Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που συνάντησα τον δάσκαλο και τους φίλους του στο καφέ της γειτονιάς μας και μάλλον τους ξέχασα θα έλεγα. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου όμως ένα πρωινό από το σούπερ της γειτονιάς μας, στον πεζόδρομο τον συνάντησα κι έξω από ένα καφέ μάλιστα να συζητά με μια παρέα ανθρώπων.
Κι όπως άκουσα όταν βρέθηκα δίπλα τους, την δυσφορία τους δήλωναν προς τον ιδιοκτήτη του καφέ, για την άρνησή του να τους δεχθεί στον εξωτερικό του χώρο, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Απαντώντας ο δάσκαλος στην πρόταση που τους έκανα πριν, να πούμε δηλαδή και κάτι αν ήθελαν για την εδραίωση της πίστης μας, έλεγε χαριτολογώντας. Θα βραδιάσουμε αν πιάσουμε αυτό το θέμα, αλλά και καλό θα μας κάνει συμπλήρωσε, να ακούσουμε και μια τέτοια αναφορά, γιατί όλοι νομίζουμε ότι πιστεύουμε στον Θεό, αλλά όπως αποδεικνύεται από την συμπεριφορά μας, στους φόβους μας μάλλον πιστεύουμε κι αυτοί είναι που κατευθύνουν την ζωή μας.
Μια και μου είπες δάσκαλε, ότι θα ήθελαν να ακούσουν περισσότερα οι φίλοι σου, γύρω από αυτά που ήδη σας είπα κι αφορούν το όλο θέμα της παρουσίας του κορωνοϊού στην ζωή μας, θα σου έλεγα κι εγώ, ότι δεν έχω καμιά αντίρρηση να συναινέσω στο αίτημά σου, αφού όπως σας είπα άλλωστε, είναι πολλά αυτά που βρίσκονται συνωστισμένα μέσα μου κι από μόνα τους θέλουν να ειπωθούν.
Για ένα καφέ βγήκα από το σπίτι μου το απόγευμα και στην γειτονιά μας θέλησα να τον απολαύσω έστω και μόνος όπως το προγραμμάτισα και ήδη εκεί βρισκόμουν ψάχνοντας να βρω ελεύθερο τραπεζάκι να καθίσω, σε όποιο από τα πέντε καφέ της ίδιας κατηγορίας βρίσκονται εκεί εγκατεστημένα και στον ίδιο μικρό πεζόδρομο να μου το διαθέσει.