Αρκετές φορές έτυχε να μεταφέρω Δεσπότη στο μοναστήρι μας, από αυτούς δηλαδή που δεν διέθεταν αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους, ή δεν ήθελαν να έρθουν οδικώς στην Θεσσαλονίκη από την Αθήνα, οπότε, από το αεροδρόμιο μου ζητούσε ο γέροντάς μας να κάνω την παραλαβή τους και με το πουλμανάκι της μονής να τους μεταφέρω στην Ουρανούπολη.
Κι αφού καταλήγαμε στο μοναστήρι μας από εκεί και μετά με την συμμετοχή του καραβιού, έμεναν μια, ή δυό μέρες στην διάθεση της μονής για τους λόγους που ήταν καλεσμένοι και πάλι με τον ίδιο τρόπο τους μετέφερα στο αεροδρόμιο, για την επιστροφή τους στην έδρα τους.
Βλέποντάς τους κανείς μέσα στην εκκλησία, με τα βαριά χρυσοποίκιλτα ενδύματά τους, κάπως μας φαντάζουν αυτοί κι ένα σορό λέμε για την πομπώδη εμφάνισή τους. Από κοντά αν τους βλέπει κανείς όμως κι έξω από την εκκλησία, εκεί δηλαδή που ποιο πολύ φαίνετε ο ανθρώπινος παράγοντας, τότε βλέπει άλλα και ποιο ανθρώπινα στην συμπεριφορά τους και τέτοια μάλιστα, που δύσκολα μπορεί κανείς να υπολογίσει.
Όταν λοιπόν μου είπε ο γέροντας να βρεθώ στο αεροδρόμιο εκείνο το πρωινό, ώστε να υποδεχθώ πρώτα τον Δεσπότη Ύδρας και Σπετσών και μετά να τον μεταφέρω μέχρι το μοναστήρι μας, στην ώρα μου στάθηκα στην έξοδο της αναμονής να τον περιμένω.
Βγαίνοντας αυτός στην αναμονή, είδα ένα πολύ απλό γεροντάκι Δεσπότη να βαδίζει συνοδευόμενος από τρεις ακόμη ιερείς κι επειδή δεν είδα να βγαίνει άλλος Δεσπότης από το αεροπλάνο, αυτόν καλωσόρισα εκ μέρους του γέροντα, αφού εγώ προσωπικά δεν τον γνώριζα από πριν.
Κι αφού τους οδήγησα στο πουλμανάκι, αμέσως σχεδόν ξεκίνησα για την Ουρανούπολη πρώτα.
Ξεκινώντας λοιπόν, άρχισε ο Δεσπότης να μου συστήνει τους συνοδούς του κι αφού πήρα την ευχή του, αφοσιώθηκα στην οδήγηση. Αυτός όμως μου μιλούσε, οπότε, έλεγε ότι γνώριζα καλά τα τυπικά, κρίνοντας από την κίνηση που έκανα να πάρω την ευχή του για να ξεκινήσω το ταξίδι μας.
Ακούγοντας όμως και την αναπνοή μου να γίνετε κάπως δύσκολα εκείνη την ώρα, εξαιτίας της μύτης που μου βούλωσε για κάποιο λόγο, θέλησε να μάθει τον λόγο του προβλήματός μου. Μια κι ενδιαφέρθηκε λοιπόν, του έλεγα ότι πρόσκαιρο ήταν κι ότι σε λίγο θα ελευθερωνόταν.
Και για να δώσω συνέχεια στην κουβέντα μας, αφού τον είδα να με κοιτά σαν να ήθελε περισσότερες εξηγήσεις, του έλεγα ότι είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα παλιότερα κι εξαιτίας του, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Μόλις με έπαιρνε ο ύπνος Δέσποτα, με πλάκωναν εφιάλτες από την δύσπνοια κι έτσι ξυπνούσα μέσα σε αγωνία.
Από μικρός δηλαδή είχα αυτό πρόβλημα, γι’ αυτό και συνεχώς ήμουν άυπνος. Έμαθα πως κοιμούνται οι άνθρωποι, όταν πια έγινα τριάντα δύο χρονών και τότε μάλιστα που δοκίμασα κάποιο σπρέι απελευθέρωσης αναπνοής, που από σύμπτωση μας το έδωσα ο παιδίατρος για την βουλωμένη μυτούλα του γριπωμένου μας τρίχρονου Κωνσταντίνου.
Και άλλη φορά χρησιμοποίησα κάτι τέτοιο, το οποίο ο εξειδικευμένος γιατρός μου έδωσε, αλλά έγινα χειρότερα. Όταν αυτός μου είπε έλα να σε εγχειρίσω τώρα, φοβήθηκα από την προχειρότητά του και δεν πήγα να το κάνω.
Μου είπε ότι είχα κρεατάκια δηλαδή κι ότι αυτά ήταν η αιτία που είχα την δύσπνοια, αλλά δεν τον πίστεψα. Οπότε, άφησα το πράγμα έτσι, μέχρι που δοκίμασα τελικά το σπρέι του παιδίατρου. Από εκεί και μετά όμως, ζούσα με την δική του συμμετοχή στην ζωή μου. Και ζούσα μαζί του μάλιστα, κοντά οκτώ χρόνια.
Το χρησιμοποιούσα δε ανελλιπώς και χωρίς αυτό, πουθενά δεν πήγαινα. Και για να είμαι σίγουρος ότι θα κοιμηθώ το βράδυ, ή θα αναπνέω σωστά όλη την ημέρα, δυό τρία είχα μαζί μου. Ένα στο αυτοκίνητο, ένα στην τσέπη μου κι ένα στην τσάντα της γυναίκας μου.
Μετά από οκτώ χρόνια όμως, από σύμπτωση και πάλι, διάβαζα την θεωρία κάποιου, που απέδιδε την απώλεια των μαλλιών στην συχνή κατανάλωση των τυροκομικών. Κι αφού είχα κι αυτό το πρόβλημα, αποφάσισα να το δοκιμάσω.
Έλεγε λοιπόν αυτός με την θεωρία του, ότι τα τυροκομικά μπορούν να προκαλέσουν πτώση των μαλλιών της κεφαλής, για τον λόγο ότι στα στομάχια μερικών ανθρώπων δεν αφομοιώνονται καλά τα τυροκομικά, ή όχι τόσο σωστά όσο θα έπρεπε κι επειδή τα τριχωτά μέρη του σώματος λειτουργούν κι αυτά ως χώροι εναπόθεσης αποβλήτων, εκεί καταλήγουν ως απόβλητα τα τυροκομικά, γι’ αυτό και προκαλούν την πτώση τους.
Αν και ήμουν λάτρης των τυροκομικών λοιπόν, αμέσως τα έκοψα, με την ελπίδα να αποτρέψω την περεταίρω πτώση των μαλλιών μου. Αντί αυτού όμως, άνοιξε η μύτη μου κι ελευθερώθηκε η αναπνοή μου έτσι και τόσο που δεν χρησιμοποιούσα πλέον το σπρέι της εξάρτησής μου. Κι αφού είδα ότι δεν το χρειαζόμουν πλέον, είχα μόνον ένα πάντα μαζί μου καλού κακού. Έκτοτε όμως, ελέγχω την κατανάλωση τυροκομικών για να μη τα στερηθώ εντελώς κι αφού γλύτωσα με τον έλεγχο τους από το σπρέι, μπορώ πλέων να κοιμάμαι ήσυχος, γιατί δεν βουλώνει πλέον η μύτη μου.
Κάπου, κάπου όμως, μου θυμίζει αυτή το πρόβλημα μου όπως και σήμερα, αλλά για λίγο μόνον κι αν για κάποιον λόγο, όπως έκανα εχθές το απόγευμα που κάθισα ιδρωμένος στο μπαλκόνι μας, να με φυσά ο δυνατός αέρας.
Αυτά λοιπόν έλεγα στον Δεσπότη και μόλις τελείωσα, αυτός πήρε τον λόγο κι έλεγε χαμογελώντας, ότι μάλλον ήμαστε κατά κάποιον τρόπο ομοιοπαθείς. Αυτό δικαιολογώντας στην συνέχεια, έλεγε το δικό του πρόβλημα.
Εγώ όμως σε ξεπερνώ σε ταλαιπωρία κύριε Μιχάλη, αφού εδώ και σαράντα χρόνια, καθόλου δεν κοιμάμαι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ δηλαδή, γιατί μόλις ξαπλώσω, με πιάνει σοβαρή δύσπνοια. Αυτός είναι κι ο λόγος μάλιστα, που βγάζω όλη την νύχτα καθισμένος στην καρέκλα. Κι εκεί καθισμένος, μόλις πάνε να κλείσουν τα μάτια μου αμέσως πνίγομαι.
Όπως καταλαβαίνεις, άυπνος ξημερώνομαι και γιατρειά στο πρόβλημά μου δεν υπάρχει. Όταν πεθάνω βέβαια, θα σταματήσει το μαρτύριό μου, οπότε, με αυτήν την ελπίδα ζω. Αυτά είπε ο Δεσπότης και γέλασε με την έκπληξη που έβλεπε ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου.
Βλέποντας κι ένα μήλο που κρατούσα στην κονσόλα του αυτοκινήτου, κάτι έλεγε πάλι, για να διασκεδάσει την έκπληξή μου μάλλον. Μια και βλέπω το μύλο σου όμως, θυμήθηκα να σου πω κάτι που έπαθα σε ένα χωριό της Μητρόπολής μου.
Μετά από μια λειτουργία της Κυριακής λοιπόν, με κάλεσαν στο σπίτι τους οι άνθρωποι μιας πολύ καλής οικογένειας και για να περιποιηθούν τον Δεσπότη τους καθώς το υπολόγιζαν, ένα σωρό έβαλαν στο τραπέζι που ετοίμασαν. Μη μπορώντας να καταλάβουν όμως, ότι λόγω της ηλικίας μου, όπως και των πολλών προβλημάτων υγείας που λογικά έπρεπε να με ακολουθούν, ούτε τις ετοιμασίες τους μπορούσα να γευθώ, αλλά ούτε και τις ποσότητες που έβαλαν μπροστά μου.
Από αγάπη και σεβασμό για τον Δεσπότη τους το έκαναν βέβαια οι άνθρωποι και για να μην τους στενοχωρήσω, αρκετά από αυτά δοκίμασα, έστω κι αν ήξερα ότι ακριβά θα το πλήρωνα μετά, από τα προβλήματα υγείας που θα εύρισκαν αφορμή να με ταλαιπωρήσουν.
Αυτοί δε, συνεχώς με πίεζαν να δοκιμάζω από τα καλούδια τους, αλλά κι όταν πια είδαν ότι δεν άπλωνα πλέον τα χέρια μια, έφεραν και πολλά μήλα στο τραπέζι, ώστε κι από αυτά να δοκιμάσει ο Δεσπότης τους.
Πήρα ένα και με πολύ αργό τρόπο το καθάριζα για να φανεί σ’ αυτούς ότι πράγματι το ήθελα κι όταν το έφαγα κι αυτό με μεγάλη δυσκολία, σταμάτησα. Βλέποντας η αγρότισσα να σταματώ στο ένα, έλεγε με πολύ αγαθό τρόπο. Φάε Δέσποτα. Φάε κι άλλο μήλο. Εμείς για τα γουρούνια τα έχουμε.
Τί να της έλεγα λοιπόν; Αφού τα έχετε για τα γουρούνια, θα φάω ακόμη ένα. Όπως κατάλαβες κύριε Μιχάλη, κι εμείς οι Δεσποτάδες άνθρωποι ήμαστε και πολλά προβλήματα υγείας μας ακολουθούν κι αν δεν ήταν η χάρης του Θεού να μας κρατά όρθιους, γιατί έτσι θέλει Αυτός, τίποτε δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κι ας φαίνετε κάποια εξουσία επάνω μας όταν βρισκόμαστε στην εκκλησία.
Κι αυτή πάλι, του Θεού είναι, αφού Αυτόν εκπροσωπούμε όταν συμμετέχουμε στην λειτουργία. Όπως κι αν ο καθένας από εμάς την παρουσιάζει λοιπόν, δεν είναι δική μας αυτή, γι’ αυτό κι όταν ήμαστε εκτός εκκλησίας, μόνον τα προβλήματα της υγείας μας φαίνονται και τίποτε άλλο.
Αλλά κι αυτά, προς το συμφέρον της ψυχής μας τα έχουμε. Ο Θεός μας τα επιτρέπει και το κάνει για πολλούς λόγους. Εξαιτίας τους, κόβονται πολλά. Πάθη, έπαρση, εγωισμός, υπερηφάνεια κι ένα σορό άλλα που δεν υπολογίζουμε.
Και προσευχή προκαλούν οι σωματικές μας ασθένειες, όπως κι αν γίνεται κι αυτή. Αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ λοιπόν, θέλοντας και μη προσεύχομαι για να μένω ξυπνητός. Κι αφού δεν είναι σωστό να προσεύχομαι μόνον για μένα, για όλους τους ανθρώπους της Μητρόπολής μου το κάνω, όπως και για όλους τους ανθρώπους της γης.
Αν δεν είχα τέτοιο πρόβλημα, μπορεί και να μην το έκανα. Όπως βλέπεις λοιπόν κι αυτό ακόμη του Θεού είναι. Κατάλαβες; Αυτός μεριμνά για όλους μας, οπότε, κανείς δεν μπορεί να περηφανευθεί, ότι από μόνος του κάνει κάτι χρήσιμο για τον εαυτό του, ή για τον διπλανό του, όποιος κι αν είναι.
Μιχάλης Αλταλίκης
