Αυτό λοιπόν έγινε εκείνη την στιγμή στον επαρχιακό κεντρικό δρόμο των Γιαννιτσών και μη μπορώντας να κάνουμε κάτι παραπάνω για το σκυλί που χτυπήθηκε από το διερχόμενο αυτοκίνητο, σκέφτηκα να ανάψω τα προειδοποιητικά φώτα του αυτοκινήτου μου τουλάχιστον, ώστε να πληροφορήσω με αυτά τους οδηγούς που ακολουθούσαν πίσω μας, ότι κάτι συμβαίνει εκεί που σταθμεύσαμε παράτυπα.
Το έκανα βέβαια και με κάθε προσοχή στην συνέχεια κατεβήκαμε από το φορτηγάκι μου, σκοπεύοντας να δούμε πρώτα αν ζούσε το σκυλί, ή όχι, ή αν ήταν απλώς και μόνον τραυματισμένο.
Ο μπάρμπα Χαράλαμπος όμως, μονολογούσε ως συνήθως μέχρι Για περισσότερα πατήστε εδώ
Στην καθημερινότητά μου προσηλωμένος ένα πρωινό και πάλι, έτρεχα όπως λέμε στα καταστήματα της αγοράς μας, προκειμένου να κάνω τις υποχρεώσεις της ημέρας και για να κερδίσω περισσότερο χρόνο για τις αγορές του μοναστηριού από τις επιχειρήσεις που βρίσκονται έξω από τα όρια της πόλης μας, στα γρήγορα προσπαθούσα να τελειώσω αυτές που έκανα από τα καταστήματα του κέντρου.
Ότι κι αν έλεγαν μεταξύ τους λοιπόν εκείνο το πρωινό, ο κύριος Γιώργος με τον μπάρμπα Χαράλαμπο μιλώντας, όπου κι αν κατέληξε το σκεπτικό τους, εκείνα που εμένα τουλάχιστον άφησαν με το στόμα ανοιχτό, ήταν αυτά που άκουσα να βγαίνουν από το αγράμματο μυαλό του δεύτερου.
Αυτά λοιπόν είπαμε εκείνη την ώρα με τον μπάρμπα Χαράλαμπο κι όπως του το ανακοίνωσα, αμέσως ξεκίνησα για το σπίτι μου. Καθ’ οδόν όμως, πάλι έκανα σκέψεις οδηγώντας το αυτοκίνητό μου κι αυτό που μελετούσα με τον εαυτό μου, ήταν η εγωιστική ανθρώπινη συμπεριφορά μας.