Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που συνάντησα τον δάσκαλο και τους φίλους του στο καφέ της γειτονιάς μας και μάλλον τους ξέχασα θα έλεγα. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου όμως ένα πρωινό από το σούπερ της γειτονιάς μας, στον πεζόδρομο τον συνάντησα κι έξω από ένα καφέ μάλιστα να συζητά με μια παρέα ανθρώπων.
Κι όπως άκουσα όταν βρέθηκα δίπλα τους, την δυσφορία τους δήλωναν προς τον ιδιοκτήτη του καφέ, για την άρνησή του να τους δεχθεί στον εξωτερικό του χώρο, για τον λόγο ότι οι δύο από αυτούς ήταν ανεμβολίαστοι, αλλά και αρνητικό τεστ δεν είχαν μαζί τους.
Μέσα στο καφέ ωστόσο, έπιναν μερικοί τον πρωινό τους καφέ κεκλεισμένων των θυρών για τους ανεμβολίαστους, μέτρο βέβαια που πρό ημερών είχε επιβληθεί σ’ αυτούς και για τους εξωτερικούς χώρους. Αυτό μελετώντας κι εγώ, απορούσα για το αν και κατά πόσο δηλαδή βοηθούσε στην πράξη αυτό το χαζό μέτρο, ή αν ήταν μια καθαρή τιμωρία απλώς και μόνον για τους ανυπάκουους και τίποτε παραπάνω.
Λογικά πάντως δεν τους επέτρεπε ο άνθρωπος να καθίσουν έξω, γιατί όπως τους εξηγούσε, το πρόστιμο ήταν πολύ μεγάλο. Αυτά ακούγοντας ο δάσκαλος και η παρέα του, απέσυραν τελικά το αίτημά τους και βάλθηκαν να κοιτάει ο ένας τον άλλον στην συνέχεια, αναζητώντας λύση μάλλον στο πρόβλημά τους.
Το μέτρο είναι βλακεία βέβαια, αλλά αφού οι επιστήμονες το επέβαλαν, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο άνθρωπος, γι’ αυτό και με μισή καρδιά έδιωχνε αυτούς, που θα του άφηναν ένα μέρος τουλάχιστον του τζίρου που ευελπιστούσε να πιάσει, μέσω του οποίου βέβαια, θα μπορούσε να καλύψει κι αυτός τις πολλές του υποχρεώσεις άλλωστε.
Δικαιολογώντας και οι της παρέας την άρνησή του όπως είπαμε, προς τα παγκάκια κοιτούσαν πλέον, μήπως μπορούσαν να πιούν εκεί τον καφέ τους τουλάχιστον, αλλά επειδή κι αυτά ήταν πιασμένα από άλλους μάλλον ανεμβολίαστους, άρχισαν να κινούνται προς αναζήτηση άλλου χώρου.
Γύρισε κάποια στιγμή ο δάσκαλος όμως να δει, ποιός τους ακολουθούσε πίσω τους ερχόμενος και βλέποντας εμένα εκεί, με χαρά ρωτούσε να του πω, αν ήμουν καλά στην υγεία μου, όπως κι αν ήξερα να τους πω, πού αλλού θα μπορούσαν να καθίσουν για ένα καφέ.
Πολύ καιρό έχουμε να βρεθούμε με τους φίλους μου, πρόσθεσε και δεν ξέρουμε τώρα κύριε Μιχάλη, πού αλλού να πάμε, ώστε να τα πούμε μεν με την ησυχία μας, αλλά και να πιούμε έναν καφέ παρέα.
Θα σας έλεγα να έρθετε στο σπίτι μου, του είπα, γιατί και καλό καφέ έχουμε και κανένας δεν μπορεί να μας απαγορεύσει την είσοδο. Άκουσαν και οι φίλοι όμως του την πρότασή μου, οπότε, με ένα στόμα μ’ ευχαριστούσαν μεν, αλλά και δεν την δέχτηκαν.
Δεν μας το επιτρέπει η λογική μας έλεγαν, να επιχειρήσουμε μια επίσκεψη σε σπίτι αυτόν τον καιρό κι όταν μάλιστα ο φόβος της διασποράς του κορωνοϊού είναι απτός. Αλλά και κίνδυνος υπάρχει να προκαλέσουμε εμείς τις συνέπειές του, σ’ εσάς τους ηλικιωμένους ανθρώπους.
Επέμενα βέβαια εγώ, αλλά και δεν ήθελαν να υπακούσουν οι άνθρωποι. Βλέποντας λοιπόν τις καλές τους προθέσεις, τους πρότεινα να με ακολουθήσουν μέχρι το σπίτι μου, προκειμένου να αφήσω αυτά που κρατούσα στα χέρια μου και μετά από αυτό θα τους πήγαινα σε ένα μέρος που ήξερα και πληρούσε κατά πολύ τις προϋποθέσεις που έθεταν αυτοί για έναν ξεχωριστό καφέ.
Με ακολούθησαν τελικά οι πέντε φίλοι πηγαίνοντας προς το σπίτι μου κι όπως το συμφωνήσαμε, περίμεναν στην είσοδο μέχρι να κατέβω. Με το που κατέβηκα όμως μετά από λίγο αμέσως ξεκινήσαμε για τον χώρο που τους υποσχέθηκα.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, καθ’ οδόν μου σύστηνε ο δάσκαλος τους φίλους του και για τον καθένα ξεχωριστά έδινε αναφορά, λες και απευθυνόταν σε λοιμωξιολόγο.
Αυτός εδώ είναι αδερφός μου κύριε Μιχάλη και είναι πλήρως εμβολιασμένος, λόγω του ότι έχει τέσσερα μικρά παιδιά και είναι νοσηλευτής σε νοσοκομείο. Αυτός που βρίσκεται δίπλα σου είναι δικηγόρος και λόγω των δικών του υποχρεώσεων, είναι κι αυτός πλήρως εμβολιασμένος.
Αυτός που μας ακολουθεί από τα αριστερά είναι συνάδελφός μου κι όπως είναι πολύ φοβισμένος, από τα πολλά που ακούει, πρόσφατα εμβολιάστηκε. Ο διπλανός του είναι αστυνομικός και ανεμβολίαστος. Για να μείνει στην υπηρεσία του όμως κι αυτός, κάνει κάθε μέρα τεστ, το οποίο και πληρώνει από την τσέπη του, έστω κι αν τα οικονομικά του δεν είναι και τόσο καλά.
Μέχρι να ολοκληρώσει όμως ο δάσκαλος τις συστάσεις του, φτάσαμε στο μέρος που τους υποσχέθηκα και βλέποντας αυτοί μια μικρή καντίνα μόνον μπροστά τους, απορούσαν πού θα μπορούσαν να καθίσουν, γι’ αυτό και με κοιτούσαν με απορία.
Ακολουθήστε με, τους είπα και ανοίγοντας μια παλιά ξύλινη πόρτα, τους πέρασα στο πίσω μέρος της, όπου κι έβλεπαν ένα καλά περιποιημένο υπαίθριο χώρο, στην μέση του οποίου ήταν ένα μεγάλο πλαστικό τραπέζι, καλυμμένο κι αυτό με ένα τραπεζομάντηλο και πολλές καθαρές καρέκλες να το στολίζουν.
Έκπληκτος ρωτούσε ο δάσκαλος να του πω, πως ανακάλυψα αυτήν την κρυψώνα, αλλά και οι υπόλοιποι με την ίδια απορία κοιτούσαν δεξιά κι αριστερά τους, γιατί δεν ήταν μόνον κρυφά από οποιονδήποτε ο συγκεκριμένος χώρος, αφού και πολύ καλά περιποιημένος ήταν.
Αυτό βλέποντας κι ο αστυνομικός, έλεγε στους υπόλοιπους. Καλά λένε λοιπόν, ο παλιός είναι αλλιώς. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ, ένα τέτοιο κρυφό χώρο. Ναι, έλεγε μετά, αλλά πώς θα παραγγείλουμε τους καφέδες μας εδώ και ποιός θα μας τους φέρει;
Ησυχάστε τους είπα κι αφού μας είδαν να μπαίνουμε μέσα, θα έρθει η Κατερίνα τώρα να πάρει την παραγγελία μας. Πράγματι λοιπόν, μετά από λίγο ήρθε αυτή και βλέποντας εμένα ανάμεσά τους, εμένα ρώτησε να της πω, τί καφέδες να ετοιμάσει.
Κι αφού έδωσαν οι καλεσμένοι μου τα αιτήματά τους, πήγε η Κατερίνα να φέρει τους καφέδες, ενώ η παρέα των πέντε φίλων, αμίλητα προσπαθούσε να καταλάβει τί γίνεται, αλλά κι από τις κινήσεις του προσώπου τους, έδειχναν να είναι πολύ ευχαριστημένοι.
Τότε μόνον ησύχασαν δηλαδή, όταν πια ήρθαν οι καφέδες τους και με την πρώτη ρουφηξιά, στον δάσκαλο έλεγαν με ένα στόμα. Μα πού τον βρήκες αυτόν τον άνθρωπο; Στα γραπτά του τον βρήκα τους έλεγε αυτός χαμογελώντας ευχαριστημένος κι εκεί που συνεχώς επισκέπτομαι την σελίδα που διατηρεί.
Από αυτό που άκουσε και μόνον ο φοβισμένος δάσκαλος, πήρε τον λόγο κι αμέσως μου απηύθηνε το ερώτημά του. Για πες μας τώρα κύριε Μιχάλη; Έκανα καλά που εμβολιάστηκα ή όχι; Με μαλώνει συνεχώς βέβαια ο συνάδελφός μου γιατί το έκανα και χωρίς να το θέλει, με κάνει να αισθάνομαι άσχημα.
Άκουσα το ερώτημά του βέβαια, αλλά και δεν ήθελα να πιάσω πάλι κουβέντα γύρο από το θέμα. Επειδή με κοιτούσαν όμως και οι υπόλοιποι, αναγκάστηκα τελικά να απαντήσω στο ερώτημά του κι αυτά τους έλεγα ως μεγαλύτερος ανάμεσά τους.
Πρέπει να σας πω λοιπόν πρώτα, ότι κανένας λόγος δεν μας υποχρεώνει να κρίνουμε τις αποφάσεις των συνανθρώπων μας. Ούτε και για τις επιλογές τους βέβαια επιτρέπεται να τους πούμε κάτι, όποιες κι αν είναι. Όλοι μας γνωρίζουμε άλλωστε, ότι την ίδια υποχρέωση έχουμε ως άνθρωποι, να σεβόμαστε δηλαδή και να τιμούμε, την ελευθερία που ο καλός Θεός φρόντισε να μας παραχωρήσει.
Από αυτό το σημείο και μετά, από μόνος του ο καθένας έχει την ευθύνη της διαχείρισης του εαυτού του, γιατί αυτός είναι που θα μακαρίζει, ή θα κατηγορεί τον εαυτό του και πάλι, για όσα καλά ή κακά θα του προκύψουν.
Εκείνο όμως που εμένα πιέζει να πω σε όλους σας τώρα, είναι ένα πολύ μεγάλο μπράβο, γιατί αποφύγατε να βάλετε ανάμεσά σας τις επιλογές των αποφάσεών σας. Δεν δηλητηριάσατε δηλαδή την μεταξύ σας σχέση, αφού ακόμη θέλετε να πίνετε παρέα τον καφέ σας. Κρατήστε λοιπόν, μόνον αυτό το μπράβο ως απάντηση για το ερώτημα που δέχθηκα από τον φίλο σας και τίποτε άλλο μη ζητάτε, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Η μεταξύ μας αγάπη.
Κι αυτό που επιβάλει αυτή, είναι να μην κατηγορούμε την λανθασμένη επιλογή που εμείς βλέπουμε να κάνει ο διπλανός μας, αλλά να κατηγορούμε τον εαυτό μας, σαν να την κάναμε εμείς. Και μετά από αυτήν την τοποθέτηση, εμείς να ζητούμε από τον Χριστό μας προσευχόμενοι, ώστε Αυτός να επιτρέψει σε όλους μας την δυνατότητα να βλέπουμε την αλήθεια μόνον σε κάθε περίπτωση, ώστε αυτή και μόνον αυτή να μας οδηγεί σε σωστές αποφάσεις κι όχι η προχειρότητά μας.
Αν θέλετε λοιπόν να πούμε κάτι, που να αφορά την αλήθεια που πρέπει να έχουμε ως σύμβουλο μπροστά μας, ευχαρίστως θα σας αναφέρω μερικές αν θέλετε και δεν θα σας υποχρεώσω να τις δεχθείτε ως τέτοιες, αν δεν τις μελετήσετε πρώτα και πολύ προσεκτικά μάλιστα.
Κι αφού συμφώνησαν οι φίλοι, άρχισα κι εγώ να τους λέω τί να θυμηθούν τουλάχιστον. Θυμηθείτε λοιπόν, ότι από ανέκαθεν μας προδίδουν, μας εξαπατούν, μας εκμεταλλεύονται και μας πουλούν σε όποιον θέλουν εμάς και την πατρίδα μας, αυτοί που λογικά ποτέ δεν θα έπρεπε να το κάνουν, γιατί απλούστατα, είναι αυτοί που υποτίθεται και πάλι, ότι μας κυβερνούν με επίσημες ιδιότητες.
Θυμηθείτε μαζί με αυτούς και τούς συμπατριώτες μας, που έχυσαν το αίμα τους, ή που προσέφεραν τα πάντα από τη δική τους περιουσία, για την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τους Τούρκους. Και να θυμηθείτε τώρα θέλω, την συμπεριφορά αυτών που ήταν κυβερνήτες μας τότε.
Άλλους έστειλαν στην φυλακή ως δήθεν εχθρούς του κράτους. Σε άλλους έδωσαν κυβερνητικές άδειες επαιτείας μόνον, ως αμοιβή δηλαδή, για τις μάχες που έδωσαν σώμα με σώμα με τους Τούρκους. Και αρκετούς από αυτούς, τους άφησαν να λιμοκτονούν σκοπίμως, γιατί συμμετείχαν στην απελευθέρωση της πατρίδας μας και ποτέ δεν τους έδωσαν έστω μια μικρή σύνταξη για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Κι όλους αυτούς που μεθόδευσαν τα παραπάνω, ή που δέχτηκαν να συμμετέχουν σ’ αυτήν την άδικη μεταχείριση προς τους άξιους συμπατριώτες μας, τους είδαμε να μπαίνουν σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, ως αναγνώριση των δικών τους προδοτικών υπηρεσιών.
Τον Καποδίστρια για παράδειγμα, που από την συμπεριφορά του και μόνον έδειξε να είναι όντως Έλληνας και πατριώτης, τον σκότωσαν. Και τον έβγαλαν από την μέση αυτοί, που από τότε ήταν εγκλωβισμένοι στα γρανάζια της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.
Αυτής δηλαδή, που υπογείως νέμεται ως Λερναία Ύδρα, όλους τους λαούς της γης, όπως και τις περιουσίες των κρατών τους και το κάνει αυτό μέσω αυτών πάντα, που εσκεμμένα κι έντεχνα τοποθετεί ως δήθεν κυβερνήτες μας, ώστε να ελέγχουν τα πάντα προς το συμφέρον τους και φυσικά, προς τις δικές τους κρυφές επιδιώξεις.
Και το κάνουν αυτό με τέτοιον τρόπο, ώστε ποτέ να μην το μάθουμε εμείς, που μας έχουν για πρόβατά τους. Και όχι μόνον αυτό κάνουν, γιατί και οπαδούς μας σπρώχνουν να γίνουμε, σε μπλε, πράσινες και κόκκινες δικές τους ομάδες, ώστε μονίμως να μένουμε διηρημένοι.
Συνεχώς μαλωμένοι μεταξύ μας δηλαδή και προπαντός, ποτέ συμφωνημένοι εναντίων τους, για να μην δούμε ποτέ, μα ποτέ την ελευθερία μας στην ζωή που μας χάρισε ο Θεός κι αυτός είναι ο λόγος, που συνεχώς μας σπρώχνουν προς την αθεΐα, ώστε κι από τον Χριστό μας να απομακρυνθούμε.
Ψάξτε το κι εσείς αυτό που σας λέω κι εύκολα θα καταλάβετε ότι ποτέ δεν ήθελαν αυτοί να μας δουν ελεύθερους, όπως και ποτέ δεν ήθελαν να ζούμε με αξιοπρέπεια την ελευθερία μας.
Αυτός είναι κι ο λόγος, πάλι θα πω, που όχι μόνον στις φτωχές, αλλά και στις πλουσιότερες χώρες της γης, όπως είναι και η δική μας πατρίδα, τίποτε καλό δεν επιτρέπουν αυτοί να γίνει.
Θυμηθείτε μαζί με όλα αυτά, ότι και ολόκληρο τον πλανήτη βοηθήσαμε ως συμμάχους τους, προκειμένου να βγουν αυτοί νικητές κατά της αυταρχικής Γερμανίας και ενώ μας αποκάλεσαν ήρωες, δεν μας έδωσαν τίποτε από τις συμφωνίες που έκαναν στα κρυφά αυτοί μεταξύ τους.
Ούτε ένα μέρος καν από τις δικές μας έστω σκλαβωμένες περιοχές δεν μας έδωσαν, τις οποίες με το αίμα τους ελευθέρωσαν οι συμπατριώτες μας, οι οποίοι θυσιάστηκαν τελικά στον βωμό του τίποτε και κανείς από αυτούς που έπρεπε και μας κυβερνούσαν τότε όπως και τώρα, δεν έφερε αντίρρηση.
Αντιθέτως, μας προκάλεσαν εμφύλιο με τα δικά μας χρήματα κι ένα σωρό Έλληνες θυσίασαν και πάλι για να πάρουμε όπως πάντα ένα τίποτε, ως αμοιβή για όσα τους βοηθήσαμε.
Οι Γερμανοί έκλεψαν το χρυσό της πατρίδας μας και ποτέ δεν το έδωσαν πίσω. Όπως δεν μας έδωσαν δραχμή και για τις αποζημιώσεις που μας οφείλουν, για τις καταστροφές που μας προκάλεσαν και κανείς από αυτούς που δήθεν μας κυβερνούν, δεν ζήτησε μέχρι στιγμής να μας δώσουν τα οφειλόμενα.
Αλλά και ποιος από αυτούς ενήργησε υπέρ υμών; Ο ένας, μας χρεωκόπησε ανεξέλεγκτα, ο άλλος αγόρασε το Ευρώ με την διπλάσια τιμή, από αυτήν που το αγόρασαν φτωχότερες χώρες από την δική μας. Ο επόμενος μας έστειλε στα μνημόνια κι όταν ο μετέπειτα από αυτόν πήγε να κάνει κάτι καλό μάλλον για την πατρίδα μας, του έκλεισαν προσωρινά το στόμα, για να μην του το κλείσουν μια και καλή.
Κι όταν πια ήρθε η ώρα να μας παρουσιαστεί ως όντως εθνάρχης, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κι όχι γιαλαντζί όπως οι προηγούμενοι, τον πέθαναν αυτοί με τον τρόπο που ξέρουν να κάνουν καλύτερα από τον καθένα, ώστε να μείνουμε και πάλι ακέφαλοι εμείς.
Στην θέση αυτού βέβαια, μας έφεραν με τον γνωστό πια τρόπο αυτόν, που όχι μόνον δεν βλέπει τίποτε κακό γύρο μας, αλλά και συνεργάζεται άψογα μαζί τους, εις βάρος μας.
Μας γέμισαν με λαθρομετανάστες οι εχθροί μας κι όμως αυτός τους είδε για φιλοξενούμενους, γι’ αυτό κι αρνούμενος τον Χριστό μας μπροστά τους, έβγαλε το εγκόλπιό του για να μην ερεθίσει όπως είπε, την δική τους θρησκευτική πίστη.
Και το έκανε αυτό, την στιγμή που τους μοίραζε τρόφιμα για να μην πεθάνουν από πείνα. Σ’ αυτούς δηλαδή, που φτύνουν τους σταυρούς που βλέπουν να φορούν στο λαιμό τους οι φιλόξενοι συμπατριώτες μας και βανδαλίζουν με μανία, όποιες εκκλησίες βρίσκουν αφύλακτες.
Θυμηθείτε τώρα κι εκείνον τον φυτεμένο πρωθυπουργό μας, που μετέτρεψε το δικό μας ψηφισμένο ΌΧΙ σε δικό τους ΝΑΙ και μαζί με αυτό, μας πήγε το δήθεν χρέος μας στο απροχώρητο κι όπως ήταν λογικό για τις δικές του υποχρεώσεις προς τους εντολείς του, ούτε κι αυτός ζήτησε από την Γερμανία τα χρωστούμενα κι ας το διατυμπάνιζε αυτό προεκλογικά.
Με την δική του βοήθεια δε, όπως και με την βοήθεια πολλών άλλων επιφανών προδοτών και εχθρών της πατρίδας μας, που καθόλου περίεργο δεν είναι τώρα να τους βλέπουμε τοποθετημένους σε θέσεις κλειδιά, κατάφεραν επιτέλους να πουλήσουν το όνομα της Μακεδονίας μας, στους Σκοπιανούς.
Ο σημερινός μας κυβερνήτης πάλι, μαζί με ολόκληρο το υπόλοιπο δυναμικό του κοινοβουλίου μας, μας είπε ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τα συμφωνηθέντα με τους Σκοπιανούς τώρα, έστω κι αν αυτοί δίνουν πάρα πολλά δικαιώματα για μια δικαιολογημένη αναίρεσή τους.
Όπως δεν μπορεί να ελευθερώσει και την χώρα μας λέει, από τις ορδές των λαθρομεταναστών, τους οποίους πληρώνουμε αδρά και τους συντηρούμε μάλιστα σε ασφαλείς δομές για να μην φύγουν ποτέ, αφού τόσες ανέσεις που τους παρέχουμε, ούτε και στα όνειρά τους αυτοί δεν θα μπορούσαν να βρουν.
Όλα αυτά λοιπόν, κανείς από τους πολιτικούς, τους γιατρούς, τους εκπαιδευτικούς, τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, τους επισκόπους μας, τους δημοσιογράφους, τους δικαστικούς και όλους εμάς τους ηθελημένα τυφλούς, δεν τα πρόσεξε.
Όπως δεν πρόσεξε και κανείς από αυτούς, ότι έβγαλαν τις άγιες εικόνες μέσα από τα νοσοκομεία, με άνωθεν εντολή, για να μην ελπίζουν πουθενά αλλού οι ασθενείς, παρά μόνον στον παράλογο εμβολιασμό τους.
Όπως δεν είδαν, ότι καταργήθηκε η προσευχή στα σχολεία κι ότι επιβάλλεται η θρησκειολογία πλέον στους μαθητές, την στιγμή μάλιστα που εμείς ποτέ δεν διδαχτήκαμε την Ορθοδοξία, αν και επισήμως είμαστε δηλωμένοι, αλλά και βαφτισμένοι Ορθόδοξοι. Ακούστε και τα υπόλοιπα.
Και ποιός θα μπορούσε να μας την διδάξει άλλωστε, αφού και οι επίσκοποι μας, στο Βατικανό σπουδάζουν, προκειμένου να επιλεγούν σε κάποια θέση επίσκοποι, γι’ αυτό και τίποτε κακό δεν είδαν και αυτοί, στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μαθητών του νηπιαγωγείου, που χαρμόσυνα επιβλήθηκε από την άθεη υπουργό παιδείας και θρησκευμάτων.
Ούτε και την μάσκα βέβαια είδαν αυτοί, εντελώς προσβλητική στα πρόσωπα των ανθρώπων, όπως και στους χώρους της εκκλησίας βέβαια, αφού και οι ίδιοι την φορούν και μάλιστα μέσα στο ιερό, με την ψεύτικη δικαιολογία, ότι προστατεύει δήθεν την υγεία.
Και δεν τους φτάνει αυτό, γιατί και μας μαλώνουν μαζί με τους λοιμωξιολόγους τώρα, για την επιμονή μας να μην θέλουμε τον παράλογο εμβολιασμό τους, υπάκουοι καθώς είναι κι αυτοί στο εχθρικό σύστημα, σαν να μην γνωρίζουν δηλαδή, ότι κανείς και τίποτε δεν μπορεί να μας πειράξει, αν δεν το επιτρέψει ο Θεός.
Κι ασφαλώς δεν πρόσεξαν, ότι οι δικοί μας σεισμόπληκτοι και πυρόπληκτοι, ζουν μέσα σε αντίσκηνα και στα αυτοκίνητά τους. Μήπως δεν μας κοροϊδεύουν φανερά και οι λοιμωξιολόγοι μας όταν μας λένε εμμέσως πλην σαφώς με την στάση τους, ότι τίποτε από όλα αυτά που πλήττουν εμάς, δεν είναι δυνατόν να πλήξουν και τους λαθρομετανάστες, γι’ αυτό και δεν χρειάζεται να τους εμβολιάσουν;
Όλως περιέργως δηλαδή και σαν να έχουν απόλυτο δίκαιο οι λοιμωξιολόγοι μας, κανείς από τούς λαθρομετανάστες δεν καταλήγει στις ΜΕΘ, όπως και κανείς από αυτούς δεν βρίσκεται διασωληνομένος, έστω κι αν όλοι τους ζουν συνωστισμένοι σε μικρούς χώρους και κάτω από όχι και τόσο καλές υγειονομικές συνθήκες.
Από αυτά που σας είπα λοιπόν, δείτε αν μπορείτε να πάρετε επιπλέον στοιχεία, ώστε με ειλικρίνεια να πείτε στον εαυτό σας, αν όλοι αυτοί που μας θάβουν με τα ψέματά τους, έχουν πράγματι σκοπό να κάνουν κάτι καλό σ’ εμάς και στην πατρίδα μας με τα εμβόλιά τους.
Αν είστε βέβαιοι για την αγάπη τους, τότε θα σας έλεγα ότι καλά κάνατε κι εμβολιαστήκατε κι αν δεν το κάνατε μέχρι στιγμής, τρέξτε να εμβολιαστείτε αμέσως, μη τυχόν και τους τελειώσουν τα εμβόλια. Αν πάλι βεβαιωθείτε, ότι όλα αυτά που ακούσατε να σας παραθέτω είναι αλήθεια, θα σας πρότεινα να σκεφτείτε πριν εμβολιαστείτε, αλλά και να ψάξτε φυσιολογικό τρόπο να μείνετε υγιείς.
Θα σας πρότεινε δε, να μην ακούτε άλλα ψέματα από αυτούς ειδικά, που από κάθε θέση ορμώμενοι μας τα φουσκώνουν, γιατί στον φόβο μας ποντάρουν κι ο φόβος είναι που σκοτώνει κι όχι ο ιός τους. Ο φόβος του θανάτου είναι που φέρνει άγχος στον άνθρωπο δηλαδή, όπως και το άγχος είναι αυτό που του προκαλεί πανικό στην συνέχεια.
Κι όταν έρθει ο πανικός σε κάποιον, από μόνος του προκαλεί του δύσπνοια. Και τί κάνει αυτός που εντοπίζει δύσπνοια στον εαυτό του; Τρέχει αμέσως στα νοσοκομεία, προκειμένου να γλυτώσει από τον θάνατο που δεν θέλει να υποστεί. Κι ασφαλώς το κάνει αυτό, πολύ επηρεασμένος από τα κανάλια, αφού συνεχώς ακούει να του λένε από εκεί, ότι αυτός ο ιός σκοτώνει.
Και μόλις δουν οι γιατροί, την κατάσταση του ασθενούς που τους επισκέπτεται, τί του κάνουν; Τον διασωληνώνουν αμέσως κι όπως έμαθαν να κάνουν κι αυτοί, ακολουθώντας άνωθεν οδηγίες, του χορηγούν οξυγόνο για να τον σώσουν.
Το οξυγόνο όμως δεν είναι και τόσο καλό, όταν δεν χορηγείτε στην σωστή του δόση για τον καθένα ξεχωριστά. Οπότε, τί κάνει όταν είναι ανεξέλεγκτα χορηγούμενο; Καίει τους πνεύμονες. Αν καούν αυτοί όμως, πεθαίνει ο ασθενής. Κι όταν πεθάνει κανείς εκεί που τον νοσηλεύουν, τί κάνουν οι επιστήμονες; Έχουν διαταγή να τον χρεώνουν ως από κορωνοϊό πληγέντα, όπως χρεώνουν σ’ αυτόν κι όλους τους θανάτους που προκαλούνται από άλλες αιτίες.
Αυτά λοιπόν γίνονται εν συνόλω φίλοι μου τα οποία και σας ανέφερα μόνον και μόνον για την περίπτωση που θα θέλατε να τα εξετάσετε ως ενδεχόμενο, να φέρουν στην μνήμη σας αλήθειες.
Αν θέλετε όμως να έχετε μια σίγουρη προστασία για τον εαυτό σας, αλλά και για τους συνανθρώπους σας, καλό για όλους μας θα ήταν, να στρέψετε τα βλέμματά σας, την καρδιά σας, όπως και τον νου σας, προς τον όντως προστάτη μας Χριστό και Θεό μας, όπως και προς την Παναγία μητέρα Του, γιατί μόνον αυτοί μας αγαπούν και μόνον αυτοί μπορούν να μας γλυτώσουν όχι μόνον από τον κορωνοϊό, αλλά κι από οποιοδήποτε κακό κινείτε εναντίον μας.
Και σας το λέω με σιγουριά αυτό, γιατί εγώ προσωπικά, έχω δεχθεί κι ακόμη δέχομαι την φοβερά προστασία τους κι αυτός είναι ο λόγος που έδωσα αυτόν τον τίτλο που ταιριάζει απόλυτα στην σελίδα μου.
Ζώντας υπό την φοβερά προστασία Της δηλώνω σ’ αυτήν και με πλήρη επίγνωση το λέω προς όλους κι όπως βλέπετε, είμαι ακόμη ζωντανός, μετά από τόσα και τόσα επικίνδυνα που έζησα κι αντιμετώπισα μαζί Της, στα εβδομήντα πέντε χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου κι ο κορωνοϊός δεν είναι τίποτε μπροστά τους.
Σας είπα πολλά όμως και δεν σας άφησα χρόνο να πείτε τα δικά σας, αν και για δικά μου θα τα θεωρήσω ακούγοντάς τα μια και βρίσκομαι ανάμεσά σας. Καλύτερα ήταν αυτά που μας είπες κύριε Μιχάλη τόνισε ο αδελφός του δάσκαλου και μια μικρή σιωπή μεσολάβησε μετά από όλα αυτά.
Μιχάλης Αλταλίκης
