Ο παραπονεμένος καταστηματάρχης

   Τελειώνοντας λοιπόν την κουβέντα που ανοίξαμε με τον κύριο Αλέκο, του ζήτησα να μου δώσει στην συνέχεια και κάτι από αυτά που έπρεπε να έχει στο κατάστημά του, αλλά δεν είχε. Κι αφού δεν είχε, βγήκα στον δρόμο και με την λίστα στα χέρια μου πήγαινα προς το κατάστημα της επόμενης υποχρέωσής μου.

Σ’ αυτήν έχοντας στραμμένα τα μάτια μου όμως, δεν είδα τον μπάρμπα Χαράλαμπο που μου έκλεινε τον δρόμο, προκειμένου να τον χαιρετήσω. Έπεσα πάνω του δηλαδή Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ο Αλέκος και οι συγγενείς του

   Πέρασαν οι μέρες όμως και πάλι ένα πρωινό βρέθηκα στην αγορά της πόλης μας για τα συνηθισμένα ψώνια. Μπαίνοντας όμως στο πρώτο από τα καταστήματα της λίστας μου, έβλεπα να λείπει ο καταστηματάρχης και στην θέση του να κάθετε η γυναίκα του μάλλον αφού δεν την γνώριζα, αλλά και πρώτη μου φορά την έβλεπα εκεί.

Την καλημέρισα βέβαια κι όπως έπρεπε, της ζήτησα να μου πει που βρισκόταν ο κύριος Αλέκος. Λείπε έλεγε αυτή ενώ σηκωνόταν από την θέση της να με εξυπηρετήσει Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Επιστροφή από το χωριό Αγία Μαρίνα

   Αυτά λοιπόν λέγαμε με τον μπάρμπα Χαράλαμπο εκείνη την ημέρα επιστρέφοντας από την περιοχή της Νάουσας και προβληματισμένος καθώς ήταν με τις προσφορές των αγροτών προς τους μοναχούς, συνεχώς το ίδιο έλεγε ως αποτέλεσμα των σκέψεών του. Μπράβο. Μπράβο. Μπράβο στους αγρότες.

Για να κάνει κανείς κάτι τέτοιο Μιχάλη, έλεγε, θα πρέπει να έχει καρδιά. Ούτε μια δεκάρα δεν δίνει ο άλλος για τον διπλανό του κι αυτοί, φορτηγάκια με φρούτα γεμίζουν για τις ανάγκες των μοναχών και μάλιστα χωρίς να υπολογίζουν την αξία τους.

Αλλά και οι μοναχοί? Όπως τα παίρνουν από αυτούς, έτσι Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Οι προσφέροντες και οι προσφερόμενοι

   Έψαχνα τον πατέρα Φιλόθεο όταν έφτασα στο ησυχαστήριό του στην Αγία Μαρίνα, αλλά έλειπε όπως αποδείχτηκε, οπότε, τον κάλεσα στο τηλέφωνό του να του πω ότι έφτασα, όπως και να τον ρωτήσω, από που θα έπαιρνα τα ακτινίδια, αφού πουθενά δεν τα έβλεπα εκεί να με περιμένουν όπως έγινε τις άλλες φορές.

Άργησε να απαντήσει είναι αλήθεια, γι’ αυτό κι ανησύχησα σκεπτόμενος το ενδεχόμενο να έκανα την διαδρομή μου χωρίς το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Απάντησε όμως τελικά, οπότε, έλεγε ότι κάτι πολύ επείγων του προέκυψε ξαφνικά κι ότι αυτό ήταν η αιτία που τον υποχρέωσε να μη με περιμένει.

Τώρα κιόλας Θα ενημερώσω τον κύριο Χρήστο για την άφιξή σου Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε