Δεν ήταν βέβαια η πρώτη μου φορά που πήγαινα τα χαράματα προς την Ουρανούπολη και προπαντός, δεν ήταν άγνωστη σ’ εμένα η διαδρομή, όπως και η ποσότητα καυσίμου που έπρεπε να έχει το αυτοκίνητό μου, μέχρι να φτάσω ασφαλώς στον προορισμό μου.
Αφού τα μετρούσα όλα, ακόμη και το λεπτό του χρόνου που έπρεπε να έχω στην διάθεσή μου μέχρι να φτάσω στο καράβι, ήταν ποτέ δυνατόν να άφηνα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μου άδειο, ή με ελάχιστη βενζίνη;
Είδα λοιπόν τον δείχτη πριν ξεκινήσω, κατά τις τρείς και μισή το πρωί όπως πάντα κι από την αποθήκη που έπαιρνα τα κατεψυγμένα ψάρια το έκανα. Αλλά κι όταν πέρασα μπροστά από το βενζινάδικο της περιοχής, πάλι τον κοίταξα, ώστε να ελέγξω για δεύτερη φορά την ποσότητα καυσίμου που διέθετα.
Δεν ξέρω πως έγινε αυτό, αλλά ξεγελάστηκα θα έλεγα από το ύψος που βρισκόταν ο δείκτης και σίγουρος πια ότι τα καύσιμα μου ήταν αρκετά, όχι μόνον να πάω μέχρι την Ουρανούπολη, αλλά και να επιστρέψω από εκεί με ασφάλεια, συνέχισα την πορεία μου ικανοποιημένος.
Από συνήθεια κι αυτό, πολλές φορές ακόμη τον κοίταξα καθ’ οδόν μέχρι να φτάσω στην έξοδο προς τον Σταυρό, όπως οδηγούσε ο παλιός δρόμος της Καβάλας και πάντα ικανοποιημένος έμενα από την ένδειξή του.
Μόλις πλησίασα λοιπό στην διασταύρωση του Σταυρού, έκπληκτος έβλεπα, ότι μου άναψε κόκκινο λαμπάκι, υποδηλώνοντας ότι μου έμεινε λίγο καύσιμο. Κι αυτό ακόμη, θα μου ήταν αρκετό μέχρι να φτάσω στην Ουρανούπολη, αλλά στα όρια θα ήταν και για λίγα μέτρα ενδεχομένως να μη μπορούσα να πλησιάσω στο καράβι.
Επειδή δεν διανυκτέρευε κανένα βενζινάδικο σ’ αυτήν την διαδρομή και στον Σταυρό δεν ήμουν σίγουρος ότι εύρισκα ανοιχτό, μάλλον στην Ασπροβάλτα θα βρω είπα ακολουθώντας τον λογισμό μου, οπότε, συνέχισα την πορεία μου προς αυτήν την κατεύθυνση.
Έντεκα χιλιόμετρα είναι η απόσταση που σκέφτηκα να διανύσω ελπίζοντας να βρω βενζινάδικο κι από πείρας ήξερα, ότι τουλάχιστον πέντε από αυτά υπήρχαν στην ίδια διαδρομή. Κάποιο θα ήταν ανοιχτό εκείνη την ώρα υπέθετα, οπότε, θα μπορούσα να ενισχύσω με βενζίνη το ρεζερβουάρ μου. Δυστυχώς όμως, όλα ήταν κλειστά.
Απογοητευμένος από το αποτέλεσμα, άρχισα να στενοχωριέμαι πλέον και πολύ μάλιστα, γιατί αν συνέχιζα από την διασταύρωση του Σταυρού, υπήρχε περίπτωση να με φτάσει η βενζίνη μέχρι να μπω στο καράβι. Με την προσθήκη των είκοσι επιπλέον χιλιομέτρων στην διαδρομή μου όμως, μάλλον θα έμενα στον δρόμο κι αυτό καθόλου καλό δεν ήταν για τα ψάρια που μετέφερα.
Αλλά και χρόνο πολύ έχασα ψάχνοντας για βενζινάδικο, οπότε, στην μπουγάτσα της Ασπροβάλτας στάθηκα και με αγωνία ρωτούσα τους ανθρώπους να μου πουν αν υπήρχε κάπου ανοικτό. Από τότε που ήρθαν οι Αλβανοί έλεγαν αυτοί, κανένα δεν διανυκτερεύει. Περίμενε όμως και στις οκτώ θα ανοίξουν, οπότε, θα κάνεις την δουλειά σου.
Καλά έλεγαν αυτοί, αλλά εγώ είχα κατεψυγμένα στο αυτοκίνητο κι αν έμενα εκεί μέχρι να πάρω βενζίνη, θα έχανα το πρωινό καράβι και το επόμενο θα με κατέβαζε στο μοναστήρι μετά τις μία το μεσημέρι.
Μετά από τόσα χρόνια έλεγα ταπεινωμένος, έκανα λάθος υπολογισμό κι όπως έγινε, θα απολογούμαι τώρα στους πατέρες για την ζημιά που θα τους προκαλέσω, αφού όχι μόνον τα ψάρια θα ξεπαγώσουν, αλλά και τα υπόλοιπα θα χαλάσουν από τα νερά που θα πέφτουν επάνω τους.
Αυτά λέγοντας λοιπόν, πάρκαρα έξω από ένα βενζινάδικο κι εκεί έμεινα να περιμένω με υπομονή, τις συνέπιες της απροσεξίας μου. Κάλεσα το εκατό όμως κι αφού ανάφερα και σ’ αυτούς το πρόβλημά μου, τους είπα μήπως μπορούσαν να ζητήσουν αυτοί από κάποιον πρατηριούχο την βοήθεια που χρειαζόμουν.
Αν και με συμβούλεψαν να προσέχω άλλη φορά τα αποθέματα των καυσίμων πριν αναχωρώ από το σπίτι μου, μου έλεγαν ότι δεν ήξεραν σε ποιόν θα μπορούσαν να απευθυνθούν σχετικά, αλλά και δεν μπορούσαν να υποχρεώσουν κάποιον από αυτούς να με συμπαρασταθεί.
Ωστόσο, μου υπέδειξαν να πάω στον Σταυρό, αφού όπως έλεγαν, εκεί ποιο σίγουρα θα εύρισκα ανοιχτό βενζινάδικο. Εγώ θεώρησα την Ασπροβάλτα για ποιο σίγουρο βενζινάδικο κι αυτός ήταν ο λόγος που πήγα εκεί. Μια κι απέτυχα όμως, τι να έμενα στην Ασπροβάλτα, τι στον Σταυρό, αφού έτσι κι αλλιώς θα έχανα το καράβι, πήρα τον δρόμο της επιστροφής και πήγαινα προς τον Σταυρό.
Στην διασταύρωση όμως, συνάντησα το αυτοκίνητο του εκατό που έκανε υπηρεσία και με αυτήν την ευκαιρία, τους αστυνομικούς ρώτησα να μου πουν αν υπήρχε ανοιχτό βενζινάδικο στον Σταυρό. Αν είσαι τυχερός είπαν αυτοί, μπορεί και να το προλάβεις, γιατί εκεί ήμασταν πριν από λίγο κι ετοιμαζόταν να το κλείσει ο πρατηριούχος.
Μόλις τους ευχαρίστησα για την πληροφορία, καπνός έγινα. Ένα λεπτό ακόμη αν αργούσα, θα έφευγε ο άνθρωπος, γιατί τον πρόλαβα την στιγμή που έβαζε τα κλειδιά στη τσέπη του, αφού μόλις είχε κλείδωσε και η ώρα ήταν πέντε και τέταρτο όπως έβλεπα.
Αν δεν μου βάλεις βενζίνη του έλεγα, έστω και λίγη μέχρι να φτάσω στην Ουρανούπολη, θα μου χαλάσουν τα ψάρια που μεταφέρω και η ζημιά που θα πάθω είναι πολύ μεγάλη. Άνοιξε σε παρακαλώ και βοήθησέ με να φύγω πριν είναι πολύ αργά για μένα και τα ψάρια μου.
Αν ανέβαινα στο σπίτι μου έλεγε κι αυτός, δεν θα κατέβαινα από εκεί, μακάρι να είχες και τον Θεό μπάρμπα. Αφού με πρόλαβες όμως, έλα να σου βάλω βενζίνη και τρέχα να προλάβεις το καράβι, αν και πιστεύω ότι θα το χάσεις, αφού μια ώρα και κάτι θέλεις από εδώ μέχρι την Ουρανούπολη με αυτό το φορτηγάκι.
Αυτά μου έλεγε ο άνθρωπος ενώ ξεκλείδωνε το βενζινάδικο και αμίλητος μετά σήκωνε την μάνικα να μου βάλει βενζίνη. Όταν μου είπε σου φτάνουν πενήντα ευρώ, σταμάτησε την μάνικα και με καμάρι έλεγε, ότι αυτός τουλάχιστον έκανε το καθήκον του κι ότι πολύ θα ήθελε να το κάνω κι εγώ, αλλά με τίποτε δεν το πίστευε.
Λέγοντάς του δε, ότι για να προλάβω το καράβι και να μπω πρώτος σ’ αυτό με το φορτηγάκι μου, στις έξη παρά δέκα το αργότερο πρέπει να βρίσκομαι στην Ουρανούπολη, πολύ γέλασε μαζί μου θεωρώντας το απίθανο.
Και στις έξη και μισή να φτάσω, θα το προλάβω του έλεγα, αφού αυτήν την ώρα φεύγει καράβι. Αυτό όμως θα κουράσει το αυτοκίνητό μου, γιατί θα υποχρεωθώ να το κατεβάζω και να το ανεβάζω ξανά στο καράβι στις σκάλες που πιάνει, για να κατέβουν τα αυτοκίνητα που φτάνουν στον προορισμό τους. Για να μην μου συμβεί αυτό λοιπόν, πρέπει να βρεθώ έγκαιρα στην Ουρανούπολη.
Αυτά λέγοντας στον πρατηριούχο, τον ευχαρίστησα κι έφυγα τρέχοντας από τον Σταυρό, όσο κι αν γελούσε αυτός με το πάθημά μου. Κι αφού είχα αρκετή βενζίνη στο ρεζερβουάρ μου, καθόλου δεν την λυπήθηκα. Έβαλα την τρίτη πάλι να με υπακούει και στα πολύ γεμάτα πήγαινα.
Όταν εύρισκα στην διαδρομή μου, έστω και λίγο ισιάδι, πατούσα το γκάζι αρκετά στην προσπάθειά μου να ξεκουράσω την μηχανή του βάζοντας μεγαλύτερη ταχύτητα και σε είκοσι πέντε λεπτά για την ακρίβεια, στην σκάλα της Ουρανούπολης βρισκόμουν.
Βλέποντάς όμως το πλήρωμα του καραβιού να βρίσκομαι έγκαιρα στην προβλήτα, αμέσως με κάλεσαν να μπω στο καράβι κι όπως έπρεπε, στην θέση μου με έβαλαν να παρκάρω και στο μοναστήρι μας θα κατέληγα μετά από δύο ώρες.
Οι πατέρες μου ζήτησαν να μπω με το φορτηγάκι μου στο μοναστήρι, αφού ακόμη με υποχρέωνε ο έχων αυξημένες αρμοδιότητες μοναχός, να ξεφορτώνω τα μεταφερόμενα στο καράβι και να τα συνοδεύω χωρίς το αυτοκίνητό μου αν υπήρχε λόγος να βρίσκομαι προσωπικά εκεί.
Γνωρίζοντας λοιπόν οι πατέρες, ότι αρκετά ευαίσθητα, όπως και αρκετά βαριά πράγματα τους πήγαινα, αυτοί έκλεισαν θέση στο καράβι για την είσοδό μου με το αυτοκίνητο στο μοναστήρι κι αφού το ήξερα από πριν αυτό, κανόνισα έτσι το πρόγραμμά μου, ώστε να βρίσκομαι στην ώρα μου, αλλά και στην υπακοή εστιασμένος, όπως κι αν υποχρεώθηκα να την ακολουθήσω από την έλλειψη καυσίμου που μου παρουσιάστηκε.
Μιχάλης Αλταλίκης
