Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

     Αν και μετά από πολύ καιρό ομολογουμένως, επανέρχομαι στα γραπτά μου κείμενα, προκειμένου να συνεχίσω την διήγηση του υπόλοιπου της ιστορίας μας, αυτής δηλαδή που αρχίσαμε να την λέμε τα Χριστούγεννα, αλλά κι αφήσαμε στην μέση, λόγω των προβλημάτων που μου προέκυψαν, τα οποία βέβαια, ακόμη με απασχολούν όπως ξέρετε.

Τον Οκτώβριο διανύουμε παιδιά κι εγώ ακόμη προσπαθώ να κλέψω λίγο χρόνο έστω, ανάμεσα από την αντιμετώπιση των προβλημάτων μου, ώστε να σας γράψω τουλάχιστον αυτά που θέλω να σας προσθέσω για την ολοκλήρωση της ιστορίας μας αφού όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον δεν θα μπορέσουμε ακόμη να τα πούμε από κοντά.

Να σας τα γράψω βέβαια σκέφτομαι, αλλά και πολύ καλά καταλαβαίνω, ότι Για περισσότερα πατήστε εδώ

Για το νερό μιλάμε παιδιά κι όπως ακούσατε, πολλούς κινδύνους υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίσουμε, αν δεν δώσουμε έγκαιρα την πρέπουσα σημασία στις λεπτομέρειες που υπάρχουν και σ’ αυτό και μάλιστα πολύ πριν ακόμη δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας, την φυσική μας ανάγκη να το πιούμε.

Αν μιλούσαμε για την καταγωγή μας δηλαδή; Ή αν μιλούσαμε για τον σκοπό της ζωής μας; Πόσες λεπτομέρειες να υπάρχουν άραγε σ’ αυτές, τις τόσο σημαντικές για την ζωή Για περισσότερα πατήστε εδώ

     Μετά από το γιορτινό μας τραπέζι της ημέρας των Φώτων όμως, έφυγαν κάπως βιαστικά τα παιδιά με τους γονείς τους κι έτσι, δεν μπορέσαμε να πούμε τίποτε περισσότερο για την ιστορίας που τους αφηγούμαι και συνεχώς αφήνουμε στην μέση.

Κι όπως φαίνεται από αυτόν, τον κατά διαστήματα τρόπο που την ακούν, μάλλον θα χρειαστεί να τα λέμε για αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη, μέχρι που να την ολοκληρώσουμε, αλλά και ποιος μας βιάζει;

Το ζητούμενο πάντως, όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση, είναι το να μας μείνει κάτι χρήσιμο από την ιστορία που τους αφηγούμαι, τόσο σ’ εμένα, όσο και στα παιδιά που την ακούν βέβαια, ή που και που θα την διαβάζουν αν θελήσουν όπως τους πρότεινα να κάνουν στο εξής κι ας μας πάρει πολύ καιρό η ολοκλήρωσή της.

Τους πρότεινα να γράφω δηλαδή αυτά που σκέφτομαι να τους εξιστορώ Για περισσότερα πατήστε εδώ

   Ακούστε παιδιά και μια άλλη ιστορία που θα σας προσθέσω, για να δείτε, ότι όλοι μεν έχουμε μάτια, αλλά δεν βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Και η αιτία που δεν βλέπουμε όλοι τα ίδια, είναι οι συσσωρευμένες αμαρτίες που κατακλύζουν την καρδιά μας, αλλά κι ο άμετρος εγωισμός που την πλημυρίζει βέβαια.

   Κι όταν λέμε αμαρτίες, να βάζετε με τον νου σας, τα πολλά ψέματα που έχουμε δεχθεί κατά καιρούς μέσα μας, στα οποία δώσαμε και το δικαίωμα να κατευθύνουν την ζωή μας κι εφόσον δεν περιορίζει κανείς την δράση τους, μας στέλνουν και αυτά ανενόχλητα όπου θέλουν.

Αυτά τα ψέματα δηλαδή, που τα οικειοποιηθήκαμε μεν πολύ πρόχειρα, αλλά ποτέ και για κανένα λόγο δεν τα συγκρίνουμε εκ των υστέρων έστω με την αλήθεια, Για περισσότερα πατήστε εδώ