Περνούσαν οι μέρες μου γεμάτες από απασχόληση ως εργαζόμενος στο λιμάνι για το γραφείο που με διέθετε εκεί κι ενώ το απολάμβανα αυτό, όλο και περισσότερο απογοητευόμουν καθημερινά από την συμπεριφορά των αφεντικών μου.
Και με το δίκαιο μου βέβαια απογοητευόμουν, γιατί δεχόταν μεν αυτοί ευχαρίστως την δική μου εργασιακή προσφορά, αλλά και τίποτε δεν έκαναν για την αναβάθμιση μου στο γραφείο τους, την οποία όπως είπα, διακαώς περίμενα.
Ενώ λοιπόν εγώ είχα το μυαλό μου συγκεντρωμένο στην δουλειά μου, αλλά και στην αποκατάσταση μου, το υπέργηρο αφεντικό μου έκανε ό,τι ήταν δυνατόν, ώστε να δείξει την πλήρη αδιαφορία του για μένα.
Το άλλο αφεντικό μου πάλι, η τρελή κόρη του δηλαδή, το μόνο που έκανε στην ζωή της, ήταν να ζει τα όνειρά της και αυτό κανείς βεβαίως δεν μπορούσε να της το απαγορεύσει.
Να όμως που σε μερικά από αυτά τα όνειρα, ήθελε όπως το έδειχνε με την συμπεριφορά της να συμμετέχω κι εγώ και αυτός ήταν ο λόγος που την έκανε να ζητήσει για τρίτη φορά από τον πατέρα της να της πάω ένα γιαουρτάκι, από αυτά που της άρεσαν και τα διέθετε το γαλακτοπωλείο που ήταν δίπλα μας, γι’ αυτό και του έλεγε.
– Εν ανάγκη, ας μου το φέρει το απόγευμα κάποια στιγμή κι όταν πια θα επιστρέψει στο γραφείο, ώστε να μην τον χασομερήσω και πολύ από τις δουλειές του.
Η αλήθεια είναι ότι θορυβήθηκα και πάλι, όταν άκουσα το αφεντικό μου να μου ανακοινώνει την επιθυμία της κόρης του, γι’ αυτό και τον κοιτούσα επίμονα στα μάτια, μπας και καταλάβει επιτέλους το γέρικο μυαλό του, ότι άλλο ήθελε η κόρη του και όχι γιαουρτάκι, αλλά τίποτε εκείνος, επέμενε να μου το ζητά.
– Πήγαινε της ένα γιαούρτι βρε παιδί μου και μη με σκοτίζεις άλλο μ’ αυτήν. Αφού ξέρεις, ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μαζί της.
Πολλά ήθελα να του πω εκείνη την ώρα, τόσο για τον ίδιο, όσο και για την κόρη του, αλλά σκεφτόμουν μη χάσω την θέση που ήθελα να έχω στο γραφείο τους, αν και από μακριά φαινόταν ότι αδίκως ήλπιζα ότι θα την αποκτούσα.
Αφού έμεινα εκεί για λίγο ακόμη αμίλητος να τον κοιτώ, πήγα μετά στο διπλανό από μας γαλακτοπωλείο και πήρα ένα γιαουρτάκι. Το έδειξα στην συνέχεια στο αφεντικό μου και αμέσως ξεκίνησα να της το πάω.
Σε όλη την διαδρομή όμως, πάλευα και πάλι με τον εαυτό μου και την συνείδησή μου, για το αν πρέπει να ενδώσω ή όχι στις ορέξεις της και για το αν ενδίδοντας, μπορούσα να ελπίζω ή όχι, στο ότι θα μου αφήσουν έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες κάποια στιγμή την επιχείρηση τους, αυτήν που τόσο πολύ μου άρεσε, αλλά και μου ταίριαζε.
Ανατρίχιαζα βέβαια στην σκέψη ότι θα μου έμενε μόνον η ελπίδα και η βρώμα από αυτόν τον άσκημο συμβιβασμό, αυτόν που θα πάσχιζα ύστερα να βγάλω από πάνω μου και δεν θα μπορούσα, γι’ αυτό και δεν ήθελα να ενδώσω πουθενά και σε τίποτε από όσα ήταν σίγουρο ότι θα μου ζητούσε.
Έχοντας τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου όμως, μια να συμφωνώ και μια να διαφωνώ με την συνείδησή μου, έφτασα τελικά μέχρι την πόρτα της όπου και χτύπησα το κουδούνι να μου ανοίξει.
Άνοιξε την πόρτα της η αφεντικίνα μου και όπως το υπολόγιζα αυτό, μου έκανε μισόγυμνη την εμφάνισή της. Μου έδειχνε εν ολίγης το σιτεμένο και γερασμένο γυμνό σώμα της, το οποίο σκέπαζε κάπως με ένα διάφανο ύφασμα.
Αηδίασα υπερβολικά με την εμφάνιση της όπως καταλαβαίνετε, αλλά πιο πολύ αηδίασα από την υπονοούμενη ματιά της και αυτή ήταν τέτοια που μου ήρθε να κάνω εμετό.
Όταν δε την άκουσα να με προσκαλεί, προκειμένου να μπω μέσα στο σπίτι της, τότε αηδίασα ακόμη περισσότερο και μη μπορώντας να κρύψω, αλλά και να ελέγξω τα συναισθήματα μου, της πέταξα το γιαούρτι στα μούτρα και έφυγα τρέχοντας προς τα κάτω τα σκαλοπάτια της σκάλας τους.
Κατεβαίνοντας εκείνα τα σκαλοπάτια, ήξερα ότι μ’ αυτήν την ενέργεια θα έχανα κάθε ελπίδα που έτρεφα μέσα μου για την απόκτηση του γραφείου τους, αλλά και δεν με ένοιαζε. Ήμουν αποφασισμένος πλέον να βρω μια άλλη δουλειά και ας μην ήταν τέτοια σαν και την δική τους που τόσο πολύ μου άρεσε, γι’ αυτό και σημασία δεν έδινα για τις φωνές που άκουγα να εξαπολύει πίσω μου η σιτεμένη αφεντικίνα μου και σήκωνε τον κόσμο.
– Αλήτη, αλήτη. Τώρα κιόλας θα πω στον πατέρα μου να σε διώξει. Αλήτη.
Τρέχοντας λοιπόν, έφτασα σε πέντε λεπτά στο γραφείο και ήμουν έτοιμος να δεχθώ την απόλυσή μου, την οποία και δικαιολογούσα μέσα μου λόγω της συμπεριφοράς μου.
Όταν όμως μπήκα μέσα, το αφεντικό μου ακόμη μιλούσε με την κόρη του και μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, μου έλεγε θυμωμένος.
– Γιατί το έκανες αυτό βρε συ; Δεν περίμενα βρε από σένα μια τέτοια συμπεριφορά. Γιατί το έκανες αυτό; Αλλά πάλι; Για να το κάνεις εσύ αυτό, κάτι θα σου έκανε αυτή. Λέγε. Τι σου έκανε; Πες μου. Θέλω να ξέρω.
Τι να του έλεγα λοιπόν; Μπορούσα να πω σ’ εκείνον τον ηλικιωμένο άνθρωπο, αυτά που έβαλε με τον μυαλό της και ήταν αποφασισμένη να τα κάνει η κόρη του; Τίποτε δεν μπορούσα να του πω, γι’ αυτό και αρκέστηκα στο να τον ρωτήσω απαντώντας στα ερωτήματα του.
– Αλήθεια θέλεις να σου πω τι έκανε, ή όχι;
Σκέφτηκε αυτός για λίγο το ερώτημα μου και αμέσως μετά είπε.
– Άσε. Καλύτερα μη μου λες τίποτε. Δεν θέλω να το ακούσω.
Κι ενώ έλεγε αυτά, μονολογούσε σιάχνοντας την μασέλα του. Του έφυγε αυτή στην προσπάθεια του να με μαλώσει, για όσα του είπε από το τηλέφωνο η κόρη του για τα καμώματα μου.
– Είπα κι εγώ… το παιδί αυτό δεν είναι αλήτης. Για να κάνει κάτι τέτοιο, κάτι άσχημο θα του έκανε αυτή η μουρλέγκο.
Απευθυνόμενος σε μένα μετά, μου έλεγε ψύχραιμος.
– Ξέχασε ότι και αν έγινε και πήγαινε στην δουλειά σου. Κοίταξε όμως μη μας βρει άλλος μπελάς εκεί.
Έφυγα μετά από όσα έγιναν εκεί και όντως πήγα στην δουλειά μου όπως μου είπε να κάνω το αφεντικό μου. Και όπως ήταν βέβαιο αυτό για μένα, έκανα ό,τι και όσα ήξερα να κάνω εκεί, ώστε να ενισχύω με την παρουσία μου αλλά και με τις ενέργειες μου, την αξιοπιστία του γραφείου τους.
Αυτό βέβαια μόνον έτσι μπορούσα να το υπηρετήσω κι εφόσον δεν φαινόταν από πουθενά το ενδεχόμενο να αυξηθούν οι αρμοδιότητες μου, άρχισα πλέον να αναζητώ και πάλι, το που αλλού θα μπορούσα να βρω μια καλή και όπως την ήθελα να είναι η εργασιακή μου πλατφόρμα.
Μιχάλης Αλταλίκης
