Ένα πρωινό λοιπόν, περνούσα συμπτωματικά από την γειτονιά του ζωγράφου φίλου μου και συνοδοιπόρου στα πνευματικά αδελφού μου κι αφού τον θυμήθηκα, σκέφτηκα να του κάνω μια επίσκεψη, προκειμένου να διαβάσω και λίγο από την καινή διαθήκη, από αυτήν δηλαδή που αυτός μου διέθετε εκεί, έως ότου πιώ τον καφέ που πάντα μου προσέφερε.
Μπαίνοντας στο ατελιέ του όμως, τον είδα να βγαίνει φουριόζος έξω από αυτό, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Από τότε λοιπόν που για δεύτερη φορά από πεθαμένος, βρέθηκε στην ζωή ο καρδιοπαθής πεθερός μου, ζούσε με το ενδεχόμενο να μείνει για τρίτη και τελευταία φορά στον τόπο όπως λέμε, λόγο της κατάστασης της ταλαιπωρημένης του καρδιάς και δεν χρειαζόταν να κάνει κάτι κοπιαστικό για να το πετύχει.
Μπήκαμε στον 1987 εν τω μεταξύ κι αφού πέρασαν τρεις μήνες μετά από την έναρξή του, πήγαμε παρέα με τον ηλεκτρολόγο φίλο μου να δούμε, όπως και να πάρουμε την ευχή του πατρός Παϊσίου, αυτού δηλαδή που τώρα τον τιμούμε ως Άγιο πλέον. Και πήγαμε να τον δούμε τότε εμείς, όταν αυτός ήταν ασθενής και βρισκόταν εγκατεστημένος για λόγους θεραπείας, στο γνωστό γυναικείο μοναστήρι της Σουρωτής.
Πέρασε αρκετός καιρός από την πρώτη μου επίσκεψη στο Άγιο Όρος κι επειδή τότε που την έκανα, ένας περίεργος πυρετός δεν μου επέτρεψε να δω όπως και να εξετάσω με την ησυχία μου όσα θα ήθελα, μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω την δεύτερη επίσκεψη, καθόλου δεν το καθυστέρησα, αμέσως την προγραμμάτισα.