Με το που έφυγε ο Γιώργος όμως, ήρθαν στο μυαλό μου ένα σωρό σχετιζόμενες με το θέμα μας σκέψεις, από αυτές δηλαδή που θα μπορούσα να του τις προσθέσω προς μελέτη κι εξέταση αν μου διέθετε χρόνο κι ενδεχομένως θα ήθελε να τις ακούσει.
Αυτό το ενδεχόμενο βάζοντας στο μυαλό μου λοιπόν, άρχισαν να αναπτύσσονται κι από μόνες τους αυτές μέσα μου και χωρίς να το προσπαθήσω εγώ, στον Γιώργο απευθυνόταν από κεκτημένη ταχύτητα, σαν να ήταν παρών κι όντως δήλωνε ότι θα ήθελε να τις ακούσει.
Είδες, Γιώργο; Πώς βάζουν αυτοί μπροστά από την δική τους ωμή απιστία, τους δήθεν επιστήμονες να την στηρίζουν, για να κρύψουν πίσω από αυτούς την δική τους αφελή συμπεριφορά;
Δεν τους φτάνει δηλαδή, που με την θέλησή τους επιμένουν να ζουν ως τυφλοί, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Αυτά λοιπόν έλεγα την ημέρα της πρωτοχρονιάς στα εγγόνια μας παρουσία και του γείτονά μας Γιώργου, ο οποίος και ζήτησε πριν μας χαιρετήσει φεύγοντας λόγω υποχρεώσεων, να ακούσει και την συνέχεια της ιστορίας που του κίνησε το ενδιαφέρον.
Ενώ εγώ λοιπόν έλεγα αυτά στα παιδιά, κατέβηκε στον δρόμο πριν από λίγο ο μικρότερος από τα παιδιά μου εκ του οποίου έχουμε τα εγγόνια μας, προκειμένου να φέρει επάνω κάτι που ξέχασε στο αυτοκίνητό του. Μαζί με αυτό όμως, μας έφερε κι έναν παιδικό του φίλο όταν ανέβηκε στο σπίτι, για να μας ευχηθεί κι αυτός λόγο της ημέρας, καλή χρονιά.