Στο ίδιο χρονικό διάστημα όμως, οργανώθηκε και στον δικό μας κλάδο ένας συνδικαλιστικός φορέας. Αυτός λοιπόν, ιδρύθηκε τότε και για πρώτη φορά στα χρονικά, προκειμένου να εξυπηρετεί και να υπερασπίζεται με την παρουσία του, τα συμφέροντα των εργαζόμενων στις εταιρίες διεθνών μεταφορών.
Μ’ αυτήν την προσχηματική δικαιολογία δηλαδή μας παρουσίασαν την ίδρυσή του οι οργανωτές του και με πολύ ζήλο μάλιστα μας βεβαίωναν, ότι μόνον τα εργασιακά μας συμφέροντα θα υπερασπιζόταν αυτός και τίποτε άλλο, ως μοναδικός κι επίσημος φορέας όλων μας.
Χαρήκαμε είναι αλήθεια για την ίδρυσή του, όπως και για τον σκοπό του άλλωστε, αλλά και πολύ περισσότερο για την αποκομματικοποιημένη θέση του, δεδομένου ότι εμείς ήμασταν πολύ λίγοι αριθμητικά, πολύ απομακρυσμένοι μεταξύ μας, αλλά και σε πάρα πολλές εταιρείες απασχολημένοι εργασιακά κι εξ αιτίας αυτού, δεν ήταν δυνατόν να διεκδικήσουμε συλλογικά κάτι σοβαρό και για όλους μας από τους εργοδότες μας, αφού κι αυτοί πολλοί ήταν, αλλά και δεν θέλαμε να εμπλέξουμε τις δικές επιδιώξεις, με αυτές των κομμάτων.
Αφού έτσι μας τον παρουσίασαν όμως, όλοι σχεδόν συναίνεσαν στην διατήρηση της ύπαρξή του, ελπίζοντας βέβαια ότι θα μπορούσαν μέσω αυτού να διευθετηθούν και τα δικά μας εργασιακά αιτήματα, τα οποία από αρκετά χρόνια πριν ήταν υποβαθμισμένα.
Βλέποντας λοιπόν οι οργανωτές την καλοπροαίρετη διάθεση όλων μας, με το δίκαιό τους ζητούσαν από τους συναδέλφους μας στην συνέχεια, να εγγραφούν και στους καταλόγους του, προκειμένου να γίνετε όχι μόνον με τα λόγια η παρουσία μας σ’ αυτόν, αλλά κι ονομαστικά να φαίνεται η συμμετοχή μας στις επιδιώξεις του.
Για την ιστορία πάντως σας αναφέρω, ότι ο κλάδος των εργαζόμενων τότε στις εταιρείες διεθνών μεταφορών δεν ήταν μεγάλος κι ότι μετά βίας απαριθμούσε δυο χιλιάδες περίπου μέλη Αθηνών και Θεσσαλονίκης μαζί.
Από αυτούς όμως, εγγεγραμμένοι στα αρχεία του ιδρυθέντος φορέα, εμφανιζόταν μόνον εκατό μέλη όπως διαπιστώσαμε εκ των υστέρων, οι οποίοι όμως, δεν ήταν μόνον κομματικά τοποθετημένοι εκεί, αλλά και κατευθυνόμενοι από αυτά.
Μόλις μας ανακοινώθηκε αυτό βέβαια, αμέσως σταμάτησαν να ενδιαφέρονται οι συνάδελφοί μας για την ύπαρξή του φορέα μας, όσο καλός κι αν τους ακουγόταν ο λόγος της ίδρυσής του, αφού με κανένα τρόπο δεν ήθελαν να εμπλέξουν τα εργασιακά τους συμφέροντα, με τις κρυφές επιδιώξεις των κομμάτων όπως είπαμε.
Στο ίδιο κλήμα με τους εργαζόμενους, τοποθετήθηκαν και οι εργοδότες μας, οι οποίοι πληροφορήθηκαν μεν την ίδρυσή του, αλλά και δεν ήταν αρνητικοί προς αυτόν. Θέλησαν κι αυτοί δηλαδή να βοηθήσουν την ίδρυση του φορέα μας, αλλά και δεν ήθελαν να δώσουν αφορμή στα κόμματα να τους διαλύσουν κι αυτούς, οι κομματικά κατευθυνόμενοι συνδικαλιστές που θα τον διοικούσαν.
Μη μπορώντας λοιπόν να ξεπεραστούν αυτοί οι φόβοι, δεν έλεγε να γίνει κάποια σοβαρή κίνηση εγγραφών στους καταλόγους του. Οι ιδρυτές του φορέα μας όμως, αλλά και οι κομματικά υποκινούμενοι συνάδελφοί μας, σημασία δεν έδιναν για τους λόγους που εμπόδιζαν την εγγραφή των υπολοίπων κι επειδή αυτήν την εντολή είχαν προφανώς από τα κόμματα τους, μόνον μ’ εκείνους τους εκατό έκαναν εκλογές και μέσω αυτών έβγαζαν το προεδρείο τους.
Αυτό πάλι, μ’ αυτά τα δεδομένα έκανε τις προσεγγίσεις του προς τους συναδέλφους μας, όπως και προς τους εργοδότες μας, αλλά κανείς δεν τους άκουγε με το απαιτούμενο ενδιαφέρον κι έτσι, κανένα όφελος δεν μπορούσε να προκύψει για εμάς και τον συνδικαλιστικό μας φορέα.
Ωστόσο όμως, τόσο οι συνάδελφοι μας, όσο και οι εργοδότες μας, διεμήνυσαν στους ιδρυτές του, ότι αν έβαζαν στο προεδρείο τους ανθρώπους κοινά αποδεκτούς, αλλά και αποκοματικοποιημένους, τότε ανεπιφύλακτα θα μπορούσαν να εγγραφούν όλοι οι συνάδελφοι μας κι αφού έτσι γινόταν, ευχαρίστως θα άκουγαν και οι εργοδότες μας τα προβλήματά μας.
Μετά από πολλές πιέσεις προς αυτήν την κατεύθυνση, δέχτηκαν τελικά οι ιδρυτές του φορέα μας να κάνουν νέες εκλογές και συμφώνησαν με τις υποδείξεις των συναδέλφων και των εργοδοτών μας, ότι μάλλον έπρεπε να βάλουν νέα πρόσωπα στο ψηφοδέλτιό τους κι ανάμεσα σ’ αυτούς να βάλουν κι εμένα προσωπικά, ως πρώτο προτεινόμενο πρόσωπο.
Με αυτήν την προσθήκη λοιπόν στο ψηφοδέλτιο τους, δύο προβλήματα μας θα λυνόταν. Πρώτον. Θα με ψήφιζαν όλοι οι συνάδελφοι μας κι έτσι θα είχαμε δυό χιλιάδες υπογραφές να διεκδικούν σοβαρά τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Και δεύτερον. Ευχαρίστως θα δεχόταν οι εργοδότες μας την δική μου παρουσία στις εταιρείες τους, προκειμένου να εξετάσουν τα αιτήματά μας, εφόσον βέβαια, τους επισκεπτόμουν ως πρόεδρος του κλάδου μας, δεδομένου ότι αυτήν την επιθυμία εξέφρασαν για την δική μου συμμετοχή στο ψηφοδέλτιό μας.
Αφού συμφώνησαν κι επ’ αυτού οι συνδικαλιστές μας, έγιναν τελικά οι εκλογές μας κι όπως αποδείχτηκε από το αποτέλεσμα, όντως με ψήφισαν οι περισσότεροι από αυτούς που για πρώτη φορά έλαβαν μέρος στην αναφερόμενη ψηφοφορία.
Δεν με ψήφισε όμως κανένας από τους πρώην ιδρυτές του, εις αντίθεση των όσων υποσχέθηκαν προεκλογικά και όταν ήρθε η ώρα να ορισθεί το προεδρείο μας, αποφάσισαν οι υπόλοιποι τέσσερεις εκ των πρώτων επιλεγέντων, να ορίσουν τον έναν πρόεδρο, τον άλλον γραμματέα, τον άλλον ταμεία και εμένα που πήρα τους περισσότερους ψήφους, μου έδωσαν την θέση του αντιπροέδρου, για να είμαι εκεί, χωρείς να έχω κανένα λόγο, αφού αυτοί θα υπερτερούσαν.
Απογοητευμένοι οι συνάδελφοι μας, αλλά και οι εργοδότες μας από την συμπεριφορά των κομματικά υποκινούμενων συναδέλφων μας, ούτε τους δέχτηκαν ποτέ στα γραφεία τους, ούτε και τους άκουσε ξανά κανείς. Έμειναν λοιπόν τα θέματα μας στο καινό κι όταν αργότερα τους ρωτούσα να μου πουν, γιατί έκαναν κάτι τέτοιο εις βάρος του εαυτού τους και των συναδέλφων τους, έλεγαν με παράπονο τα δικά τους.
– Πως να πηγαίναμε στα κόμματα μας και να τους λέγαμε, ότι χάσαμε την έδρα μας από αγνώστους; Και πως να τους λέγαμε, ότι δεν θα είχαν πλέον αυτοί πόδι στον δικό μας χώρο;
– Μα τώρα είστε όλοι κι όλοι εκατό. Μ’ εμένα πρόεδρο, θα ήθελαν να γραφούν στο σωματείο μας οι υπόλοιποι δύο χιλιάδες, δεν τους ενδιαφέρει αυτό;
– Δεν τους ενδιαφέρει αυτούς ρε συ, πόσοι είναι εγγεγραμμένοι σε έναν σύλλογο. Εκείνο που θέλουν, είναι να έχουμε την θέση του προέδρου, ή του ταμεία, ή του γραμματέα του και μέσω αυτού να επηρεάζουν όποιες καταστάσεις μπορέσουν. Η θέση του αντιπροέδρου, καθόλου δεν τους ενδιαφέρει, αφού είναι άνευ λόγου. Είτε είναι δηλαδή κανίς αντιπρόεδρος, είτε όχι, ένα και το αυτό. Γι’ αυτό και βάλαμε εσένα σ’ αυτήν την θέση, δεν το κατάλαβες;
– Όχι ρε σεις. Δεν το κατάλαβα. Όπως δεν καταλαβαίνω, γιατί θυσιάζετε τα δικά σας, όπως και τα συμφέροντα των συναδέλφων σας, για να έχει το κόμμα σας πόδι, σε ένα σωματείο έστω και ασήμαντο. Γι’ αυτό δηλαδή κάνετε εκλογές; Για να υπερηφανεύονται οι εργατοπατέρες σας, ότι κι αυτό το σωματείο είναι δικό τους; Γι’ αυτόν τον χαζό λόγο δηλαδή κάνετε όλη αυτήν την φασαρία, τρέχοντας πίσω από πιθανούς ψηφοφόρους;
Άκουγαν αυτοί, αλλά και τίποτε δεν έλεγαν. Ότι κι αν είπαμε εκεί όμως, τίποτε καλό δεν προέκυψε για τον κλάδο μας όπως καταλαβαίνετε. Λίγο πολύ, ήξερα βέβαια την νοοτροπία των κομματικών συνδικαλιστών, γι’ αυτό και δεν ήθελα να εμπλακώ σε εκλογές, όπως και σε συνδικαλιστικά έκτροπα.
Οι συνάδελφοί μας, όπως και οι εργοδότες μας όπως σας είπα, έκριναν επιβεβλημένη την δική μου συμμετοχή στις εκλογές του φορέα μας, οπότε δεν μπορούσα να αρνηθώ την πρώτη τους, αφού κάτι καλό για όλους μας περίμεναν να δουν.
Μαζί με τις δικές μας εκλογές όμως και οι φορτηγατζήδες είχαν παρόμοια προβλήματα εκείνο τον καιρό, μόνον που τα δικά τους προβλήματα ήταν κάπως διαφορετικά από τα δικά μας. Αυτοί λοιπόν. Μπορούσαν μεν να βρουν ανάμεσά τους πρόεδρο και γραμματέα, αλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν, για το ποιος θα ήταν ο ταμίας τους.
Ο λόγος φαινόταν χαζός αλλά και δίκαιο είχαν για την δυσκολία που αντιμετώπιζαν, δεδομένου ότι, όσους επέλεξαν κατά διαστήματα να τους εμπιστευτούν αυτήν την ευαίσθητη θέση, κατά μια περίεργη σύμπτωση, όλοι τους φρόντισαν να καταχραστούν το ταμείο τους και από τότε και μετά, είχαν προστριβές μεταξύ τους.
Παρ’ όλα αυτά όμως, όλοι τους ήθελαν αυτήν την θέση για τον εαυτό τους και κανείς τους δεν την εμπιστευόταν στον διπλανό του, λόγου του προβλήματος που τους προέκυψε. Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως και με την έλλειψη του ταμεία τους, δεν μπορούσαν να συνεχίσουν όλοι μαζί κι ενωμένοι, οπότε κινδύνευε να διαλυθεί ο σύλλογος τους.
Μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο λοιπόν, κατέληξαν κάποια στιγμή στο συμπέρασμα, ότι μάλλον έπρεπε να ζητήσουν την δική μου βοήθεια, πράγμα που έκαναν κι άλλες φορές βέβαια, όταν αντιμετώπιζαν άλυτα προβλήματα, για τον λόγο ότι εγώ ήμουν αυτός τους προέτρεψε πριν από δέκα χρόνια να αποκτήσουν τον σύλλογο τους, προκειμένου να εξασφαλίζουν μέσω αυτού τα συμφέροντα τους.
Πολλές φορές έκανα το ίδιο είναι αλήθεια, οπότε ήξερα από πρώτο χέρι ότι τα δικά τους τουλάχιστον προβλήματα, από άκρατο εγωισμό και άγνοια, γινόταν άλυτα. Και γινόταν τέτοια, αφού χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, φερόταν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μειώνουν εξ αιτίας του το επαγγελματικό τους εισόδημα.
Λόγω του επαγγελματικού τους ανταγωνισμού δηλαδή, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε έναν ενιαίο τιμοκατάλογο κόστους μεταφοράς κι έτσι, ο καθένας κοστολογούσε την μεταφορά που έκανε, σύμφωνα με τις εφήμερες προσωπικές του ανάγκες κι όχι με βάση το πραγματικό τους κόστους.
Για τις εταιρείες διεθνών μεταφορών που τους χρησιμοποιούσαν, ήταν βούτυρο στο ψωμί τους αυτή η συμπεριφορά, αφού μπορούσαν να πιέζουν τον κάθε μεμονωμένο φορτηγατζή όσο ήθελαν, προκειμένου να κερδίσουν αυτοί περισσότερα.
Το ίδιο ακριβώς τους έκαναν και οι πελάτες όλων μας, οι οποίοι μονίμως τους εκμεταλλευόταν. Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν οι φορτηγατζήδες, δεν ήταν δυνατόν να προστατέψουν τα συμφέροντά τους, οπότε, το μόνο που έκαναν για τον εαυτό τους, ήταν να δουλεύουν τόσο φτηνά, που να φτάνουν τα έσοδά τους, μόνον για τις επισκευές των φορτηγών τους.
Στο διάστημα που αναφέρομαι όμως, σκέφτηκαν όπως σας είπα να μου αναθέσουν το ταμεία του συλλόγου τους, για να μην φαγωθούν αυτοί μεταξύ τους, στην προσπάθεια τους να ορίσουν κάποιον εκ των συναδέλφων τους ταμεία.
Άκουσα το αίτημά τους αλλά και δεν το δέχτηκα, αφού ούτε συνάδελφός τους ήμουν, ούτε κοινά συμφέροντα είχα μαζί τους. Κι αφού κάτι έπρεπε να κάνω στην προσπάθειά μου να τους βοηθήσω, τους έλεγα με κατανόηση.
– Δεν δέχομαι την θέση του ταμεία σας, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί δεν θέλω να βρεθώ εγώ ανάμεσα στα δικά σας συμφέροντα, την στιγμή που ούτε σεις οι ίδιοι δεν τα τιμάτε. Και δεύτερον, γιατί πρέπει επιτέλους να πιστέψετε στην χρησιμότητα του συλλόγου σας και μόνοι σας να τα βρείτε σήμερα, για να μπορέσετε να τα βρείτε και αύριο, όταν θα σας παρουσιαστούν άλλα προβλήματα.
Μαθημένοι όμως κι αυτοί από άλλες τεχνικές, ή επηρεασμένοι από τις κομματικές τους πιθανόν προελεύσεις, δεν μπόρεσαν να τα βρουν τότε, αλλά και ποτέ άλλοτε δεν τα βρήκαν, γιατί δεν πίστεψαν ότι μόνον με καθαρή διάθεση θα μπορούσαν να ωφεληθούν.
Ελλείψει αυτής βέβαια, έχασαν τότε κι ενδεχομένως χάνουν ακόμη και σήμερα τα συμφέροντα τους, αφού δεν μπορούν να διαχωρίσουν τα κοινά από τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Μιχάλης Αλταλίκης
