Μπήκαμε στις πρώτες μέρες του Ιουνίου εν τω μεταξύ και οι νυχτερινές μου διαδρομές συνέχισαν να με δυσκολεύουν, λόγω του ότι ακόμη αντιμετώπιζα ομίχλες, οι οποίες ήταν και πολύ πυκνές θα έλεγα. Πολλές φορές μάλιστα, ούτε και τον δρόμο μπορούσα να διακρίνω εξαιτίας τους.
Αυτό βέβαια, εκτός από κουραστικό, γινόταν και πολύ χρονοβόρο για την δική μου περίπτωση, αφού είχα ορισμένο χρόνο εντός του οποίου έπρεπε να βρίσκομαι στον προορισμό μου. Από τις πολλές φορές όμως Για περισσότερα πατήστε εδώ
Το αυτοκίνητο βέβαια το προσπαθούσε, αλλά εγώ έριχνα την ευθύνη στα συνεργεία που το πήγαινα, οι μηχανικοί των οποίων, για υποχόνδριο με είχαν από τότε που το απέκτησα, αφού από εγωισμό και μόνον, δεν μπορούσαν να παραδεχθούν ότι όσα κι αν ήξεραν, μπροστά σ’ αυτά που δεν ήξεραν, μάλλον ήταν πολύ λίγα και άδικα προσπαθούσα εγώ να τους το θυμίσω.
Κι ο Φεβρουάριος με χιόνια μας υποδέχτηκε εκείνη την χρονιά κι αυτά ήταν τόσα, που ο Γέροντας μας, πάλι δεν μου επέτρεπε να κάνω νυκτερινά δρομολόγια προκειμένου να τους μεταφέρω τα απαραίτητα, με την δικαιολογία ότι φοβόταν, μη τυχόν και μου συνέβαινε καθ’ οδόν κάποιο ανεπιθύμητο ατύχημα.
Μπήκαμε στα Χριστούγεννα εν τω μεταξύ, όπως και υποδεχτήκαμε την νέα χρονιά του 1998 στην συνέχεια, αν κι εγώ προσωπικά πολύ λίγο χάρηκα την άφιξη της θα έλεγα, λόγω του άγχους που φορτώθηκα προ ημερών, εξαιτίας της κλοπής που μου προέκυψε.