Και τον Δεσπότη Μεσογαίας υποδέχτηκα μια μέρα στο Αεροδρόμιο με εντολή του γέροντα κι όπως έπρεπε, με το ίδιο πουλμανάκι πήγαινα κι αυτόν με την συνοδεία του στο μοναστήρι μας. Κι αφού καθόλου δεν τον ήξερα, με πολύ προσοχή τον μιλούσα καθ’ οδόν, αν και ήταν πολύ απλός ως άνθρωπος.
Το παρουσιαστικό του ήταν τέτοιο μάλιστα που θα περίμενε κανείς να το επιδεικνύει ως Δεσπότης, αλλά η απλότητά του δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο. Πήρα ωστόσο την ευχή του πριν ξεκινήσουμε, αλλά και με το που Για περισσότερα πατήστε εδώ
Αρκετές φορές έτυχε να μεταφέρω Δεσπότη στο μοναστήρι μας, από αυτούς δηλαδή που δεν διέθεταν αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους, ή δεν ήθελαν να έρθουν οδικώς στην Θεσσαλονίκη από την Αθήνα, οπότε, από το αεροδρόμιο μου ζητούσε ο γέροντάς μας να κάνω την παραλαβή τους και με το πουλμανάκι της μονής να τους μεταφέρω στην Ουρανούπολη.
Λίγο μετά από το Πάσχα όμως, πάλι χρειάστηκε να ταξιδέψω προς το μοναστήρι μας και μάλιστα, με πολλές ευλογίες φορτωμένες στο αυτοκίνητό μου. Όπως σας το έχω αναφέρει και στα προηγούμενα αυτό, έτσι αποκαλούν οι πατέρες αυτά που μας προσφέρουν οι φίλοι και γνωστοί, όταν δεν δέχονται να τους καταβάλουμε την ανάλογη χρηματική τους αξία.
Μπήκαμε στο 2007 πια και τίποτε νέο δεν είχε να προστεθεί στην ζωή μου. Όλα ίδια λοιπόν κι όλα συνηθισμένα. Κι αφού πέρασαν οι πρώτοι μήνες με τον ίδιο ρυθμό, ένα τηλεφώνημα του πατρός Φιλόθεου μου έφερε κάποια διαφορά, γιατί κι αυτός θέλησε να έρθει μαζί μου όταν θα προγραμμάτιζα ταξίδι προς την Ουρανούπολη.