Μια φορά την εβδομάδα όπως σας είπα πήγαινα στην Ουρανούπολη για τις ανάγκες της μονής μας και τις περισσότερες φορές, έχοντας παρέα τους μοναχούς μας έκανα τις διαδρομές μου.
Με αυτούς συνταξιδεύοντας λοιπόν, μου δινόταν η ευκαιρία, όπως και η δυνατότητα αν θέλετε, να τους εξιστορώ πολλά καθ’ οδόν από την δική μου κοσμική ζωή, αλλά και να ακούω από αυτούς περιστατικά από τις δικές τους ιδιαίτερες μοναχικές στιγμές, από τις οποίες βέβαια, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Από την στιγμή που άρχισα να εργάζομαι για το μοναστήρι μας, έμαθαν και πολλοί λαϊκοί φίλοι της μονής την σχέση που απέκτησα, όπως έμαθαν από τους μοναχούς και τα δρομολόγια που ακολουθούσα, γι’ αυτό και δεν ήταν λίγοι αυτοί που ζητούσαν την άδεια από τον γέροντά μας να ταξιδεύουν μαζί μου, όταν ήθελαν να κάνουν προσκυνηματική επίσκεψη στο Άγιο Όρος και στο μοναστήρι μας κατ’ επέκταση.
Βαδίζοντας λοιπόν στον Μάρτιο μήνα εκείνης της χρονιάς, βρέθηκα στην Ουρανούπολη και πάλι ένα πρωινό, προκειμένου να βάλω στο πρώτο καράβι της γραμμής, τις προμήθειες που έφερα με το φορτηγάκι μου, σκοπεύοντας να καλύψω τις ανάγκες της μονής μας.
Μπήκαμε οριστικά πια στο 2000 και στην νέα αποχή όπως μας την ονόμασαν οι πολιτικοί μας, όπως κι αυτοί που είναι πίσω τους και τους κατευθύνουν. Και χωρίς να το υποψιαστούμε εμείς, με πολύ μελετημένες κινήσεις στην συνέχεια και για το καλό μας δήθεν, άρχισαν όλοι μαζί να μας μαντρώνουν και να μας οδηγούν μαθηματικά πλέον στην ολική μας καταστροφή.