Μετά από όσα σου ανάφερα για τον Μανόλη Γιώργο, θα πρέπει να παραδεχθούμε τελικά, ότι μεγάλη ευθύνη φέρουμε εμείς για το πως ζούμε σ’ αυτήν την ζωή, όπως και για το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Για να ζήσουμε εμείς λοιπόν, όπως και τα παιδιά μας καθώς πρέπει και καθώς επιβάλλεται για σκεπτόμενους ανθρώπους και μάλιστα καθώς ταιριάζει σ’ αυτούς που έχουν επίγνωση του ιδικού σκοπού της ζωής τους και να σπουδάσουμε έχουμε υποχρέωση, το πως να ζούμε για τον εαυτό μας χρήσιμα, αλλά και για όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.
Κι ασφαλώς χρειάζεται να μπούμε σ’ αυτήν την διαδικασία εμείς πρώτα, τα παιδιά μας μετά, όπως και τα εγγόνια μας στην συνέχεια, προκειμένου να αποκτήσουμε από κοινού εκείνη την συμπεριφορά που χαρακτηρίζει θα λέγαμε, αυτούς που έχουν την διάθεση να υπάρχουν σωστά κι όπως πρέπει σ’ αυτήν την ζωή.
Κι ασφαλώς επιβάλετε να αποκτήσουμε αυτά τα δεδομένα, αφού μόνον έτσι υπάρχει περίπτωση να ζούμε χωρίς να στεναχωρήσουμε κανέναν κατά την διάρκεια της ζωής μας, αλλά ούτε κι εμείς να στεναχωρηθούμε από τις ανεξέλεγκτες θα πω πάλι ενέργειές μας.
Γι’ αυτό λοιπόν Γιώργο, κανονίστε έτσι τα πράγματα, όπως βλέπω να κάνουν και πολλοί άλλοι από αυτούς που γνωρίζω, ώστε να δεχθείτε κατ’ αρχήν με πολύ καλό τρόπο το πρόβλημα του εγγονού σου και μετά από αυτό, να σπουδάσετε από κοινού όπως άκουσες, το πως θα πρέπει να αντιμετωπίσετε σωστά και την κοινή ζωή σας στην συνέχεια.
Και θα πρέπει να το κάνετε έτσι αυτό Γιώργο, που ούτε το παιδί να αισθάνεται βάρος στην οικογένεια που βρέθηκε να ζει, αλλά ούτε κι ως κακοτυχία να βλέπετε εσείς το πρόβλημα του. Αν φτάσετε όμως στο σημείο να το βλέπετε ως τέτοιο, να ξέρεις ότι θα το αισθάνεται και το παιδί από τις αντιδράσεις σας, οπότε, κανένα καλό δεν θα του κάνετε κι εσείς θα είστε αυτοί θα χαλάσετε από προχειρότητα στην συμπεριφορά σας, αυτό που ο Θεός σκέφτηκε να δώσει από αγάπη στον εγγονό σου κι ως δικό Του παιδί θα το προστατεύει όσο ζει.
Άκουγε ο Γιώργος αυτά που του έλεγα και μέχρι να τελειώσω, το κεφάλι του κουνούσε σαν να βεβαίωνε με αυτόν τον τρόπο ότι τα ήξερε αυτά που του έλεγα, αλλά και που πήρε τον λόγο στην συνέχεια, αυτό έλεγε. Εγώ Μιχάλη. Δεν έχω καμιά αντίρρηση και συμφωνώ με όσα έθεσες επί του θέματος. Έως ένα σημείο κι ο γαμπρός μου προς αυτήν την κατεύθυνση βλέπω να κείνται, σύμφωνα πάντα με αυτά που συζητάμε.
Δεν ξέρω όμως τι θα κάνω με την γυναίκα μου και την κόρη μου, που κάτι τις έχει πιάσει αυτές και δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για τον Θεό και την μέριμνά του. Αυτόν κατηγορούν δηλαδή, γιατί επέτρεψε να γεννηθεί το παιδί μας κωφάλαλο.
Να φανταστείς δε, ότι από την ώρα που διαπιστώσαμε το πρόβλημά του, ούτε και στην εκκλησία πια πηγαίνουν κι όταν περνάμε έξω από αυτήν, γυρίζουν τα κεφάλια τους προς την αντίθετη πλευρά. Ούτε και να βλέπουν δηλαδή δεν θέλουν τις εκκλησίες. Δεν είχαν βέβαια και πολύ καλή σχέση από πριν, αλλά από τότε που μας παρουσιάστηκε το πρόβλημα, έγιναν ακόμη χειρότερες.
Ανάρμοστη με λίγα λόγια είναι η συμπεριφορά τους και δεν ξέρω τώρα, πως θα βοηθήσουμε το παιδί μας να αντιμετωπίσει σωστά το πρόβλημα του. Κι αφού θα το συνοδεύει σε όλη του την ζωή όπως είπες κι εσύ, λογικά και πρέπει να σπουδάσουμε εμείς πια το πως θα το προετοιμάσουμε κατάλληλα, ώστε να δεχθεί φυσιολογικά και με κατανόηση το πρόβλημά του.
Πολύ φοβάμαι όμως, μη καταλήξει να υποφέρει το παιδί στην ζωή του, όχι τόσο από το πρόβλημά που κληρονόμησε, όσο από το αποτέλεσμα των δικών μας λανθασμένων ενεργειών. Και περισσότερο από αυτό φοβάμαι, μη τυχόν κι αρκεστούμε σε κάποιο πρόχειρο πασάλειμμα μόνον του προβλήματός μας, προκειμένου να το κρύψουμε αν θέλεις από τους ανθρώπους, μη θιχθεί ο εγωισμό μας δήθεν, για όσα βρήκαν εμάς τους κάποιους δηλαδή.
Και προπαντός Μιχάλη, πολύ ανησυχώ μην αρκεστούμε μόνον στο να κρύψουμε δηλαδή το πρόβλημά μας κι εξαιτίας αυτού δεν καταφέρουμε να δώσουμε στο παιδί μας την δυνατότητα να το αντιμετωπίζει φυσιολογικά, όπως κάνουμε κι όλοι εμείς που έχουμε κάποιο πρόβλημα και δεν ντρεπόμαστε να το δείξουμε.
Αυτό έχουμε λέμε προς όλους κι αφού από τον Θεό είναι δοσμένο για λόγους που Αυτός ξέρει, δεν έχουμε παρά να ζούμε μαζί του, χωρίς να μας προβληματίζει ιδιαίτερα. Αυτό ιδικά Μιχάλη, πρέπει να σου πω ότι το κουβεντιάσαμε και με τον γαμπρό μου μια μέρα και τον βρήκα σύμφωνο.
Κι αφού συμφώνησε μαζί μου αυτός, πήγε αρκετές φορές αργότερα σε κάποιο μοναστήρι, όπου και κουβέντιασε το θέμα μας επιμελημένα με κάποιον μοναχό, ο οποίος βεβαίως και του έδωσε γραμμή για το πως εμείς πρέπει να συμπεριφερθούμε από εδώ και μετά.
Αλλά και πως να δουλέψουμε μαζί με το παιδί για τον ίδιο σκοπό του έδωσε γραμμή, ώστε από κοινού όπως είπες κι εσύ να το αντιμετωπίσουμε και να το κάνουμε ευεργετικά για το παιδί. Και ψυχραιμία σ’ εμάς του συνέστησε, γιατί από την δική μας προσεγμένη συμπεριφορά θα εξαρτηθεί, αν έχουμε, ή όχι θετικό αποτέλεσμα.
Αυτά λοιπόν λέγοντας ο Γιώργος, χάρηκα πρέπει να πω για όσα άκουσα, γιατί από αυτά και μόνον κρίνοντας, έβλεπα ότι ήδη πήραν τον σωστό δρόμο γαμπρός και πεθερός, οπότε, αυτό που είχα εγώ πια να τους ευχηθώ, ήταν καλή υπομονή και πολύ εμπιστοσύνη στην Παναγία μας, αφού Αυτή πολλά κάνει σε όσους Την επικαλούνται με σεβασμό στο πρόσωπό Της.
Πριν προλάβω να του πω περισσότερα όμως, την γυναίκα του άκουσα να τον μαλώνει. Ακόμη εκεί είσαι Γιώργο; Στον μπακάλη σου είπα να πας κι εσύ έπιασες την κουβέντα με αυτόν τον χασομέρη. Πήγαινε λοιπόν να κάνεις την δουλειά σου κι άφησε τον να μιλάει μόνος του. Δυο ώρες είσαι εκεί μαζί του και όρθιος στέκεσαι. Θα λες μετά ότι πονάει η μέση σου κι εγώ θα σε ακούω.
Αυτά είπε η γυναίκα του και σώπασε. Ο Γιώργος όμως, σ’ εμένα έλεγε. Την βλέπεις; Πρέπει να σου πω ότι δεν ήταν τέτοια. Μετά από τον εντοπισμό του προβλήματος μας έγινε έτσι και δεν ξέρω τώρα, με τι πρώτα να ασχοληθώ. Αντί να κάνουμε κοινές προσπάθειες, εμείς χωριστήκαμε και κάνει ο καθένας ότι μπορεί, ώστε να χαλάσει οτιδήποτε έχουμε αυτήν την στιγμή και μας είναι τελείως απαραίτητο.
Πάμε μαζί όμως μέχρι το σούπερ αν έχεις περισσότερο χρόνο στην διάθεσή σου, γιατί και μόνο που μας βλέπει αυτή εδώ, θα γίνεται χειρότερα. Σκέψου ακόμη, ότι αυτό που μου ζήτησε να της φέρω, αύριο θα της χρειαστεί. Κατά συνέπια, κανένας λογικός λόγος δεν την πιέζει να κρατάει αυτήν αδικαιολόγητη αναστάτωση.
Κι όπως σου είπα πριν Μιχάλη, το πρόβλημά μας την έκανε παράξενη. Η κόρη μου όμως, είναι ακόμη ποιο εριστική από την μητέρα της κι ο γαμπρός μου, υποφέρει από τις αντιδράσεις της.
Πήγα τελικά μαζί του στο σούπερ κι αφού πήρε ο Γιώργος αυτό που ήθελε, στο παγκάκι του πάρκου της γειτονιάς μας καθίσαμε μετά, όπου και του έλεγα ότι δεν ήταν σωστό να κακολογεί την γυναίκα του, γιατί κι αυτή προβληματίζεται με αυτά που τους συμβαίνουν.
Από άγνοια το κάνει Γιώργο, γιατί δεν μπορεί να υπολογίσει ότι όσα επιτρέπει ο Θεός να μας συμβούν, είναι για την σωτηρία της ψυχής μας και μόνον. Κι επειδή δεν ξέρει πως να χειριστεί την ζωή της με αυτό το σκεπτικό ως βάση, αντιδρά παράλογα.
Και για να του δώσω να σκέφτεται κάτι σχετικό με την λανθασμένη έστω συμπεριφορά της γυναίκας του, θυμήθηκα να του αναφέρω και την συμπεριφορά μιας άλλης γυναίκας, ώστε ακούγοντάς την, να μετριάσει μέσω αυτής τουλάχιστον τον θυμό που ένοιωθε για την αντίδραση της δικής του γυναίκας.
Παίρνοντας τον λόγο λοιπό, αμέσως του έλεγα. Άκουσε τι θα σου πω τώρα Γιώργο, για την συμπεριφορά μιας γνωστής μου γυναίκας, που ήταν πολύ χειρότερη από αυτήν της δικής σου. Εκείνη βέβαια αντιμετώπιζε πολύ ποιο σοβαρό θέμα από το δικό σας, γιατί της προέκυψε ξαφνικά ο θάνατο της κόρης της. Και λογικά θα λέγαμε έχασε το μυαλό της, γιατί και τίποτε δεν είχε η κοπέλα, αλλά και σε πολύ μικρή ηλικία έφυγε τόσο ξαφνικά από την ζωή.
Για την ακρίβεια όμως Γιώργο, η συγκεκριμένη γυναίκα πήγαινε συχνά στην εκκλησία πριν και μάλιστα ήταν ένθερμη Χριστιανή θα λέγαμε, κρίνοντας πάντα από τις πολύ συχνές συμμετοχές της στις εκάστοτε λειτουργείες. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων όμως κι από την μετέπειτα συμπεριφορά της, ηδέα δεν είχε για το πως έπρεπε να ζει ως Χριστιανή.
Έκανε δηλαδή ότι αυτή ήθελε να κάνει ως τέτοια και πίστευε όπως αυτή νόμιζε ότι πρέπει να κάνει κανείς για την πίστη του, με αποτέλεσμα να πάρει μηδέν στο πρόχειρο διαγώνισμα που της δόθηκε να απαντήσει.
Και το λέω έτσι αυτό Γιώργο, αφού καθηγήτρια ήταν η γυναίκα και πολύ καλά ήξερε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλά πρόχειρα διαγωνίσματα κατά την διάρκεια της ζωής μας, τα οποία βέβαια, ο Θεός και πατέρας μας τα βάζει ξαφνικά ως καλός δάσκαλος, προκειμένου να εξετάσουμε εμείς αν θέλεις, αν μάθαμε κάτι χρήσιμο γι’ εμάς από την πίστη μας κι αν μπορούμε να το υποστηρίξουμε αυτό στην πράξη.
Πέθανε ξαφνικά η κόρη της λοιπόν και με βάση τα παραπάνω, σε πολύ δύσκολο διαγώνισμα έπρεπε να δώσει εξετάσεις. Αντί να σκεφτεί όμως αυτή, τι ακριβώς έπρεπε να κάνει ως πιστή με επίγνωση για όσα πιστεύουμε, ως εντελώς αγράμματη και αμόρφωτη απάντησε στο διαγώνισμα που της δόθηκε, λες και ξέχασε εντελώς αυτά που έπρεπε να θυμάται.
Εμείς βέβαια, δε έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε την αγράμματη όπως είπα συμπεριφορά της, γιατί το διαγώνισμα που της δόθηκε ήταν όντως πολύ δύσκολο, αλλά και χρόνο δεν είχε στην διάθεσή της, ώστε να το απαντήσει με ψυχραιμία τουλάχιστον.
Κι αφού δεν πρόλαβε να το μελετήσει πρώτα, τα έπαιξε η γυναίκα όπως σου είπα, οπότε, δεν ήταν δυνατόν να απαντήσει σωστά. Κι αν είμασταν εμείς στην θέση της; Ή αν από εμάς ζητούσε ο Θεός να απαντήσουμε στο ίδιο διαγώνισμα; Θα μπορούσαμε λες να το δούμε ψύχραιμα; Γι’ αυτό λοιπόν δεν πρέπει να κρίνουμε την ενέργειά της ως ανάρμοστη, γιατί δεν ξέρουμε πόσο ανάρμοστη θα ήταν η δική μας.
Ως παράδειγμα το αναφέρω κι εγώ Γιώργο, όχι για να θίξω την γυναίκα, αλλά για να δούμε πόσο απροετοίμαστοι ζούμε κι εμείς την ζωή μας, μπροστά στο ενδεχόμενο να μας συμβούν δύσκολα πράγματα και να χρειαστεί να απαντήσουμε έμπρακτα σε κάποιο πρόχειρο διαγώνισμα.
Το ενδεχόμενο πάντως, να μας προκύψει κάτι τέτοιο κατά την διάρκεια της ζωής μας, ακόμη κι από το μυαλό μας το αφαιρούμε, από άρνηση και μόνον να το αντιμετωπίσουμε. Ωστόσο θέλουμε και να βρεθούμε κοντά στον Θεό πεθαίνοντας.
Κρατάμε λοιπόν αυτό που μας αρέσει μόνον ως υποχρέωσή μας προς τον Θεό και πατέρα μας και με αυτό ως οδηγό μετά προσπαθούμε να κάνουμε μια σχέση μαζί Του κι αυτό πάλι, το κάνουμε όπως εμείς θέλουμε, όπως εμείς νομίζουμε ότι θα είναι καλά, έστω κι αν η σχέση που επιχειρούμε είναι εντελώς πρόχειρη.
Ο Θεός όμως δεν κάνει πρόχειρα πράγματα κι επειδή θέλει να αποκτήσουμε τις προδιαγραφές που Αυτός μας έδειξε, προκειμένου να μας δεχθεί ως συγκάτοικους στην βασιλεία Του, κάθε ώρα και μέρα μας βάζει να απαντήσουμε σε πρόχειρα διαγωνίσματα, μέχρι να αποδείξουμε με την συμπεριφορά μας, τι μάθαμε και τί κάναμε στην πράξη ώστε να μας βαθμολογήσει δικαίως.
Θυμωμένη λοιπόν η γυναίκα που σου ανάφερα πριν, από την συμπεριφορά του Θεού για όσα της έκανε, λες κι ότι αυτή έβαλε πρόχειρο διαγωνιζόταν στον Θεό να απαντήσει, όχι μόνο δεν πήγαινε πλέον στην εκκλησία από θυμό για τον Θεό που έδωσε λάθος απάντηση κατά την γνώμη της, αλλά και πολύ παράλογα συμπεριφερόμενη προς τον μαθητή της, ξέρεις τί έκανε Γιώργο μπροστά στους ανθρώπους που λογικά κι αυτοί πήγαιναν να την συμπαρασταθούν;
Ξάπλωνε στο γρασίδι του κήπου της κι αφού έπαιρνε εκεί ανάσκελα θέση, σήκωνε τα πόδια της μετά και χωρίς καμιά λογική σ’ αυτό που έκανε, μούτζωνε με τα πόδια της όπως πίστευε τον Θεό για όσα της έκανε και αδυνατούσε να το δικαιολογήσει, με την ψεύτικη, ή απαίδευτη αν θέλεις πίστη που διατηρούσε μέσα της.
Κατάλαβες Γιώργο, μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανοησία του ανθρώπου, που ζει πρόχειρα όπως είπαμε κι όπως αυτός θέλει να ζει και προπαντός, κατά την δική του επιθυμία; Αυτό έκανε και συγκεκριμένη η γυναίκα που λες και ποτέ δεν συνήρθε από το λάθος της. Έτσι πέθανε δηλαδή μετά από λίγα χρόνια. Εντελώς αμετανόητη για όσα έκανε και καθόλου δεν θέλησε να σκεφτεί, ότι αυτή έδινε εξετάσεις κι όχι ο Θεός.
Με μια τέτοια παράλογη συμπεριφορά δηλαδή έκανε το τελικό της ταξίδι προς τον κριτή Θεό κι ο άντρας της ήταν αυτός που έτρεχε μετά στα μοναστήρια του Αγίου Όρους, αναζητώντας την ανάπαυση της ταλαίπωρης ψυχής της.
Όπως άκουσες Γιώργο και άλλοι κάνουν προχειρότητες όπως η γυναίκας σου και η κόρης σου κι ο Θεός να τους ελεήσει όλους πρέπει να πούμε, γιατί τα προβλήματα που ως διαγωνίσματα υπάρχουν στην ζωή μας όπως είπαμε, όπως είναι αυτό που είχε η αναφερθείσα γυναίκα, ή όπως αυτό που εσείς βιώνετε, μόνον με την βοήθεια του Θεού μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε σωστά.
Κι ασφαλώς είναι έτσι, γιατί μόνον Αυτός ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε σε κάθε περίπτωση. Αν δεν καταφέρουμε να αποκτήσουμε όμως σωστή σχέση μαζί Του, όπως και δυνατότητα να Τον συμβουλευόμαστε, ότι κι αν κάνουμε από μόνοι μας, λάθος θα είναι κι από μπόλικο εγωισμό στο μυαλό μας, θα νομίζουμε ότι εμείς είμαστε που βάζουμε διαγωνίσματα στον Θεό κι ότι Αυτός είναι υποχρεωμένος να τα απαντήσει.
Κι αν δεν απαντήσει πάλι όπως εμείς θέλουμε, τότε μπορούμε και να Τον καταργήσουμε. Ακούς Γιώργο; Και τον Θεό έχουμε διάθεση να καταργήσουμε, αν δεν μας αρέσουν αυτά που μας στέλνει προς γνώση και συμμόρφωση.
Ένα σπυρί μας ενοχλεί Γιώργο και κάνουμε ένα σορό εμείς μέχρι να απαλλαγούμε από την παρουσία του και καθόλου δεν πάει το μυαλό μας, ότι κι αυτό ακόμη, για κάποιο λόγο το επιτρέπει ο Θεός, στην προσπάθειά του να μας πείσει αν θέλεις, ότι πρέπει να αποκτήσουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του, αφού αυτό είναι επί της ουσίας και το κατ’ εξοχήν ζητούμενο γι’ εμάς τους ανθρώπους.
Αν ξέραμε τι πιστεύουμε, όπως και τι είναι πίστη προς τον Θεό, καθώς και πως πρέπει να ζούμε εμείς οι άνθρωποι, ασφαλώς και δεν θα συμπεριφερόμασταν τόσο πρόχειρα. Όπως βλέπεις όμως, ότι μας είναι εύκολο κάνουμε και μόνον στην προχειρότητα στηριζόμαστε. Λείπει εντελώς δηλαδή ο Θεός από την ζωή μας και λείπει, γιατί εμείς δεν Τον θέλουμε συμπαραστάτη μας. Κατάλαβες;
Ανακεφαλαιώνοντας πάντως, θα πρέπει να παραδεχθούμε επιτέλους, ότι δεν ερχόμαστε ως παραθεριστές σ’ αυτήν την ζωή, ώστε να πασχίζουμε μόνον για το πως θα είμαστε καλά και για το πως θα περνάμε ευχάριστα.
Ας το χωνέψουμε λοιπόν, ότι ως σπουδαστές ήρθαμε σ’ αυτήν την ζωή, προκειμένου να αποκτήσουμε της προδιαγραφές που ο Θεός και πατέρας μας όρισε να έχουμε, προκειμένου να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί Του στην επόμενη και πραγματική ζωή αν θέλουμε.
Και για να είναι σίγουρο το αποτέλεσμα των όσων με επίγνωση κι εμείς επιδιώκουμε να αποκτήσουμε ως εκ του Θεού προερχόμενοι σπουδαστές, μόνον με αυτά τα πρόχειρα διαγωνίσματα που Αυτός μας βάζει κατά διαστήματα μπορούμε να αποδείξουμε, αν προχωρούμε σωστά τις τάξεις, ή μένουμε συνεχώς στάσιμοι στην ίδια.
Με αυτά τα απαντημένα διαγωνίσματα λοιπόν θα φανεί και σ’ εμάς, τι κάναμε σωστά και τί λάθος στην ζωή μας, ώστε να μετρηθεί δίκαια η συμπεριφορά μας όταν έρθει η ώρα να αποδημήσουμε εις Κύριον, γιατί σύμφωνα με αυτά θα μας στείλει κι ο δίκαιος Θεός, σε ποιόν τόπο να συνεχίσουμε την πραγματική ζωή μας.
Και δεν πρέπει να ξεχνούμε Γιώργο, ότι η πραγματική μας ζωή, από εκεί και μετά αρχίζει και τελειωμό δεν θα έχει κι αυτός είναι ο λόγος που από εδώ κι από αυτήν την πρόχειρη ζωή οφείλουμε να ετοιμάσουμε κατάλληλα τον εαυτό μας, ώστε να ζούμε μαζί με τον Θεό και τους Αγίους Του στο διηνεκές, αν βέβαια το θέλουμε.
Μιχάλης Αλταλίκης
