Στις αρχές του Νοέμβριου όμως, πάλι βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη ο ίδιος μοναχός κι αφού έκανε τις δουλειές του και θέλησε να επιστρέψει στο μοναστήρι, θυμήθηκε να ρωτήσει κι εμένα κατά τις δέκα το βράδυ, αν είχα σκοπό να κάνω ταξίδι προς την Ουρανούπολη κι αν είχα χώρο να πάρω κι αυτόν μαζί μου. Θα κάνω ταξίδι του είπα κι όπως μου το έχει ζητήσει προ ημερών ο πάτερ Ευμένιος, που έρχεται από την Κρήτη κατά τις δώδεκα, θα έχω κι αυτόν μαζί μου. Αν θέλεις έλα κι εσύ.
Εμείς πάντως του πρόσθεσα, στις τρείς και μισή συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε, γιατί εκείνη την ώρα υπολογίζω να τελειώσω με τις φορτώσεις που έχω να κάνω στην αποθήκη. Ο πάτερ Ευμένιος μάλιστα, στις τρείς θα μου φέρει τις αποσκευές του, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Υπερφορτωμένος λοιπόν και πάλι με τις δικές του ευθύνες, ο γνωστός πια μοναχός με τις αυξημένες υποχρεώσεις, έφτασε αργά το απόγευμα στο μετόχι μας της Θεσσαλονίκης στα μέσα του Οκτωβρίου από την Αθήνα προερχόμενος κι από κάποιον μηχανικό όπως μου είπε συνοδευόμενος.
Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για το πώς έγιναν μοναχοί μερικοί από αυτούς που γνώρισα κι όλες αυτές, κάτι έχουν να πουν σ’ εμάς που δυσκολευόμαστε να δεχθούμε, ότι μάλλον από κάποια Θεϊκή πρόσκληση τους προέκυψε ο μοναχικός βίος κι όχι τόσο από την προσωπική τους επιλογή να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους κάτω από αυτόν τον δύσκολο κι άγνωστο για όλους μας τρόπο ζωής.
