Βγάλαμε λοιπόν την Θοδώρα από την ψυχιατρική κλινική κι όπως έπρεπε, την επιστρέψαμε στο σπίτι της, στον άντρα της και στο παιδί της βέβαια, αλλά τα προβλήματά τους δεν έλεγαν να σταματήσουν, για τον λόγο ότι και τίποτε δεν άλλαξε στην ζωή τους.
Ότι είχαν πριν δηλαδή, το ίδιο είχαν και μετά από την επιστροφή της, αφού τόσο ο πατέρας της, όσο κι αυτή μαζί με τον Παναγιώτη, συνέχισαν να κάνουν τα ίδια και τα ίδια, με αποτέλεσμα να μην σταματούν οι καυγάδες τους.
Όσο για την δική μου παρέμβαση στην απελευθέρωση της, τίποτε δεν μου είπε ο πατέρας της και τίποτε δεν μου ανάφερε, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πάλι απείλησα τον πατέρα της Θοδώρας μετά από λίγες μέρες και πάλι τα ίδια του έλεγα προκειμένου να τον αποτρέψω από μια τέτοια κίνηση, όπως και πάλι του είπα ότι θα είχε να κάνει μαζί μου αν ποτέ επιχειρούσε να την κλείσει για δεύτερη φορά σε ψυχιατρική κλινική κι όπως μου φαινόταν λογικά εφικτό κι αυτό, πίστευα ότι δεν θα το κάνει.
Ούτε δέκα μέρες δεν πέρασαν από την στιγμή που συναντηθήκαμε με τον πατέρα της Θοδώρας στο σπίτι της και με αρκετή αγονία στην φωνή του μου έλεγε από το τηλέφωνο του περιπτέρου της γειτονιάς τους ο Αιγύπτιος, ότι δεν έβρισκε πουθενά την Θοδώρα.