Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

  Δεν ήταν βέβαια η πρώτη μου φορά που πήγαινα τα χαράματα προς την Ουρανούπολη και προπαντός, δεν ήταν άγνωστη σ’ εμένα η διαδρομή, όπως και η ποσότητα καυσίμου που έπρεπε να έχει το αυτοκίνητό μου, μέχρι να φτάσω ασφαλώς στον προορισμό μου.

Αφού τα μετρούσα όλα, ακόμη και το λεπτό του χρόνου που έπρεπε να έχω στην διάθεσή μου μέχρι να φτάσω στο καράβι, ήταν ποτέ δυνατόν να άφηνα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μου άδειο, ή με ελάχιστη βενζίνη;

Είδα λοιπόν τον δείχτη πριν ξεκινήσω, κατά τις τρείς και μισή το πρωί όπως πάντα Για περισσότερα πατήστε εδώ

    Πέρασε ο καιρός πάλι και ήδη βαδίζαμε τους πρώτους μήνες του 2005 όταν έτρεχα μια Τετάρτη στους δρόμους και στα καταστήματα της πόλης μας, να καλύψω όπως πάντα τους πατέρες από τις εβδομαδιαίες, αλλά κι από τις έκτατες ανάγκες εκείνης της ημέρας, αφού τα ξημερώματα της Πέμπτης, πάλι θα τα πήγαινα στο μοναστήρι μας με την έκτακτη εντολή του επιτρόπου εκείνης της χρονιάς βέβαια.

Έφτασα κατά τις τέσσερεις εκείνη τη ημέρα στο σπίτι μου, τελειώνοντας από τις αγορές μου κι όπως έπρεπε, καθίσαμε μαζί με την γυναίκα μου στο τραπέζι Για περισσότερα πατήστε εδώ

   Κι ενώ γινόταν όλα αυτά που σας ανάφερα για τον νεαρό ανεψιό μου, λεπτό δεν ξέχασα την εργασία μου. Καθημερινά όπως πάντα βρισκόμουν στην αγορά, έστω κι αν είχα σαν αξεσουάρ τον νεαρό μαζί μου κι όπως έπρεπε, ανεπηρέαστος από το δικό του πρόβλημα έκανα τις αγορές μου.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα των πατέρων όμως, πότε με ημερήσιες και πότε με νυχτερινές διαδρομές, με πολύ προσοχή μετέφερα τις ανάγκες της μονής μας στην Ουρανούπολη και με το ίδιο ενδιαφέρον όπως πάντα, Για περισσότερα πατήστε εδώ

     Αν και ήταν γειτονάκι μου το παιδί, δεν το γνώριζα, όπως δεν γνώριζα ότι ήταν ο γιός του μανάβη μας. Καθημερινά μιλούσα με τον πατέρα του για ένα σωρό θέματα και ποτέ του δεν μου ανάφερε, ότι το παιδί του είχε πέσει στα ναρκωτικά κι ότι μαζί με κάποιον άλλον ομοιοπαθή νεαρό κι επίσης γειτονάκι μας, προσπαθούσαν να απεξαρτηθούν στο μοναστήρι μας.

Εγώ όμως, κοντά τρία χρόνια έβλεπα το παιδί του στο μοναστήρι και πολλές φορές μου έκανε καφέ όταν ήταν απασχολημένος στο αρχονταρίκι. Ήταν τόσο καλό παιδί μάλιστα, που νόμιζα ότι ήταν δόκιμος κι ότι μάλλον θα τον κρατούσαν για Για περισσότερα πατήστε εδώ