Οι Ιταλοί Χασομέρηδες Έμποροι

  Δεν ήταν μόνον ο Τούρκος που βρήκα μπροστά μου εκείνο το διάστημα προκειμένου να επιχειρήσω την επαγγελματική μου αποκατάσταση ως εργαζόμενος, αφού όπως σας είπα, συνεχώς βρισκόμουν δίπλα από ξένους που επιχειρούσαν να κάνουν δουλειές με την Ελλάδα.

Σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν ήθελα να χάσω την δουλειά μου σ’ αυτήν που ήδη ήμουν απασχολημένος για την εταιρεία που εργαζόμουν, για τον λόγο ότι αυτή με γέμιζε από πολλές πλευρές, αλλά και μέσα από την δυναμική της, μπορούσα να λειτουργώ με όλες μου τις δυνατότητες.

Να όμως που ήρθαν έτσι τα πράγματα και οι διοικούντες την εταιρεία μας βάλθηκαν να την διαλύσουν, οπότε, πράγματι κινδύνευα να βρεθώ χωρείς δουλειά. Πριν βρεθώ όμως σ’ αυτήν την δυσάρεστη θέση του άνεργου, έψαχνα όπως καταλαβαίνετε οπουδήποτε αλλού ήταν δυνατόν να την βρω.

Σ’ αυτήν την φάση λοιπόν ευρισκόμενος, τίποτε δεν άφηνα να περάσει από δίπλα μου απαρατήρητο και τίποτε δεν προσπερνούσα, πριν να ξεψαχνίσω πρώτα την δυνατότητα που ενδεχομένως υπήρχε, προκειμένου να βρεθώ μαζί του εργασιακά αποκατεστημένος.

Έψαχνα τα πάντα δηλαδή, ακόμη κι αυτά που έκανε σπασμωδικά κάποιος από τους πελάτες μου, ο οποίος έφερνε μεν με την εταιρεία μας από την Ιταλία εξαρτήματα για το εργοστάσιο του, αλλά παράλληλα με αυτήν την δραστηριότητα, έκανε κι άλλες εμπορικές κινήσεις, έστω κι αν δεν περίμενε τίποτε από αυτές.

Από χόμπι δηλαδή απασχολούσε τον εαυτό του με δουλειές που δεν βρισκόταν μέσα στον χώρο της κυρίως δουλειάς του, αλλά ούτε και γύρο από αυτήν ήταν δυνατόν να καρποφορήσουν αυτές, πράγμα που όπως σας είπα, καθόλου δεν τον ενδιέφερε.

Αυτός λοιπόν, λόγω της κυρίας εργασίας του, αλλά και λόγω των υπόλοιπων εργασιών του, πολύ συχνά είχε ξένους καλεσμένους στο γραφείο του, προκειμένου να διαπραγματευτεί μαζί τους, για ότι κι αν επιχειρούσε να κάνει.

Εξαιτίας αυτού όμως, καλούσε κι εμένα να τον διευκολύνω σε κάθε περίπτωση, δεδομένου ότι ήξερα λόγω της δουλειάς μου, τι και που στα σίγουρα θα μπορούσε να διαθέσει μαζί τους αυτά που διαπραγματευόταν.

Όταν είχε Ιταλούς καλεσμένους όμως, τότε, καθόλου δεν το σκεπτόταν. Έλα γρήγορα μου έλεγε από τηλεφώνου, δεδομένου ότι μιλούσα και λίγα Ιταλικά, τα οποία όμως ήταν αρκετά για να του κάνω με λίγη προσοχή και τον διερμηνέα όταν υπήρχε λόγος.

Για κάποιον παρόμοιο λόγο λοιπόν, πάλι με κάλεσε στο γραφείο του ένα πρωινό και πολύ αγχωμένος μου έλεγε, έλα γρήγορα. Όταν έφτασα εκεί βέβαια, δικαιολόγησα το άγχος του, για τον λόγο ότι βρέθηκα χωρίς να το υπολογίζω σε μια διένεξη, ανάμεσα σε δύο Ιταλούς και του πελάτη μου, αλλά και του εκτελωνιστού του.

Η διένεξη τους ήταν σε έντονο τόνο εκφραζόμενη κι όπως μάθαινα εκείνη την στιγμή, μάλωναν όλοι μαζί για μια εισαγωγή καλλυντικών, τα οποία έφερε στο όνομά του από την Ιταλία ο πελάτης μου, όχι με την δική μας, αλλά με μια άλλη εταιρεία μεταφορών.

Τα εκτελώνισε στην συνέχεια καθώς έπρεπε και μέχρι να βρει, με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να τα διαθέσει στην αγορά, τα είχε αποθηκευμένα για τους δικούς του λόγους στο σπίτι του ο εκτελωνιστής του.

Όσο κι αν προσπάθησε να τα διαθέσει στην αγορά εκ των υστέρων, με κάποιον τρόπο που αυτός φανταζόταν, τίποτε δεν κατάφερε, αλλά και ξεχνώντας κατά κάποιον τρόπο τις υποχρεώσεις του, δραχμή δεν έστειλε στον αποστολέα των καλλυντικών.

Δυό χρόνια όμως πέρασαν από την ημέρα τις άφιξής τους κι επειδή οι Ιταλοί όντως δεν πήραν τίποτε από την εξαγωγή που έκαναν, ήρθαν να δουν από κοντά τι έγινε και που βρισκόταν τα εμπορεύματά τους, όπως και να μάθουν από τον παραλήπτη, ποιος ακριβώς ήταν ο λόγος που δεν μπορούσαν να μπουν αυτά στην αγορά, αφού έτσι τους έλεγε ο πελάτης μου.

Ήρθαν λοιπόν οι Ιταλοί και πριν επισκεφτούν τον πελάτη τους, πήγαν από μόνοι τους στο Τελωνείο να βρουν πρώτα τα καλλυντικά τους, αφού εκεί τους είπε ότι τα είχε αποθηκευμένα, αλλά δεν τα βρήκαν.

Υποθέτοντας λοιπόν οι άνθρωποι, ότι μάλλον τα πούλησε ο πελάτης τους κι ότι μάλλον εκμεταλλευόταν τα χρήματά τους λέγοντάς τους ψέματα, με το δίκαιό τους τον επισκέφτηκαν και θυμωμένοι μαζί του τον απειλούσαν ότι θα τον τραβούσαν στα δικαστήρια κι ότι μέσω αυτών, θα του ζητούσαν εκτός από την αξία των εμπορευμάτων τους και διαφυγόντα κέρδη.

Απορώντας κι εγώ με την συμπεριφορά του πελάτη μου, του έλεγα και με το δίκαιό μου. Ώ, ρ’ εσύ. Τι μπέρδεμα είναι αυτό; Μου είπες κάποια στιγμή, ότι ήθελες να κάνεις μια δουλειά, που να είχε σχέση με γυναίκες, αλλά δεν το έδωσα και τόσο σημασία. Τώρα όμως που ακούω αυτήν την ιστορία, απορώ μαζί σου.

Τί δουλειά είχες εσύ, που ασχολείσαι με ότι αφορά τα γκαράζ, να εισάγεις καλλυντικά για γυναίκες; Κι αφού δεν είχες ιδέα από τα καλλυντικά, τί πιθανότητες είχες, ώστε να τα πουλήσεις κάπου, ή σε κάποιους;

Καμία. Απαντούσε αυτός μονολεκτικά. Εγώ απλώς ήθελα να έχω ένα χώρο, όπου θα ερχόταν οι γυναίκες να κάνουν τα ψώνια τους, αλλά έτσι όπως έγινε το πράγμα, δεν μπόρεσα να τα καταφέρω.

Κοιτάζοντάς τους από πάνω μέχρι κάτω, έλεγα και σε κείνους τους πρόχειρους Ιταλούς. Εσείς πάλι; Πώς πιστέψατε, ότι αυτός εδώ ο γκαραζιέρης, θα μπορούσε να πουλήσει τα καλλυντικά σας;

Μας υποσχέθηκε έλεγαν αυτοί, ότι θα κάνει δίκτυο για πωλήσεις πόρτα, πόρτα, αλλά εδώ και δυό χρόνια τίποτε δεν έκανε. Ήρθαμε να πάρουμε πίσω τα καλλυντικά μας και να τα επανεξάγουμε στην Ιταλία, αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό όπως μας λέει ο εκτελωνιστής του, γιατί τα έξοδα επανεξαγωγής τους είναι πάρα πολλά.

Από όσα μας είπε όμως αυτός εδώ, εσύ μπορείς να βρεις ενδιαφερόμενους να τα αγοράσουν. Ξέρεις δηλαδή που να απευθυνθείς. Μπορείς λοιπόν να κάνεις κάτι τέτοιο ώστε να γλιτώσουμε όλοι μαζί;

Θα δοκιμάσω τους είπα, αλλά πρέπει να ξέρετε, ότι είναι τέλους Ιουνίου τώρα κι αυτόν τον μήνα, όλοι ετοιμάζονται για διακοπές. Κανένας λοιπόν από όσους γνωρίζω, δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί για τα καλλυντικά σας. Αλλά ούτε κι εγώ μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτά τώρα, αφού κι εγώ έχω σκοπό να φύγω για διακοπές με την οικογένεια μου. Όταν επιστρέψω όμως, σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να κάνω κάτι γι’ αυτό το θέμα, αλλά και πριν από τον Οκτώβριο, δεν βλέπω λύση στο πρόβλημά σας.

Δεν άρεσαν στους Ιταλούς αυτά που άκουσαν να τους λέω, γι’ αυτό κι όταν έφευγα από την παρέα τους, μουρμούριζαν πίσω μου. Με το δίκαιό τους βέβαια το έκαναν αυτό, αφού έπρεπε να φύγουν άπρακτοί και να επιστρέψουν πάλι τον Οκτώβριο.

Ωστόσο όμως, δεν στεναχωρήθηκαν και τόσο πολύ από όσα τους προέκυπταν, αφού όπως έμαθα εκ των υστέρων, βρισκόταν ένα μήνα ήδη στην Θεσσαλονίκη κάνοντας διακοπές, τις οποίες έκαναν μόνοι τους και μακριά από τις γυναίκες τους, με το πρόσχημα ότι ο πελάτης τους ήταν αυτός που τους κρατούσε μακριά τους, για τον λόγο ότι τους δημιούργησε πολλά και δύσκολα προβλήματα. Αυτά όμως, όπως κι όσα τους προέκυψαν αργότερα θα σας τα διηγηθώ στην ώρα τους.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *