Στην αυλή του σπιτιού μας καθόμουν ένα πρωινό πίνοντας τον καφέ μου παρέα με την γυναίκα μου και τον νεαρό Αντώνη είδαμε να ανοίγει την εξώπορτα του οικοπέδου μας και να μπαίνει μέσα με σκυμμένο κάπως το κεφάλι του, έτσι που να υποθέτει κανείς, ότι κάτι τον υποχρεώνει να μελετά με τις σκέψεις του.
Αυτός βέβαια, συνέχεια σκέφτεται και πάντα μελετάει αυτά που γυρίζουν μέσα στο μυαλό του κι αυτός είναι ο λόγος που ότι κι αν κάνει στην καθημερινότητά του δεν είναι εντελώς πρόχειρο δεδομένου ότι προσέχει πολύ πριν αποφασίσει τι να επιλέξει από αυτά που οι σκέψεις του τον οδηγούν να κάνει.
Παρ’ όλα αυτά όμως, το αποτέλεσμα που του προκύπτει κάθε φορά, ποτέ δεν είναι τέτοιο που αυτός υπολογίζει να δει σε όσα κι αν επιχειρεί, γι’ αυτό και δεν εμπιστεύεται πλέον ως επαρκώς σωστές τις επιλογές που του παρουσιάζει το μυαλό του.
Δεν μπορεί βέβαια να καταργήσει το μυαλό που έχει και να βάλει στην θέση του ένα άλλο ποιο επιλεκτικό δηλαδή ως προς τις κρίσεις του, όπως αρκετές φορές έχω ακούσει να το λέει και να λειτουργεί μάλιστα έτσι αυτό κι όπως αυτός θα ήθελε να είναι εργαζόμενο, ώστε αυτά που θα του προτείνει να επιλέξει ως ενέργειες, να καταλήγουν επιτέλους εκεί που αυτός και πάλι θα προτιμούσε να δει.
Την ευκολία του ψάχνει με λίγα λόγια, γιατί τα λάθη που του προκύπτουν από τις μέχρι τώρα επιλογές του, συνεχίζουν να του προκαλούν προβλήματα και δεν είναι λίγα, αλλά ούτε και χωρίς τις ανάλογες οικονομικές επιπτώσεις είναι.
Αν και σκεπτόμενος λοιπόν ο Αντώνης, δεν έχει το αποτέλεσμα που αυτός θα ήθελε να δει στις ενέργειές του, γι’ αυτό και τα βάζει με το προβληματικό μυαλό του όπως το χαρακτηρίζει, αφού από αυτό μόνον έμαθε να περιμένει τις σωστές λύσεις που του χρειάζονται.
Εγώ βέβαια του είπα αρκετές φορές, ότι δεν φταίει το μυαλό του για όσα του συμβαίνουν, αλλά οι επιλογές που κάνει μέσα από αυτά που το μυαλό του έχει την δυνατότητα να του παρουσιάσει απλόχερα.
Το μυαλό μας δηλαδή, αυτήν την δυνατότητα έχει μόνον, το να επιτρέπει στις σκέψεις να κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στους χώρους του. Κι επειδή έτσι ακριβώς έχει παραχωρηθεί προς τους ανθρώπους, κανείς από εμάς δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν την αναγκαία κατά άλλα δραστηριότητά του.
Αλλά ούτε και τρόπος υπάρχει, ώστε να γίνονται από μόνες τους οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μας έτσι όπως ο καθένας από εμάς δηλαδή θα ήθελε να του προκύπτουν σε κάθε περίπτωση και να είναι μάλιστα, σύμφωνες κάθε φορά, με το αποτέλεσμα της αρεσκείας μας.
Οπότε, όπως γίνεται με όλους εμάς, έτσι και στον νεαρό Αντώνη, καθόλου δεν ευθύνεται το μυαλό του, για τις σκέψεις που έχει την δυνατότητα να δέχεται στους χώρους του. Αλλά ούτε και οι σκέψεις που κυκλοφορούν στο μυαλό του ευθύνονται για το αποτέλεσμα που τον κάνει να δυσανασχετεί.
Αυτό που πραγματικά φταίει λοιπόν και δεν υπολογίζει, είναι οι συμβιβασμοί που αυτός κάνει, με τις επιλογές που αυτός και πάλι θέλει να συμβιβασθεί, ελπίζοντας ότι αυτές ιδικά θα του φέρουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
Με δική του ευθύνη δηλαδή πείθει τον εαυτό του να δεχθεί την αξία των επιλογών που έκανε και με αυτήν την δικαιολογία μετά υποχρεώνεται να ακολουθήσει τις οδηγίες των επιλογών του κι αυτές επί της ουσίας είναι που κατευθύνουν τις ενέργειές του, όπως και την ζωή του κατ’ επέκταση και κανείς άλλος.
Και του συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί έμαθε πολύ απλά κι αυτός όπως και πολλοί άλλοι γύρο μας, να περιτυλίγει καλά πρώτα τις σκέψεις που επιλέγει κάθε φορά να ακολουθήσει, με αρκετό εγωισμό για να συμφωνούν αυτές μαζί του και με πολύ επιθυμία πασπαλισμένες να τις συνοδεύουν, για να περιμένει το αποτέλεσμα των ενεργειών του εκεί κι έτσι όπως αυτός θα ήθελε να το δει.
Κι επειδή πράγματι δεν το βγαίνουν τα προγνωστικά, πολύ λογικά στεναχωριέται μετά, όταν βλέπει το αποτέλεσμα των ενεργειών του να παίρνει διαφορετικό δρόμο από αυτόν που αυτός περίμενε να πάρει.
Τον στεναχωρεί όμως αυτή η ανεπιθύμητη κατάληξη, γιατί την ακολουθούν όπως είπαμε οι ανάλογες οικονομικές κι όχι μόνον συνέπιες, τις οποίες βέβαια, αρνείται, ή δυσκολεύετε να δεχθεί ο Αντώνης ως αποτέλεσμα των εγωιστικών του επιλογών.
Εμμένει συνεχώς λοιπόν να ρίχνει τις ευθύνες του μακριά από τον εαυτό του και τις περισσότερες φορές μάλιστα να τις φορτώνει, πάνω σ’ αυτό που από μόνο του είναι μοιρολατρικό ως αποτέλεσμα. Ότι δεν είναι δηλαδή οι εγωιστικές του επιλογές οι αιτείς των λαθών του, αλλά οι κακές συγκυρίες που του τα προκαλούν.
Έχοντας όμως αυτό το σκεπτικό καταχωρημένο στο μυαλό του ο Αντώνης, λογικά πια κι από μόνος του διαιωνίζει την αδυναμία του να περιορίσει τα λάθη του, αλλά και καμιά προσπάθεια δεν βλέπω να κάνει, ώστε να αναζητήσει την αλήθεια τουλάχιστον επί του θέματος και μετά ας κάνει ότι θέλει αφού έχει το ελεύθερο της κρίσης του
Τον αποκαλώ νεαρό βέβαια, γιατί τα μισά από τα δικά μου χρόνια έχει διανύσει στην μέχρι τώρα ζωή του, την οποία πρέπει να πω, ότι αρκετά καλά έως ένα σημείο αντιμετωπίζει για την ηλικία του, έστω κι αν κάνει πολλά λάθη ως πραγματικά απαίδευτος, αφού και οικογένεια έχει και επιχείρηση διατηρεί.
Μας πλησίασε ωστόσο ο Αντώνης κι επειδή βάδιζε αργά κατά την συνήθειά του, πρόλαβα κι εγώ να ολοκληρώσω τις σκέψεις που από μόνος μου έκανα κι αφορούσαν το προσωπικότητά του.
Αφού μας καλημέρισε όμως πρώτα, ζήτησε να πιει κι ένα καφέ μαζί μας στην συνέχεια, ώστε με αυτήν την ευκαιρία ως πρόσχημα, να εξετάσει μαζί μου και με την ησυχία του όπως μας είπε, κάτι που τον απασχολούσε και ήθελε να έχει μαζί με την δική του και μια ποιο έμπειρη γνώμη επί του θέματος.
Πρώτη του φορά έκανε μια τέτοια επιλεκτική κίνηση ο Αντώνης κι αυτήν μάλλον προσπαθώντας να μου φανερώσει, πίνοντας και μια γουλιά από τον καφέ του, έκανε μετά από λίγο μια μικρή εισαγωγή.
Εσύ κύριε Μιχάλη, έλεγε, αρκετές φορές μου είπες ότι μου λείπουν πολλές γνώσεις κι ότι δεν φτάνει μόνον το να επιθυμούμε κάτι προκειμένου να το διεκδικήσουμε. Όπως μου είπες κι ότι αν δεν ελέγχουμε εξ ολοκλήρου αυτά που σκεφτόμαστε, ποιο εύκολα μας οδηγούν στο λάθος οι ενέργειές μας παρά στην επιτυχία.
Πρέπει να σου πω κι εγώ τώρα, ότι αν και τα μελέτησα πολλές φορές αυτά που μου είπες, δεν τα κατάλαβα και πολύ καλά, γι’ αυτό και θέλω να σε ρωτήσω σήμερα, τί ακριβώς νομίζεις δηλαδή ότι πρέπει να κάνω, ώστε να αποφύγω τα λάθη μου, αλλά και τις σκέψεις μου να κάνω ποιο χρήσιμες για την περίπτωσή μου.
Αυτά είπε ο Αντώνης και με κοιτούσε έντονα με τα γεμάτα απορίες μάτια του μετά, ελπίζοντας μάλλον να πάρει μια απάντηση, που θα έμοιαζε με κάτι σαν τυφλοσούρτη θα έλεγα και να ταιριάζει αυτή απόλυτα μάλιστα, σε όλους τους δικούς του προβληματισμούς.
Τον κοιτούσα κι εγώ όμως και χωρίς περιστροφές, του έλεγα το αυτονόητο. Με αυτά τα λίγα που μου είπες Αντώνη κι έτσι όπως μου τα έθεσες, θα πρέπει να σου πω κι εγώ με την σειρά μου ότι ένα βουνό ολόκληρο από επιμέρους θέματα έριξες μπροστά μου και με μια απλή λέξη, ή με μια απλή συμβουλή έστω δική μου, περιμένεις να ακούσεις εσύ, αυτά που έβαλες με το μυαλό σου να ελπίζεις.
Κι αν προσθέσω τώρα, μαζί με αυτά που είπες και όλα τα άλλα που έχεις καταχωρημένα στο μυαλό σου και δεν μπορείς να τα εκφράσεις, γιατί τις περισσότερες φορές, αλλά λέμε και άλλα θέλουμε να πούμε από αυτά που σκεφτόμαστε να τσεκάρουμε αν θέλεις με κάποιον άλλον, εγώ θα πρέπει να μιλώ ένα χρόνο και δεν ξέρω αν μου φτάσει αυτός, προκειμένου να καλύψω τα θέματα που έθεσες κι εσύ νόμισες ότι μπορεί να απαντηθούν τόσο εύκολα.
Κι αφού όπως είπες, δεν μπόρεσες να καταλάβεις τα λίγα που άκουσες να σου λέω, θα μπορέσεις λες να καταλάβεις τα πολλά που θα υποχρεωθώ να σου πω, την στιγμή μάλιστα που δεν γνωρίζεις καν, αν όντως σου λείπουν γνώσεις;
Που δεν ξέρεις δηλαδή, αν είναι βασικές αυτές, ή όχι κι αν έπρεπε να τις είχες υπόψιν σου, πριν ακόμη αρχίσεις να κρατάς σκέψεις στο μυαλό σου, αφού όπως κι εσύ το έζησες, με αυτές ως οδηγό διαμόρφωσες τον μέχρι στιγμής εαυτό σου.
Παρ’ όλα αυτά όμως κάτι θα τολμήσω να σου πω στην συνέχεια κι αν μετά από αυτά θελήσεις να σου προσθέσω περισσότερα, ευχαρίστως θα το κάνω, για να καταλάβεις κι εσύ, ότι τίποτε δεν είναι εύκολο στην ζωή μας, όπως και τίποτε δεν εξαρτά από τις προσωπικές μας επιθυμίες και μόνον για όσα επιδιώκουμε.
Κι επειδή από άλλες κουβέντες που κάναμε μαζί κατά καιρούς γνωρίζω, ότι εσύ μελετάς μεν αυτά που ακούς, αλλά τα κρατάς μέσα σου για κάποιο χρονικό διάστημα μόνον και για όσο χρόνο οι προσωπικές σου απόψεις και σκέψεις, σου επιτρέπουν να τα εφαρμόζεις εκεί που νομίζεις ότι σε χρειάζονται.
Σήμερα λοιπόν θα προτιμήσω να σου πω αυτά που σαν βάση πρέπει να έχεις υπόψιν σου και θα είμαι πολύ ποιο σαφής σ’ αυτά που θα σου παρουσιάσω, ώστε να τα θυμάσαι συνέχεια κι όχι όποτε θέλεις εσύ.
Μέσα δε από τα παραδείγματα που θα σου δώσω να έχεις κι αυτά υπόψιν σου ως βοηθήματα, ευελπιστώ ότι όχι μόνον θα θυμάσαι ευκολότερα πλέον τα νόημα του περιεχομένου τους, αλλά και τα ίδια τα νοήματα θα μπορέσεις να αξιοποιήσεις σωστά, όπου κι αν μελλοντικά θα σου γίνουν αναγκαία.
Και ασφαλώς θα το κάνω έτσι, ώστε και μέσα από αυτά να σε υποχρεώσω κατά κάποιον τρόπο να καταλάβεις καλύτερα αν θέλεις, ότι μόνον με πραγματικές γνώσεις πλέον πρέπει να μπαίνεις στην διαδικασία να επεξεργάζεσαι και αρκετά μάλιστα αυτά που σκέφτεσαι να ακολουθήσεις, ή να εφαρμόσεις κάπου.
Και για να έχεις κάποιο ελεγχόμενο τουλάχιστον αποτέλεσμα, ποτέ μη ξεκινάς τα παραπάνω, με οδηγό τις επιθυμίες σου και μόνον και προπαντός, όταν μαζί με αυτές, είσαι επηρεασμένος κι από τις φαντασίες που συμμετέχουν στις σκέψεις σου κι εμπλουτίζουν έντεχνα τις επιθυμίες σου.
Η αλήθεια πάντως είναι, ότι όπως κάνουμε όλοι όμως, έτσι κι εσύ, όχι σ’ εμένα, αλλά σέ πνευματικό έπρεπε να απευθύνεις τους προβληματισμούς σου, αν ήθελες να έχεις ένα πιο σίγουρο αποτέλεσμα.
Επειδή όμως εδώ που ζεις, δύσκολα μπορείς να βρεις κάποιον έμπειρο από αυτούς, κάνε αρκετή υπομονή μαζί μου μέχρι να τον αναζητήσεις κάπου αλλού τουλάχιστον και με πολύ προσοχή άκουγε αυτά που θα σου λέω αν θέλεις, κατανοώντας βέβαια, ότι κι εγώ σαν κι εσένα βιοπαλαιστής σπουδάζω ακόμη κι όσα έχω να σου πω σχετικά με τους προβληματισμούς σου, από τις εμπειρίες μου θα ξεπροβάλουν.
Όσο γι’ αυτά που σου λείπουν και πρέπει απαραιτήτως να μάθεις αν θέλεις, δεν είναι λίγα όπως σου είπα, αλλά ούτε κι εύκολα τα κατανοεί κανείς, όταν ο νους του περιβάλλεται από τα γνωστά εμπόδια του εγωισμού.
Αυτό ιδικά, το ότι ο νους μας περιβάλλεται από τα εμπόδια του εγωισμού δηλαδή, ποτέ μη το ξεχάσεις. Μελέτησέ το πολλές φορές αν θέλεις κι αν συμφωνήσεις μαζί μου, έχε το σαν τον καθρέπτη μπροστά σου, γιατί συνεχώς θα σε χρειάζεται, αφού όσα κι αν καταφέρω να σου παρουσιάσω από την προσωπική μου πείρα και μόνον, πάνω σ’ αυτό τον σκόπελο θα στηρίζονται.
Κι επειδή όλα αυτά που ενεδρεύουν στο μυαλό μας κι εμείς τα επιτρέψαμε να εγκατασταθούν εκεί, επιλέγοντάς τα μέσα από τις παρεμβολές που δεχόμαστε, ή δεχθήκαμε κατά καιρούς, είναι αυτά που διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας και κατά συνέπια, αυτά που κατευθύνουν την ζωή μας, από αυτό το σημείο θα πρέπει να αρχίσει κι εσύ να μελετάς πως να υπάρχει στην ζωή, αφού όλα, μα όλα, από αυτήν την συσχέτιση ξεκινούν.
Για να το κατανοήσεις δε καλύτερα αυτό που σου λέω, θα σου θυμίσω κάτι που αναφέρεται στην θρησκευτική μας ιστορία και ιδικά στους πρώτους ανθρώπους. Τον Αδάμ και την Εύα δηλαδή. Αυτοί λοιπόν, ζούσαν σαν θεοί μέσα στον παράδεισο και ως τέτοιοι, από τίποτε δεν είχαν ανάγκη ώστε να το επιθυμούν.
Ο εγωισμός όμως, προϋπήρχε των ανθρώπων ως οντότητα κι επειδή ζήλεψε αν θέλεις την ατάραχη ζωή τους, έβαλε με το άρρωστο μυαλό του να κυριαρχήσει επ’ αυτών, όπως και να τους οικειοποιηθεί στην συνέχεια.
Αυτό σχεδιάζοντας λοιπόν, εύκολα και γρήγορα κατάφερε να φορτώσει και σ’ αυτούς, ένα μέρος έστω από τον δικό του εγωισμό κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουν οι άνθρωποι, από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν εκτός παραδείσου, χάνοντας μαζί με αυτόν και όλα τα προνόμια που είχαν.
Από τότε δηλαδή οι άνθρωποι πασχίζουν πως να επιβιώσουν πλέον, από εκεί που τα είχαν όλα στα πόδια τους κι ακόμη ζούμε βασανιστικά εμείς οι μετέπειτα κληρονόμοι τους, γιατί ακόμη θα πω πάλι δεν καταλάβαμε, ότι ο εγωισμός μας έφερε σ’ αυτήν την δυσμενή θέση.
Κατάλαβες τώρα Αντώνη γιατί πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτόν πρώτα; Από τον εγωισμό λοιπόν. Κι αφού εντοπίσουμε την ύπαρξή του, πάραυτα πρέπει να τον αποβάλουμε από την ζωή μας, γιατί όσο μένει αυτός μέσα μας και γύρο μας, μόνον κακό κάνει και μάλιστα, ανεπανόρθωτο θα γίνει αν δεν προσέχουνε στο εξής τι μελετάμε, τι λέμε και τι κάνουμε μέσω αυτού.
Πάρε όμως μια ανάσα τώρα κι αφού μελετήσεις καλά αυτά που άκουσες σήμερα και σ’ ενδιαφέρει να ακούσεις αύριο περισσότερα, τότε, να επαναλάβεις την επίσκεψή σου. Από τα δικάσου ερωτήματα πάντως θα καταλάβω κι εγώ, αν πράγματι ενδιαφέρεσαι να μπεις σε μια ελεγχόμενη σειρά κι αν πράγματι θέλεις να πιάσεις από την αρχή το θέμα που σε απασχολεί και επηρεάζει την καθ’ αυτώ ζωή σου.
Απαντώντας ο Αντώνης σ’ αυτά που άκουσε, έλεγε αρκετά σκεπτικός. Καλά τα είπες κύριε Μιχάλη κι όπως νομίζω, όλα τα κατάλαβα. Θα πρέπει να σου πω όμως, ότι δεν περίμενα να ακούσω τέτοια πράγματα σήμερα. Νόμιζα δηλαδή ότι θα μου έλεγες κάτι που τώρα να ταιριάζει και να αφορά αυτά που με απασχολούν.
Λίγο πρόχειρα βέβαια θα πεις εσύ ότι τα σκέφτηκα εγώ, ενώ εσύ, το πήγες πολύ βαθιά και από την αρχή όπως μου έδωσες να καταλάβω. Πως όμως ν’ αρχίσω από την αρχή; Αφού τώρα με τρέχουν τα προβλήματα μου και δεν τα προλαβαίνω; Κάτι ποιο σύντομο δεν είχες να μου πεις δηλαδή;
Να τσεκάρω μαζί σου αυτά που σκέφτομαι τώρα θέλησα κι όχι να πάω από την αρχή στο σχολείο. Αυτά που μου είπες, έπρεπε να μας τα πουν οι γονείς μας, οι δάσκαλοι μας και οι παπάδες αν θέλεις, όταν ήμασταν μικροί.
Τώρα που έγινα εγώ πατέρας και μια μικρή έστω επιχείρηση διατηρώ, πού θα βρω χρόνο να μαθητεύσω όπως είπες και πως θα καλύψω τα καινά που είδες εσύ να έχω, αφού με κυνηγούν ένα σορό προβλήματα;
Θα έρθω ξανά ωστόσο προκειμένου να κουβεντιάσουμε το θέμα ποιο εκτεταμένα, γιατί μου άρεσε η τοποθέτηση που έκανες. Δεν ξέρω όμως πως, πότε και για ποιον καιρό θα με χριστούν αυτά που μου είπες, όπως κι αυτά που υπολογίζω ότι θα μου πεις αργότερα.
Αυτά μου είπε ο Αντώνης κι αφού μας χαιρέτησε, με τον ίδιο τρόπο που μας επισκέφτηκε πήρε τον δρόμο της επιστροφής του, έχοντας και πάλι το κεφάλι του κατεβασμένο, από το επιπλέον βάρος μάλλον που εγώ του φόρτωσα στο μυαλό του.
Μιχάλης Αλταλίκης
