Απασχολημένοι κι εμείς από την εμφάνιση της Αθηναίας μάνας στον ίδιο χώρο, μάλλον ξεχάσαμε τα δικά μας προβλήματα, γι’ αυτό και τρομάξαμε περισσότερο από τις άλλες φορές, όταν για τρίτη φορά είδαμε τους γιατρούς να πετάγονται έξω από την εντατική με τον ίδιο θορυβώδη και εντυπωσιακό τρόπο, αναζητώντας να βρουν εμένα και πάλι ανάμεσα στους παρευρισκόμενους συνοδούς ασθενών.
Βλέποντάς με όμως καθισμένο στις καρέκλες, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πέρασαν οι ώρες όμως και κατά τις έξη το απόγευμα της Παρασκευής που διανεύαμε, πετάχτηκαν για δεύτερη φορά οι γιατροί έξω από την εντατική με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως και το πρωί δηλαδή κι αφού με εντόπισαν, πάλι ρωτούσαν σαστισμένοι να τους πω αν ήξερα, τίνος ήταν το νούμερο τηλεφώνου που μου ανάφεραν.
Συνοδευόμενος λοιπόν από τους δύο συγγενείς μας, βγήκαμε όντως πολύ προβληματισμένοι από το γραφείο του γιατρού και κατευθυνθήκανε προς στην αυλή της νευρολογικής κλινικής στην συνέχεια, προκειμένου να ενημερώσουμε και τους υπόλοιπους συγγενείς μας, οι οποίοι με επίσης πολύ αγωνία περίμεναν να ακούσουν αυτά που θα μας έλεγε ο χειρούργος.
Σαν άκουσα τον χειρούργο να βάζει συνεχώς τον Θεό μπροστά από κάθε του ενέργεια, ηρέμησα θα έλεγα, αφού και βεβαιώθηκα πλέον, ότι αυτός τουλάχιστον ήξερε και τι έλεγε και τι έκανε. Συνεχίζοντας όμως αυτός να μου μιλάει, μου ανάφερε και τι θα έκανε αμέσως μετά.