Ήρθε το φθινόπωρο όμως και σιγά, σιγά αρχίσαμε να μπαίνουμε στο κανονικό και χειμερινό πρόγραμμα εργασίας μας κι αυτό, προμήνυε ότι και πάλι θα είχαμε δουλειές με φούντες στον σταθμό.
Την εποχή που αναφέρομαι βέβαια, εκτός από τα εσπεριδοειδή που τότε συμμετείχαν στην διεθνή διακίνηση εμπορευμάτων με μαζικές εξαγωγές, όλα τα υπόλοιπα προϊόντα που διεκδικούσαν μια θέση στην ίδια αγορά, έκαναν το ντεμπούτο τους με δειγματοληπτικές κινήσεις, αλλά και με μικροποσότητες, για όσα τουλάχιστον είχαν ήδη εδραιωθεί.
Μαζί με αυτά λοιπόν, άρχισαν να μπαίνουν δυναμικά στο προσκήνιο των εξαγωγών και μερικά ακόμη νεοεμφανιζόμενα ωστόσο προϊόντα, όπως ήταν για παράδειγμα τα ανοξείδωτα σκεύη κουζίνας και μερικά είδη κουβερτών, τα οποία μάλιστα είχαν και τάση και διάθεση να επιβάλουν την θέση τους στην ευρύτερη διεθνή αγορά.
Η προσπάθεια που έκαναν γι’ αυτόν τον σκοπό τα ανοξείδωτα, ήταν καλά μελετημένη κι αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε που βάδιζαν με μικρά μεν, αλλά με πολύ σταθερά βήματα.
Οι κουβέρτες αντίθετα, αν κι έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους ως εξαγώγιμα προϊόντα στην εν λόγω αγορά, έκαναν αλαζονικές κινήσεις. Στηριζόμενοι στην πολύ καλή ποιότητα των κουβερτών τους, θεώρησαν οι άνθρωποι που τις διέθεταν, ότι αυτό και μόνον ήταν αρκετό για να τους εδραιώσει στην αγορά που απευθυνόταν.
Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους και μόνον όμως, βεβαίωνε ότι όντως και δεν μπορούσαν να αντέξουν τον πολύ καλά μελετημένο ανταγωνισμό που βρήκαν μπροστά τους, γι’ αυτό και αναγκαστικά πια βάδιζαν πολύ δύσκολα και με πολλά επί μέρους προβλήματα.
Όπως αποδεικνυόταν κι αυτό εκ του αποτελέσματος, η τεχνογνωσία των αρμοδίων της παραγωγής τους, δεν ήταν αρκετή και τέτοια μάλιστα που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει επαρκώς τα προβλήματα που τους παρουσίαζαν οι κουβέρτες τους, όταν αυτές έφταναν στον προορισμό τους.
Ωστόσο, όταν ερχόταν πακεταρισμένες εκείνες οι κουβέρτες σε μένα προκειμένου να τις φορτώσω στο βαγόνι εξαγωγής που τους διαθέταμε, έλεγα σε όποιον συνόδευε την αποστολή, ότι δεν είναι σωστός ο τρόπος συσκευασίας τους και ότι μάλλον έπρεπε να έρθουν επί τόπου οι δικοί τους αρμόδιοι, ώστε όχι μόνον να τους δείξω, αλλά και να τους εξηγήσω το τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν, ώστε να γλυτώσουν από τα προβλήματα τους, αυτά που ασφαλώς και οφειλόταν στην συσκευασία των κουβερτών. Δυστυχώς όμως κανείς από αυτούς δεν φαινόταν.
Τους καλούσα να έρθουν στον σταθμό και στον χώρο όπου φόρτωνα εγώ τις δικές τους κουβέρτες, προκειμένου να δουν και αυτοί, ότι όχι μόνον χρησιμοποιούσαν χαρτοκιβώτια με διαστάσεις άσχετες προς τον ωφέλιμο χώρο των βαγονιών, αλλά και ότι πολύ κακής ποιότητας ήταν αυτά, γι’ αυτό και είχαν τόσες πολλές επιστροφές κουβερτών.
Τους τις επέστρεφαν δε αυτές, γιατί όταν έφταναν στον προορισμό τους, βρισκόταν σε κακό χάλι. Λόγο της τετραημέρου ταλαιπωρίας τους μέσα στο βαγόνι, το δέκα, με δεκαπέντε τοις εκατό της εκάστοτε εξαγωγής που ετοίμαζαν ανά βαγόνι με τόσο κόπο, τους την επέστρεφαν οι παραλήπτες, ως ακατάλληλες να τοποθετηθούν στα ράφια των καταστήματα που έκαναν την εισαγωγή τους στην Γερμανία.
Αν κι ο λόγος της ακαταλληλότητας των κιβωτίων ήταν πάντα ο ίδιος, όπως και η ποσότητα των επιστρεφόμενων κουβερτών, η εξαγωγή πήγαινε πολύ καλά θα έλεγε κανείς, αφού από μερικά δέματα που άρχισαν να στέλνουν αυτοί και δοκιμαστικά στην αρχή, άρχισαν μετά από λίγο να εξάγουν κουβέρτες που κάλυπταν τον όγκο ενός ολόκληρου βαγονιού κι αυτό μάλιστα το έκαναν μέρα παρά μέρα.
Αφού λοιπόν πήγαινε καλά κατ’ αυτούς η εξαγωγή τους, ήταν λογικό το να επαίρονται, αλλά δεν μου φαινόταν καλό, το να αδιαφορούν για τον λόγο που είχαν τόσες πολλές επιστροφές, όπως και το γιατί δεν τους απασχολούσε να ξέρουν, αν μπορούσαν να ελαττώσουν το κόστος μεταφοράς ανά τεμάχιο, τοποθετώντας στο ίδιο βαγόνι την διπλάσια ποσότητα κουβερτών, όπως έβλεπα εγώ ότι μπορούσαν να κάνουν.
Εγώ βέβαια δεν ήμουν εκεί για να προστατεύω τα συμφέροντα των πελατών μας, αφού οι αρμοδιότητες μου περιορίζονταν μόνο στο πως θα κάνω έγκαιρα τις υποχρεώσεις μας, αυτές που η δική μας εταιρεία αναλάμβανε απέναντι τους.
Πέραν αυτού λοιπόν δεν είχα λόγο ούτε να πω, αλλά ούτε και να κάνω κάτι για τους πελάτες μας. Ναι, αλλά εγώ μεγάλωσα μέσα σε ένα μπακάλικο και όχι μόνον έμαθα, αλλά και σπούδασα μέσα σ’ αυτό την ανάγκη να ξέρει ο εμπορευόμενος, το πόσο σημαντικός παράγοντας είναι το επιμέρους, αλλά και το ανά τεμάχιο κόστος, αφού σ’ αυτό το κόστος πρέπει να στηρίζεται κανείς, προκειμένου να ελπίζει στην βιωσιμότητα της επιχείρησης του, όποια κι αν είναι.
Μη μπορώντας να παραβλέψω εγώ τουλάχιστον αυτήν την ανάγκη, ζητούσα από τους υπευθύνους των κουβερτών να με επισκεφτούν, ώστε να τους επιστήσω την προσοχή για όσα εγώ εντόπιζα και από εκεί και μετά, αν ήθελαν, ας με άκουγαν, ή όχι.
Αυτούς περιμένοντας λοιπόν, αφού όντως και βεβαιώθηκα από τους συνοδούς των κουβερτών ότι ενημερώθηκαν σχετικά, έμαθα ένα πρωινό από τους εργάτες, ότι όντως μας επισκέφτηκε τελικά ο ιδιοκτήτης του εν λόγω εργοστασίου.
Θεωρώντας ότι αυτός τουλάχιστον δεν αδιαφόρησε, έτρεξα να του φανώ χρήσιμος, αφού δική του ήταν η επιχείρηση και καλά έκανε και ήρθε στον σταθμό να δει ο ίδιος, το πόσο συμπαντικά ήταν αυτά που εγώ ως υπάλληλος της συνεργάτιδας εταιρείας τους διεμήνυα.
Δεν τον γνώριζα προσωπικά, αλλά πράγματι χάρηκα με την άφιξη του στον σταθμό, γιατί μου έδινε την δυνατότητα να συμμετάσχω στην προσπάθεια του κι από ένα άλλο σημείο εκτός από των προσδιορισμένων υποχρεώσεων μου.
Αυτήν την προσπάθεια μάλιστα που την έβλεπα να εκτινάσσετε στα ύψη, αν βέβαια ήθελε αυτός να υλοποιήσει τις παρατηρήσεις μου και όντως αυτός ήταν ο κύριος λόγος που με έκανε να τρέχω σχεδόν πηγαίνοντας να τον συναντήσω, αν και δεν έδειξε αυτός ότι με αναζητούσε.
Όπως διαπίστωνα όμως, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου που έτρεχα εγώ να συναντήσω, ήρθε εκεί με έναν και μοναδικό σκοπό. Το να παρακολουθήσει απλώς και μόνον δηλαδή, την έκβαση της φόρτωσης των κουβερτών του εκείνης της ημέρας και τίποτε άλλο.
Ωστόσο; Δεν πτοήθηκα εγώ αφού ήξερα την αξία των όσων έπρεπε να μάθει αυτός, γι’ αυτό και τον πλησιάσω και βεβαίως του έλεγα όσα ήταν απαραίτητα για την συσκευασία των κουβερτών του, όπως και για το πόσο αυτή η λεπτομέρεια, θα επηρέαζε θεαματικά την εξέλιξη της δικής του προσπάθειας.
Όσο του μιλούσα όμως εγώ, αυτός όχι μόνον δεν με άκουγε, αλλά και φανερά με αγνοούσε. Δεν ήξερα τι κατάλαβε από όσα του έλεγα, γιατί μου είπε στο τέλος κάτι, που με έκανε να σκεφτώ ότι μάλλον ήθελε να με ξεφορτωθεί.
– Αν έχεις να μας πεις κάτι χρήσιμο επί του θέματος, θα ήταν καλύτερα να το κουβεντιάσεις αυτό με τους συνεργάτες μου.
Τίποτε δεν έπιασε από όσα άκουσε να του λέω, είπα μέσα μου και όταν τελείωσε την φόρτωση του, μπήκε ικανοποιημένος στη μερσεντές του κι έφυγε.
Δεν άντεξα την αδιαφορία που έδειξε για τις πληροφορίες που άκουσε, έστω κι από έναν ασήμαντο υπάλληλο σαν κι εμένα, γι’ αυτό και του φώναξα την στιγμή που περνούσε από μπροστά μου.
– Όλοι μπορούν να έχουν με κάποιο τρόπο μια μερσεντές. Το να είσαι όμως εργοστασιάρχης και εργοδότης τόσων ανθρώπων όπως είσαι εσύ, είναι άλλο πράγμα.
Εξαιτίας αυτής της αδιάφορης συμπεριφοράς του λοιπόν, δεν ήθελα πλέον να τους πω τίποτε ξανά για το θέμα. Άρχισε όμως να κόβεται αρκετά η κίνηση τους και απ’ αυτούς που συνόδευαν τις αποστολές των κουβερτών, άκουγα δυσμενή σχόλια για την εξέλιξη της εξαγωγής του εργοστασίου τους και αυτό με στεναχώρησε, αλλά και μου έδωσε την αφορμή να πω και πάλι, αλλά στον δικό μας διευθυντή.
– Αυτοί δεν ξέρουν τι κάνουν και δεν μπορούν να υπολογίσουν, ότι αυτός ο μικρός όσο και ασήμαντος όπως τους φαίνεται παράγοντας που είναι η συσκευασία, μπορεί ή να τους πετάξει έξω από την αγορά όπως και φαίνεται ότι θα γίνει, ή να τους δώσει πολύ μεγάλη εξαγωγική ώθηση.
– Ναι είπε ο διευθυντής μας. Αλλά εμείς τι έχουμε να κερδίσουμε απ’ αυτό;
– Τίποτε δεν έχουμε να κερδίσουμε του είπα. Στην αρχή θα χάσουμε μάλλον, γιατί αν κάνουν αυτό που θέλω να τους ζητήσω, αντί για δύο βαγόνια την εβδομάδα θα στέλνουν ένα.
Αν όμως θα βάζουν στο ίδιο βαγόνι την διπλάσια ποσότητα κουβερτών, με τα μισά έξοδα και δεν θα έχουν καθόλου επιστροφές αφού δεν θα ταλαιπωρούνται οι κουβέρτες τους κατά την διαδρομή, πως το βλέπεις; Δεν θα τους φέρει αυτή η αλλαγή μεγάλες εξαγωγικές δυνατότητες;
Όταν θα βρεθούν οι Ελληνικές κουβέρτες πολύ πιο ανταγωνιστικές οικονομικά από αυτές των άλλων χωρών και χωρίς τον κίνδυνο να φτάνουν αυτές στα ράφια των πελατών τους πατημένες και εμφανώς τσαλακωμένες όπως μέχρι τώρα γίνεται; Δεν θα είναι περιζήτητες από όλους τους ενδιαφερομένους να τις έχουν στα καταστήματα τους;
– Καλά τα σκέφτεσαι εσύ είπε πικρόχολα ο διευθυντής μας. Αυτοί όμως; Θα εκτιμήσουν όσα θα τους πούμε; Θα μείνουν πελάτες μας, όταν εμείς θα κάνουμε τόσα πολλά γι’ αυτούς; Ή θα φύγουν και θα τους ψάχνουμε;
– Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα του είπα. Δεν είναι λογικό για μας όμως, το να ζούμε ανάλογα με τις βλακείες που θέλουν να κάνουν οι άλλοι.
Φώναξε λοιπόν τους υπευθύνους τους εδώ και στα δικά μας γραφεία, ώστε να τους πούμε κι επισήμως το τι ακριβώς τους προτείνουμε για τα δικά τους συμφέροντα κι αν θέλουν, ας μη το εκτιμήσουν. Εμείς πάντως; Θα έχουμε κάνει το δικό μας χρέος, απέναντι τους.
Εκτιμώντας ως θετική την κουβέντα μας ο δικός μας τουλάχιστον διευθυντής, έκανε τελικά μετά από λίγες μέρες την επαφή του με τους υπευθύνους του εν λόγω εργοστασίου κι αφού τους εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να δρομολογήσουν μια συνάντηση, τους ζήτησε να μας επισκεφτούν στα γραφεία μας, παρουσία του ιδιοκτήτη του εργοστασίου.
Αυτοί όμως επέμεναν να κάνουμε την συνάντηση τους στα δικά τους γραφεία της Θεσσαλονίκης, χωρίς την παρουσία του αφεντικού τους. Ο δικός μας όμως επέμενε ότι θα πρέπει να γίνει μια ενημέρωση παρουσία του, έστω κι αν αυτή γινόταν στο εργοστάσιο τους και αυτό πάλι, μόνον για να δεσμευτεί ηθικά τουλάχιστον αυτός απέναντι μας.
Θα τους κάναμε αφιλοκερδώς εμείς μια τεχνικής φύσεως προσφορά και τέτοια μάλιστα, που αυτοί δεν μπορούσαν να σκεφτούν, στοχεύοντας στο να αυξήσουμε τις δικές τους εξαγωγές. Για κανένα λόγο όμως δεν θα θέλαμε να μας ξεχάσουν αύριο, όταν κοκορευόμενοι για την επιτυχία τους, θα έψαχναν από εγωισμό να βρουν άλλον μεταφορέα.
Αφού δέχτηκαν τελικά την πρόταση του διευθυντού μας οι αρμόδιοι και όρισαν την ημερομηνία της συνάντησης τους, πήγα κι εγώ στο εν λόγω εργοστάσιο, αλλά ως συνοδός του διευθυντού μας.
Ο εργοστασιάρχης όμως δεν καταδέχτηκε την επίσκεψη μας, γι’ αυτό κι έλειπε όπως μας είπαν, για επείγουσες δουλειές στο εξωτερικό. Θεώρησε μάλλον ότι δεν ήταν και τόσο ενδιαφέρον το θέμα, ώστε να βρίσκεται αυτός πρωτίστως εκεί.
Ωστόσο; Όταν καθίσαμε στο τραπέζι και μου έδωσε τον λόγο ο διευθυντής μας, είπα στον μηχανολόγο τους λίγο αυστηρά, επηρεασμένος κάπως από την αδιαφορία που έδειξε για μας ο εργοστασιάρχης.
– Όταν εσύ αποφάσιζες να βάλεις δέκα μεγάλες κουβέρτες μέσα σε ένα τρίφυλλο και μαλακό χαρτοκιβώτιο, έπρεπε να ξέρεις ότι θα ταξιδεύουν αυτές μέσα σ’ αυτά τα ακατάλληλα γι’ αυτήν την μεταφορά κιβώτια, μια ολόκληρη εβδομάδα.
Μαζί με αυτά, έπρεπε να λάβεις υπόψιν σου και το ότι θα είχαν να υποστούν οι κουβέρτες σας, τους κραδασμούς των βαγονιών μιας διαδρομής αντίστοιχης των δύο χιλιάδων χιλιομέτρων.
Δεν έπρεπε λοιπόν να υπολογίσεις, ότι οι κουβέρτες που βρίσκονται στο πάτωμα, δεν θα άντεχαν την πίεση του βάρους που θα δεχόταν από τις άλλες σαράντα τουλάχιστον κουβέρτες που θα βρισκόταν από πάνω τους, με όλες τις συνέπιες αυτής της διαδρομής;
Αυτός είναι και ο λόγος που σας επιστρέφουν το δέκα και πλέον τις εκατό των κουβερτών σας ως ακατάλληλες. Εκτός αυτού, θα έπρεπε να ξέρεις και το ότι τα μέσα μεταφοράς, έχουν συγκεκριμένες διαστάσεις κι ότι μάλλον εμείς επιβάλλεται να προσαρμόσουμε σ’ αυτές.
Είναι δυνατόν λοιπόν να βάζεις εσύ κιβώτια σε ένα χώρο, αγνοώντας τις διαστάσεις του μέσου μεταφοράς που τα φορτώνεις; Αν είναι να βάλει κανείς ένα ή δύο κιβώτια μέσα σε κάποιο μέσο, δεν μπορεί να πει ότι δεν τον πειράζει, γιατί κι αυτό έχει ένα κόστος και το κόστος αυτό, μπορεί να τον βγάλει έξω από κάθε αγορά αν εμπεριέχει εμπορεύσιμα προϊόντα. Αν πάλι θέλει να στείλει κάποιος ένα κιβώτιο στην μάνα του, δεν πειράζει όπως κι αν το στείλει.
Αν όμως είναι να κάνει κάποιος μια μεγάλη εξαγωγή κι αυτή απαιτεί την χρήση όλου του χώρο ενός μέσου μεταφοράς, είναι δυνατόν να βάζει μέσα σ’ αυτόν ό, τι να ‘ναι, όπως να ‘ναι, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτό στην επαγγελματική του εξέλιξη, όταν ξέρει ότι το κόστος μεταφοράς παραμένει το ίδιο, είτε γεμάτο, είτε άδειο είναι το μέσο;
Άκουσε αυτός τους λόγους που του ανάφερα, όπως και οι υπόλοιποι παραβρισκόμενοι άλλωστε και για να δικαιολογήσει κάπως την απροσεξία του ή την άγνοια του, έλεγε κάτι που από μακριά φαινόταν χαζό.
– Το σκέφτηκα αυτό το ενδεχόμενο, αλλά μου φάνηκε ακριβό το κόστος του χαρτοκιβωτίου που έπρεπε να χρησιμοποιήσω, γι’ αυτό και δεν το έκανα.
Έλεγε ψέματα όμως, γιατί οι επιστροφές που είχε, από μακριά φώναζαν ότι οι κατεστραμμένες κουβέρτες του κόστιζαν πολλά περισσότερα από όσα κιβώτια κι αν χρησιμοποιούσε. Αυτό; Δεν μπορούσε να το σκεφτεί;
Αφού είπαμε κι άλλα πολλά ακόμη εκεί για θέματα που έπρεπε να ξέρουν οι συνεργάτες του εργοστασιάρχη, αφού αυτός όπως το έδειξε με την συμπεριφορά του αδιαφορούσε για όλα αυτά, τους έδωσα στην συνέχεια τις διαστάσεις των βαγονιών που τους διαθέταμε, όπως και τις διαστάσεις των πεντάφυλλων και σκληρών κιβωτίων που τους ζήτησα να προμηθευτούν αν είχαν διάθεση να μπουν ξανά στην διεθνή αγορά, εντός των οποίων θα μπορούσαν να τοποθετούν μόνον πέντε κουβέρτες, αφού τα νέα κιβώτια θα ήταν πολύ μικρότερα σε όγκο από τα προηγούμενα.
Κάνοντας αυτήν την αλλαγή στην συσκευασία τους, τους υποσχέθηκα ότι με το ίδιο κόστος μεταφοράς, θα μπορούσαν να εξάγουν την διπλάσια ποσότητα κουβερτών με κάθε βαγόνι και προπαντός, χωρίς να έχουν στο εξής ούτε μία κουβέρτα επιστροφή, για τον λόγο ότι τα κιβώτια που θα έμπαιναν στις κάτω σειρές, θα άντεχαν το βάρος των υπολοίπων που θα ήταν από πάνω τους για μια εβδομάδα και εξαιτίας αυτού, οι κουβέρτες τους θα κατέληγαν αψεγάδιαστες στα ράφια των καταστημάτων.
Επειδή αυτή και μόνο η ζημιά από τις επιστροφές των κακοποιημένων κουβερτών ήταν πολλή μεγάλη, οι συμμετέχοντες σ’ εκείνη την σύσκεψη, θεώρησαν ότι όντως ήταν προς το συμφέρον τους η πρόταση μας, γι’ αυτό και έδωσαν αμέσως εντολή στον μηχανολόγο τους, να προσαρμόσει την συσκευασία των κουβερτών τους, έτσι ακριβώς κι όπως τους την ζητήσαμε.
Το αποτέλεσμα εκείνης της αλλαγής έγινε αμέσως αντιληπτό από όλους, εκτός βέβαια από τον εργοστασιάρχη, αν κι έβλεπε ότι το ένα βαγόνι μέρα παρά μέρα που είχαν προ καιρού αυτοί στο δυναμικό τους ως εξαγωγείς, και παραλίγο να το χάσουν κι αυτό, αμέσως μετά έγιναν τα βαγόνια τους δέκα και λίγο μετά έγιναν τριάντα αυτά, αλλά ημερησίως.
Οι διευθυντές τους βέβαια ήταν υπερήφανοι με όσα πέτυχαν, γιατί με την οξυδέρκεια τους, βρήκαν τρόπο να αυξήσουν τις εξαγωγές τους, γι’ αυτό και ο εργοστασιάρχης τους αντάμειβε ανάλογα όπως μας το έκαναν γνωστό οι ίδιοι.
Ενώ λοιπόν αυτοί χαιρόταν για την επιτυχία τους, εγώ βρήκα τον μπελά μου, γιατί δεν χωρούσε αυτή η μεγάλη δουλειά στον σταθμό, γι’ αυτό και αναγκάστηκα να την μεταφέρω στον χώρο της διαλογής του ΟΣΕ, η οποία βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα έξω από τα όρια του σταθμού. Κι αυτό πάλι το έκανα, όταν τα βαγόνια τους έγιναν δέκα την ημέρα.
Όταν αυτά έγιναν τριάντα την ημέρα, αυτήν την δουλειά την μετέφερα λόγου όγκου εργασίας στην Γέφυρα, σε έναν μικρό σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, απείχε είκοσι χιλιόμετρα έξω από την Θεσσαλονίκη.
Αυτή η απόσταση όπως κι ο όγκος της δουλειάς είχε επιπλέον επιπτώσεις σε μένα, γιατί ώσπου να βρω ικανούς εργάτες εκεί να αναλάβουν τις φορτώσεις μας, μετέφερα τους δικούς μου από τον παλιό σταθμό κι από το πολύ πήγαινε έλα, χάναμε και την σειρά μας και τις ώρες μας.
Για να ελέγχω δε τις φορτώσεις του σταθμού της Θεσσαλονίκης και του μικρού σταθμού της Γέφυρας, βρισκόμουν όλη την ημέρα πάνω στα λεωφορεία του ΚΤΕΛ της περιοχής, δεδομένου ότι δεν μου διέθεταν από την εταιρεία μέσο μεταφοράς γι’ αυτές τις μετακινήσεις.
Δύο χρόνια κράτησε η συνεργασία μας μ’ εκείνο το εργοστάσιο και αυτό γιατί οι αχάριστοι διευθυντές του, έκριναν ότι ήταν πιο συμφέρον γι’ αυτούς, το να δώσουν αυτήν την δουλειά στην ανταγωνίστρια για μας εταιρεία, αφού αυτή τους προσέφερε μια διαφορά γι’ αυτήν την μεταφορά της τάξης των εκατό δραχμών ανά βαγόνι.
Γι’ αυτήν την μικρή διαφορά που η ανταγωνίστρια εταιρεία την έκανε έτσι για να μας την σπάσει, αυτοί ξέχασαν τι και πόσα κέρδισαν από μας και χωρίς καν να μας ρωτήσουν, έδωσαν την δουλειά στον ανταγωνισμό μας.
Δεν πήγαν όμως και πολύ μακριά, γιατί άλλα τεχνικά προβλήματα τους προέκυψαν εκ των υστέρων και δυστυχώς τα έχασαν όλα, γιατί δεν ήταν εκεί αυτός που θα μπορούσε ενδεχομένως να τους γλιτώσει.
Μιχάλης Αλταλίκης
