Ένα μυρμήγκι παρατηρούσα μια μέρα και θαύμαζα για την δυνατότητα που είχε να μεταφέρει ένα τόσο μεγάλο για τις διαστάσεις του σκουπίδι θα έλεγα εγώ, κρίνοντάς το βέβαια από τις δικές μου γνώσεις για τροφή.
Για την δική του κατάσταση όμως, μάλλον καλό θα πρέπει να ήταν, γι’ αυτό και με πολύ μεγάλη υπομονή και επιμονή το σπρώχνει προς κάποια κατεύθυνση που αυτό ήξερε ότι έπρεπε να το μεταφέρει.
Προσπαθώντας να κάνει όμως αυτό που είχε βάλει στο μυαλό του, μάλλον κουραζόταν να το σηκώνει με τα δόντια όπως το υπολόγιζα, γιατί άλλαζε συχνά θέση και το τραβούσε μερικές φορές, πηγαίνοντας το με την όπισθεν όπως θα λέγανε, εκεί που ήθελε να φτάσει.
Ένα σορό εμπόδια είχε μπροστά του όμως κι όλα τα προσπερνούσε χωρίς να χάνει ούτε τον ρυθμό του, ούτε και τον σκοπό του, αν και πολλά από αυτά ήταν τέτοια, που θα ήταν καλύτερα να τα παρακάμψει υπολογίζοντας τον κόπο αλλά και την δυσκολία που είχε να τα αντιμετωπίσει.
Το μυρμήγκι όμως, σε καμιά περίπτωση δεν το έκανε. Προτιμούσε να ανεβάσει το φορτίο του πάνω στο εμπόδιο και πάλι να το κατεβάσει, λες και ήθελε να του πει με την συμπεριφορά του, ότι καθόλου δεν το υπολόγιζε, αλλά ούτε και για εμπόδιο το έβλεπε.
Παρατηρώντας το λοιπόν, μεγάλη απόσταση έκανε με τον ίδιο τρόπο, αλλά και ποτέ δεν έχασε τον προσανατολισμό του. Του έφευγε κάποια στιγμή όταν τα εμπόδια ειδικά του χαλούσαν την σειρά, αλλά για λίγο μόνον και μόλις συνερχόταν, αμέσως γύριζε προς τον δρόμο του.
Όταν πια έφτασε στην φωλιά τους, στάθηκε για λίγο έξω από την μικρή είσοδό τους να δει, αλλά και να σκεφτεί μάλλον, πως θα μπορούσε να περάσει μέσα αυτό που μετέφερε, ικανοποιώντας κι αυτό την συνήθειά τους να συγκεντρώνουν τροφές, για τότε που πουθενά δεν θα τις έβρισκαν.
Δεν ξέρω τι σκεφτόταν, αλλά όσο κι αν το προσπαθούσε εκεί, δεν μπορούσε να κάνει αυτό που οι υποχρεώσεις τους του το επέβαλαν. Εκεί που το πάλευε μόνο του όμως το μυρμήγκι χωρίς αποτέλεσμα, έκαναν την εμφάνισή τους κι άλλα πολλά μυρμήγκια από το εσωτερικό της φωλιάς τους κι έτσι, όλα μαζί στην συνέχεια το προσπαθούσαν.
Όλα μαζί λοιπόν προσπαθούσαν να κάνουν αυτό που δεν μπορούσε να κάνει μόνο του το ένα και για να εκτελέσουν την αποστολή τους με ευκολία, καθόλου δεν δίστασαν να κόψουν το αντικείμενο σε μικρά κομματάκια με τα δοντάκια τους κι έτσι μόνον κατάφεραν τελικά να ολοκληρώσουν τον σκοπό τους.
Δεν παράτησαν μόνο του δηλαδή τον συνάδελφό τους, το βοήθησαν να κάνει το χρέος του και δεν έκαναν μια νέα φωλιά έξω από την πρώτη, ώστε να τοποθετήσουν σ’ αυτήν το μελλοντικό τους φαγητό. Ούτε και τους κόπους τους υπολόγιζαν, όσο κι αν τους εμπόδιζε η στενή είσοδό τους.
Προσηλωμένα στην ιδέα της αλληλεγγύης δηλαδή επιτέλεσαν το έργο τους και με τίποτε δεν απροσανατολίστηκαν. Όπως το πληροφορήθηκα κι αυτό μετέπειτα όμως, ποτέ δεν χάνουν τον προσανατολισμό τους τα μυρμήγκια, ότι κι αν τους απασχολεί, όποιο πρόβλημα κι αν μόνα τους ή όλα μαζί αντιμετωπίζουν, όποια υποχρέωση έχουν να κάνουν, όσο μακριά κι αν βρεθούν γι’ αυτόν τον σκοπό από την φωλιά τους.
Ούτε και οι μέλισσες χάνονται βέβαια, αλλά ούτε και οι γάτες, ούτε και τα σκυλιά. Κανένα ζώο δηλαδή δεν χάνει τον προσανατολισμό του, όπου κι αν βρεθεί, όσο μακριά κι αν πάει αναζητώντας τροφή, όσο μακριά κι αν βρίσκεται η φωλιά τους από εκεί που θα φτάσει.
Κι όσα από αυτά έχουν ιδιοκτήτη, δεν ξεχνούν το αφεντικό τους για κανένα λόγο, όσο καιρό κι αν έχουν να τον δουν, όσο κι αν άλλαξε αυτός από την φυσική φθορά του σώματος του, όσο πλούσιος, ή φτωχός έχει γίνει εν τω μεταξύ.
Εμείς οι άνθρωποι όμως, δεν έχουμε τα ίδια δεδομένα με τα ζώα, αν και είμαστε εξυπνότεροι, αν και γνωρίζουμε περισσότερα, αν και είμαστε πολύ ποιο εφευρετικοί από αυτά, αν και μπορούμε να περπατάμε με τα δυο μας πόδια για να βλέπουμε μακρύτερα, αν κι έχουμε πολλά μέσα στην διάθεσή μας για οποιαδήποτε αναζήτηση, αφού όχι μόνον τους αστέρες του ουρανού μπορούμε να εξερευνούμε, αλλά και τα στοιχεία της φύσης τους αναλύουμε πλέον, όσο μακριά κι αν βρίσκονται από την γη.
Πριν από λίγο καιρό μάλιστα μας ανακοίνωσαν οι ειδικοί επιστήμονες, ότι βρήκαν στα στοιχεία κάποιου αστεροειδή που έβαλαν στον στόχο τους να ψάξουν, τα ίδια σάκχαρα με αυτά που έχει το ανθρώπινο DNA. Κι αφού αυτό ανακάλυψαν, μάλλον είπαν, ότι από αυτόν τον αστεροειδή θα προέκυψε η ζωή γενικά στην γη.
Εμείς δεν είμαστε σαν τα ζώα λοιπόν, που ποτέ δεν χάνονται. Εμείς μπορούμε και θέλουμε, όχι μόνον τον προσανατολισμό μας να χάσουμε, αλλά και τα πάντα χάνουμε όταν το δικαιολογήσουμε για κάποιον λόγο μέσα μας.
Για τσιγάρα στο περίπτερο της γειτονιάς μας πήγε ο Μπάμπης για παράδειγμα μια μέρα κι ακόμη τον περιμένει η γυναίκα του να γυρίσει με αυτά στο χέρι. Έχασε τον προσανατολισμό του ο άνθρωπος κι αφού δεν μπορούσε να θυμηθεί ότι είχε γυναίκα, σπίτι, παιδιά και οικογένεια, έμεινε εκεί που βρέθηκε, αποφασισμένος να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του, όπως του προέκυψε κι αφού δε μπορούσε να θυμηθεί πως και που να επιστρέψει, ποτέ δεν γύρισε πίσω. Ούτε και γράμμα έστειλε βέβαια που να μας λέει πού βρίσκεται, ώστε εμείς να τον ψάξουμε και με δική μας προσπάθεια να τον επιστρέψουμε στην οικογένειά του.
Όπου ζεις πατρίς λοιπόν, όπως λέμε και γι’ αυτούς που ξενιτεύτηκαν για κάποιους λόγους κι από τότε και μετά, έκαναν πατρίδα τους το χώρο που βρέθηκαν. Αυτοί όμως έρχονται που και πού, ή νοσταλγούν τουλάχιστον την πρώην πατρίδα τους και στο άκουσμα του ονόματός της και μόνο πράγματι ανατριχιάζουν, αλλά και δάκρια τους έρχονται.
Είναι κι αυτοί βέβαια που έκοψαν τον ομφάλιο λώρο τους και τίποτε πλέον δεν αισθάνονται για την μητέρα της προέλευσής τους. Κι αν τους την θυμίσει κανείς, θα δει ότι τίποτε δεν μπορεί να τον επαναφέρει στα συγκαλά του.
Ένας τέτοιος τύπου ανθρώπου λοιπόν, για μια εβδομάδα πήγε στην Αυστραλία να δει τους συγγενείς του κι όταν επέστρεψε, τίποτε καλό δεν έβλεπε στην πατρίδα που γεννήθηκε. Κι όταν καθόταν στο τραπέζι μας, κάθε τόσο ρωτούσε να του πούμε, πώς ονομάζουμε εμείς το κουτάλι, αφού στην Αυστραλία ζώντας αυτός, ξέχασε το όνομά του και στα κουτσά Αγγλικά το έλεγε όταν έπρεπε να το ζητήσει.
Σκεφτείτε τώρα και την συμπεριφορά αυτών που ξενιτεύτηκαν κι από δική τους επιθυμία, όχι μόνον ξέχασαν την καταγωγή τους, αλλά κι όταν βλέπουν κάποιον πατριώτη τους μπροστά τους, κάνουν τέτοια εναντίων του, ώστε να του προκαλέσουν εκδικούμενοι θα έλεγα ζημιά, για να μη φαίνεται εξαιτίας του, η χώρα της προέλευσής του.
Το ίδιο ακριβώς κάνει κι ολόκληρο το ανθρώπινο γένος μας όμως, που ξέχασε την όντως πατρίδα του και ζώντας ως φιλοξενούμενος σε ξένο τόπο, καθόλου δεν νοσταλγεί την αρχή της προέλευσής του.
Κατανοούμε βέβαια, ότι από κάπου αλλού καταγόμαστε, όσο κι αν λέμε επιμένοντας όλοι μαζί, ότι εδώ που ζούμε είναι η πατρίδα μας. Το ξέρουμε λοιπόν, αλλά επειδή δεν θέλουμε να αλλάξουμε τα γνωστά που έχουμε εδώ, με αυτά που ενδεχομένως να είναι άγνωστα και δύσκολα στον χώρο της καταγωγής μας, δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τον αναζητήσουμε.
Από φόβο λοιπόν μη χάσουμε αυτά που έχουμε συνηθίσει ως ζωή μας, μάλλον προτιμάμε να εμφανίσουμε στον εαυτό μας μια φανταστική πατρίδα προέλευσης κι αυτή να είναι τέτοια μάλιστα, που να ταιριάζει με τα δικά μας γνωστά δεδομένα.
Να την φανταστούμε δηλαδή είναι προτιμότερο, αφού είναι πολύ ποιο εύκολο και πολύ ποιο ανώδυνο αυτό, από το να τρέχουμε αναζητώντας την πατρίδα μας, εκεί που δεν θα θέλαμε ενδεχομένως να βρίσκεται στην πραγματικότητα.
Κι αφού εδώ που ζούμε μας φαίνεται ωραία η ζωή, γιατί να ψάχνουμε κάτι άλλο σε άγνωστο μέρος; Αυτό βάλαμε μπροστά μας ως σκέψη όλοι μαζί λοιπόν και με κάθε τρόπο προσπαθούμε να σβήσουμε και το όνομα ακόμη της πρότερης καταγωγής μας.
Έτσι σκεπτόμενοι όμως, μάλλον υποστηρίζουμε, ότι είναι ποιο εύκολο και ποιο σωστό, να δεχτούμε όλοι μαζί μια νέα πατρίδα και προς αυτήν να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας. Να ξεχάσουμε τον τόπο καταγωγής μας δηλαδή θέλουμε, έστω κι αν αυτός είναι πολύ καλύτερος, από οποιονδήποτε άλλον και μάλιστα φανταστικό που μας προτείνει ο λογισμός μας.
Πριν φτάσουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο όμως, μήπως είναι καιρός να δούμε το θέμα από την αρχή; Μήπως δηλαδή δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρούμε τον πραγματικό τόπο καταγωγής μας, όπως μας βάζει ο λογισμός να σκεφτόμαστε κι εξαιτίας της δυσκολίας που μας παρουσιάζει να αποφεύγουμε την αναζήτησή του;
Ας κάνουμε λοιπόν υπομονή κι ας εξετάσουμε με προσοχή αυτά που σκεφτόμαστε, πριν είναι πολύ αργά για όλους μας, μήπως και βρούμε λύση, ώστε όχι μόνον να μην απομακρυνθούμε τελείως από τον χώρο του δημιουργού μας, αλλά και να μην τον υποχρεώσουμε να μας δείξει ποιος πράγματι Είναι.
Δεν το λέω από φόβο αυτό, αλλά από σεβασμό προς τον Θεό που καταδέχτηκε την ύπαρξή μας και για να μας έχει διαπαντός κοντά του και υπό την Θεϊκή Του επίβλεψη, δεν αρνήθηκε να επωμιστεί τις ευθύνες μας, αλλά και την τιμωρία που εμάς τους ανθρώπους απειλούσε, για την εγωιστική και αγνώμονα συμπεριφορά μας.
Ας σκεφτούμε ξανά το όλο θέμα λοιπόν. Είναι ο καιρός κατάλληλος ακόμη, γιατί στον ίδιο χρόνο βρισκόμαστε και σ’ αυτόν δηλαδή, που ο πρώτος των αγγέλων έπεσε και παρέσυρε μαζί του πολλούς σαν κι αυτόν που πρόχειρα ενήργησαν κι ακόμη επιμένουν από εγωισμό υποστηρίζουν την άποψή τους.
Μιχάλης Αλταλίκης
