Ήρθε ωστόσο ο καιρός κι όπως έπρεπε, πείρα την άδειά μου κι αφού την χαρήκαμε στο Βελβεντό κατά το πρόγραμμά μας, επιστρέψαμε στην έδρα μας αρκετά ευχαριστημένοι στα τέλη Αυγούστου κι έτσι, με πολύ καλή διάθεση ανέλαβα ξανά της υποχρεώσεις μου προς το μοναστήρι μας.
Μπαίνοντας στον Οκτώβριο μήνα μάλιστα, απανωτά πήγαινα στην Ουρανούπολη για τους γνωστούς λόγους κι αφού κάλυψα όλα τα κενά που άφησα με την άδειά μου, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Καλοκαίριασε εν τω μεταξύ και οι νυχτερινές, όπως και οι ημερήσιες διαδρομές μου προς την Ουρανούπολη δεν έλεγαν να σταματήσουν, για τον λόγο ότι έπρεπε να καλύψω τους πατέρες και την μονή μας, από τις προβλεπόμενες ανάγκες δύο μηνών μέσα στα όρια του Ιουλίου, αφού λόγω διακοπών, ολόκληρο τον μήνα Αύγουστο θα έλειπα από τα καθήκοντά μου.
Μπορεί να συνήθισα τους νυχτερινούς ελέγχους από τα όργανα της τάξης και να μην ξαφνιαζόμουν όταν τους συναντούσα, ακόμη κι εκεί που δεν περίμενα να βρίσκονται, αλλά και μέχρι να μου επιτραπεί η συνέχιση του ταξιδιού μου, με αρκετό άγχος τους αντιμετώπιζα όπως σας είπα, γιατί ποτέ δεν ήξερα τι θα μου προέκυπτε μετά από τον έλεγχό τους.
Εκείνο τα χρονικό διάστημα όμως και τους γνωστούς συνοριοφύλακες συναντούσα να κάνουν τις νυχτερινές όπως και τις ημερήσιες υπηρεσίες τους στο οδικό δίκτυο που χρησιμοποιούσα για τις ανάγκες της μονής μας και τους συναντούσα τόσο συχνά μάλιστα, ώσπου τους έγινα γνωστός κατά κάποιον τρόπο.