Πέρασε όμως ο καιρός και βαδίζοντας τους μήνες γρήγορα θα έλεγα, βρεθήκαμε στον Νοέμβριο μήνα, όπως και σύμφωνα με το Αγιορείτικο εορτολόγιο, στις ημέρες που το μοναστήρι μας τιμούσε την Αγία Αναστασία την Ρωμαία πανηγυρικά όπως πάντα.
Κι επειδή περιμέναμε πολλούς επισκέπτες και πάλι, όχι μόνον κάλυψα τις ανάγκες των πατέρων, της μονής και των επισκεπτών της, αλλά κα κουρασμένος καθώς ήμουν, ζήτησα από τον γέροντά μας την ευλογία να παραβρεθώ κι εγώ ανάμεσά τους ως προσκυνητής και μάλιστα από την προπαραμονή της πανήγυρής μας.
Ο γέροντάς μας βέβαια, ευχαρίστως μου το επέτρεψε, οπότε πήγα να βρω Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πιάσαμε τον Ιούλιο εν τω μεταξύ κι ένα πρωινό βρισκόμουν στην αγορά της πόλης μας σύμφωνα με το πρόγραμμά μου, όπου κι έκανα τις αγορές μου, αυτές δηλαδή που οι πατέρες της μονής μας μου έδωσαν να κάνω κι επειδή ήταν αρκετές, μέχρι και τις δώδεκα έτρεχα εκεί προκειμένου να τις ολοκληρώσω.
Μπήκαμε στον Ιούνιο πια εκείνης της χρονιάς κι επιστρέφοντας στο σπίτι μου ένα πρωινό, μετά από την εκφόρτωση των προμηθειών που επιχείρησα στο γνωστό καραβάκι της Ουρανούπολης, στάθηκα να κοιμηθώ για λίγο έστω, έξω από τον αρχαιολογικό χώρο που διαθέτουν τα Στάγιρα της Χαλκιδικής.
Όταν ξεφόρτωνα τις προμήθειες μου στο καραβάκι, ήταν πολύ νωρίς το πρωί όπως σας το ανάφερα πολλές φορές και ποτέ σχεδόν δεν ήμουν μόνος μου εκεί, δεδομένου ότι και άλλοι όπως εγώ έκαναν τα ίδια με μένα, ανάμεσα στους οποίους ήταν και μοναχοί.