Μας πλάκωσαν πολύ σοβαρά προβλήματα όπως σας ανέφερα, αλλά κι έτσι όπως ήμασταν μαθημένοι πια εμείς να τα αντιπαλεύουμε με υπομονή και σύνεση κι αυτά που μας παρουσιάστηκαν τότε, όλα μαζί και με την ίδια υπομονή τα αντιμετωπίζαμε.
Άλλωστε, δεν είχαμε και αρκετό χρόνο στην διάθεση μας, ώστε να τα διευθετήσουμε ένα, ένα και χωριστά. Μαζί με τα υπόλοιπα δηλαδή, έψαχναν καθημερινά μάνα και κόρη στην Καλαμαριά, προκειμένου να βρουν την νέα μας κατοικία, όπως έλεγα προ ημερών και στον πεθερό μου.
Το βρήκαν βέβαια αυτό μετά από λίγες μέρες και ήταν ένα διαμέρισμα στον τρίτο όροφο και στο ρετιρέ μιας καινούργια πολυκατοικίας, το οποίο βρισκόταν σε μια κλειστή μεν γειτονιά, αλλά και πολύ κοντά στο κέντρο της Καλαμαριάς.
Ήταν πολύ μεγάλο σπίτι για την μικρή μας οικογένεια, αλλά αφού είχε εύκολη πρόσβαση για όλους όσους θα ήθελαν να μας επισκέπτονται, όντως το νοικιάσαμε και μάλιστα χωρίς πολλά παζάρια.
Μετά από αυτό, άρχισα αμέσως σχεδόν να οργανώνω την μετακόμιση μας, αφού κι από μετακομίσεις ήξερα και το νέο μας σπίτι, ήταν έτοιμο να μας δεχθεί.
Ανακοίνωσα και στους φίλους μας, όπως και στους γνωστούς μας βέβαια την ανάγκη να μετακομίσουμε σε λίγες μέρες κι όλοι τους με μια φωνή μας υποσχέθηκαν, ότι βεβαίως και θα έρθουν να μας βοηθήσουν.
Όταν όμως ήρθε εκείνη η ώρα, κανείς από αυτούς δεν ήρθε να υλοποιήσει την υπόσχεση του. Από μια περίεργη σύμπτωση, όλοι τους προφασίστηκαν τα ίδια και γνωστά σε όλους μας κωλύματα, αυτά δηλαδή που πάντα τους τυχαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις.
Βεβαίως και είχα εγώ αρκετά μεγάλη πείρα από τέτοια κωλύματα, γι’ αυτό κι ετοίμασα την οικοσκευή μας έτσι, ώστε να μπορώ να την μετακομίσω και μόνος μου αν χρειαστεί.
Όταν λοιπόν ήρθε η προσδιορισμένη μέρα, καθόλου δεν δίστασα. Σε ένα απόγευμα και με τέσσερις διαδρομές που έκανα με το φορτηγάκι του πεθερού μου το Σάββατο, ήμασταν πλήρως εγκατεστημένοι την Κυριακή στο νέο μας σπίτι.
Κουράστηκα είναι αλήθεια, γιατί το σπίτι μας ήταν στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας όπως σας είπα και δεν είχε ασανσέρ. Εξαιτίας αυτού λοιπόν, ανέβασα όλα τα υπάρχοντα μας μόνος μου κι από τις σκάλες.
Λαχανιασμένος και αρκετά κουρασμένος πια, έλεγα στην γυναίκα μου όταν κατάφερα να τα ανεβάσω όλα.
– Τι να κάνουμε; Μόνοι μας έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε κι αυτό, αφού κανέναν δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε, ώστε να συμπαρασταθεί στις δικές μας υποχρεώσεις.
Εμείς πάντως, ποτέ δεν λέμε όχι, σε όποιον χρειάζεται την βοήθειά μας κι όπως είναι αποδεδειγμένο κι αυτό, πάντα τρέχουμε να συμπαρασταθούμε σ’ αυτούς που μας το ζητούν, έστω κι αν δεν είναι συγγενείς ή φίλοι μας.
Εγκατασταθήκαμε λοιπόν στο νέο μας σπίτι κι αρχίσαμε να ζούμε σ’ αυτό οι τρεις μας, εγώ δηλαδή, η γυναίκα μου κι ο μικρός μας Κωνσταντίνος, ο οποίος ήταν τότε ενός έτους.
Ανησυχούσαμε είναι αλήθεια, μη τυχόν βρεθούμε και πάλι στο δρόμο ψάχνοντας για νέο σπίτι, αλλά ευτυχώς για μας, μας το απέκλεισε αυτό ο νέος μας ιδιοκτήτης, ο οποίος μας διεμήνυσε μέσω του μεσίτη του, ότι μπορούσαμε να μένουμε στο δικό του σπίτι όσα χρόνια θέλαμε, αφού αυτός ήταν μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού και μάλλον, ποτέ δεν θα επέστρεφε στην Ελλάδα.
Μας βόλευε αυτό το ενδεχόμενο, γιατί δεν ήθελα εξαιτίας μας, να πιέζεται χρονικά κι ο πεθερός μου, ο οποίος ξεκίνησε στο ίδιο χρονικό διάστημα να σηκώνει με τον συνεταίρο του την οικοδομή που ήθελαν όπως σας είπα κι έτσι μαλάκωσε κάπως και το δικό του άγχος.
Το νέο μας σπίτι, ήταν πολύ μεγάλο βέβαια για τρία άτομα, αλλά τα έπιπλα που φέραμε εκεί και τα μοιράσαμε στους χώρους του, ήταν τόσα, όσα χρειαζόταν για να γεμίσουν τα εκατόν είκοσι τετραγωνικά του μέτρα.
Το καλύτερο μέρος του σπιτιού μας όμως, ήταν το τεράστιο μπαλκόνι που διέθετε, αφού αυτό ήταν ρετιρέ και οι διαστάσεις του ήταν δώδεκα επί πέντε. Επί της ουσίας δηλαδή, εκεί έξω ζούσαμε.
Ήταν αρχές Οκτωβρίου όταν εγκατασταθήκαμε στο νέο μας σπίτι κι ο καλός καιρός που ακόμη κρατούσε, μας επέτρεπε να ζούμε όλη την μέρα σχεδόν σε κείνο το ρετιρέ με το τεράστιο μπαλκόνι.
Αλλά και την θέα της νυχτερινής Θεσσαλονίκης χαιρόμασταν από εκεί πάνω, πράγμα βέβαια που ποτέ δεν κάναμε μόνοι μας, αφού πάντα ήταν γεμάτο το μπαλκόνι μας από επισκέπτες, δεδομένου ότι τέτοια θέα και τέτοια δροσιά που διαθέταμε, πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να βρουν όπου κι αν την έψαχναν.
Και την βάρκα μου, εκεί πάνω την ανέβασα. Την είχα τοποθετημένη κι αυτήν μαζί με όλα τα υπόλοιπα σύνεργα των καλοκαιρινών μας διακοπών, μέσα σε μια μεγάλη ξυλόκασα, την οποία τοποθέτησα σε μια εσοχή που είχε από σύμπτωση το μπαλκόνι στην αριστερή του πλευρά.
Κάλυπτε ακριβώς τις διαστάσεις της εσοχής εκείνη η ξυλόκασα, αν και ήταν διαστάσεων δύο επί ένα και το ύψος της ένα και είκοσι περίπου. Τόσο ήταν άλλωστε και το ύψος που είχε ο τοίχος του μπαλκονιού δηλαδή σε εκείνη την πλευρά κι έτσι, πουθενά δεν ενοχλούσε η ξυλόκασα μας, στην αισθητική του μπαλκονιού.
Στεναχωρηθήκαμε είναι αλήθεια γιατί αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε από το προηγούμενο, αλλά χαιρόμασταν αφάνταστα και το νέο μας σπίτι. Από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να ζούμε όμως σ’ αυτό, μια συμβουλή έδωσα στην γυναίκα μου, η οποία, μόλις είκοσι πέντε ετών ήταν τότε.
– Να μιλάς μεν με όλες τις γειτόνισσες, αλλά μέσα στο σπίτι σου να μη βάζει καμιά από αυτές, όσο κι αν το επιδιώκουν. Ο λόγος είναι, ότι δεν είναι σίγουρο αν θα μπορέσουν αυτές να προσέξουν τόσο όσο χρειάζεται, ώστε να μη προκαλέσουν χωρίς σοβαρό λόγο, προβλήματα και δυσαρέσκειες στην μεταξύ σας σχέση.
Κι επειδή εμείς είμαστε νεαροί μεν, αλλά και νέοι σ’ αυτήν την γειτονιά, καλύτερα για μας θα είναι, να μένουμε μακριά από όλους, αν θέλουμε να είμαστε αγαπητοί από όλους.
Άκουσε η γυναίκα μου την συμβουλή του κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερου από αυτήν συζύγου της και το κρατούσε σαν κόρη οφθαλμού όπως λέει ένα άλλο παλιό γνωμικό, για επτά ολόκληρα χρόνια.
Και δεν είχα άδικο που της το ζήτησα αυτό, γιατί έτσι κράτησε το σπίτι της σε ασφάλεια όπως θα σας διηγηθώ αργότερα, δεδομένου ότι λίγο μετά από τα επτά χρόνια, αναγκαστήκαμε και πάλι να μετακομίσουμε από εκείνη την γειτονιά, όσο κι αν μας κακοφάνηκε κι αυτό.
Μιχάλης Αλταλίκης
