφτήκαμε και τον διαπληκτισμό που είχα με τον σακάτη γιατρό, από τον οποίο συστημένοι πήγαμε να ζητήσουμε συμπαράσταση όπως σας το ανάφερα στο προηγούμενο, άπρακτοι και στεναχωρημένοι φύγαμε από το νοσοκομείο που υπηρετούσε.
Φεύγοντας όμως, αμέσως κάλεσα καθώς έπρεπε τον έναν από τους μοναχούς γιατρούς της μονής μας, ώστε να του πω τα μεν καθέκαστα, αλλά και συγνώμη να του ζητήσω, γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον θυμό μου Για περισσότερα πατήστε εδώ
