Πριν από δύο χρόνια όμως και κατά την περίοδο που λειτουργούσε μια διεθνής έκθεση επίπλων στην Θεσσαλονίκη, μεταφέραμε εμείς από την Γερμανία με την εταιρεία μας, μια μεγάλη σειρά ειδικών μηχανημάτων για επιπλοποιούς, κατασκευαστής των ο οποίων ήταν ένας σοβαρός επίσης Γερμανικός οίκος.
Όταν λοιπόν ήρθαν εκείνα τα μηχανήματα στο λιμάνι της πόλης μας, τα παραδώσαμε εμείς καθώς ήμασταν υποχρεωμένοι στον αντιπρόσωπό τους, σύμφωνα με τις οδηγίες του αποστολέα βέβαια, σ’ αυτόν δηλαδή που ο παραπάνω οίκος μας δήλωσε ως τέτοιον.
Αφότου πήρε όμως αυτός από τα γραφεία μας, τα σχετικά συνοδευτικά έγγραφα της συγκεκριμένης εισαγωγής, νόμιμα πλέον μπορούσε, όχι μόνον να τα παραλάβει από το Τελωνείο, αλλά και να τα παρουσιάσει στην εν’ λόγω έκθεση, όπως ακριβώς υποσχέθηκε να κάνει στον Γερμανό κατασκευαστή και συνεργάτη του.
Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που εισήχθησαν αυτά τα μηχανήματα κι εμείς ως μεταφορείς τους, δεν είχαμε κανένα λόγο, αλλά ούτε και καμιά νόμιμη αρμοδιότητα που να μας υποχρεώνει να γνωρίζουμε κάτι για την τύχη τους.
Ήρθαν δηλαδή. Τα είδαμε, τα παραδώσαμε κι αφού δεν μας έπεφτε κανένας λόγος όπως το λέμε πολύ απλά, τα ξεχάσαμε. Συμπτωματικά όμως, τα είδαμε να υπάρχουν ακόμη στον περιβάλλοντα χώρο της αποθήκης που τα ξεφορτώσαμε από τις νταλίκες και να παραμένουν εκεί σκονισμένα και κάπως σκεπασμένα με έναν παλιό και καταξεσχισμένο μουσαμά.
Γνωρίζοντας όμως εμείς και πολύ καλά μάλιστα εκ πείρας, τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στο χώρο του λιμένος, με το δίκαιό μας υπολογίσαμε ότι κινδύνευαν να καταστραφούν εκείνα τα μηχανήματα, όχι μόνον λόγω των καιρικών συνθηκών, αλλά και λόγω της μακρόχρονης παραμονής τους στον υπαίθριο χώρο της αποθήκης του λιμένος, δεδομένου ότι αυτή ιδικά, βρισκόταν πολύ κοντά προς στην θάλασσα.
Όπως είχαμε ηθική και μόνο υποχρέωση προς τον αποστολέα, την ίδια ώρα ενημερώσαμε κι εγγράφως μάλιστα για ευνόητους λόγους, τόσο τον αντιπρόσωπο που τα παρέλαβε, όσο και τον κατασκευαστή που τα έστειλε, ότι τα μηχανήματα τους κινδύνευαν να καταστραφούν αφού ακόμη παρέμεναν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες, αποθηκευμένα στον υπαίθριο χώρο της αποθήκης του λιμένος.
Ο αντιπρόσωπος τους όμως, καμιά σημασία δεν έδωσε στις δικές μας ανησυχίες, αν και δεν μας έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό βέβαια, για τον λόγο ότι αυτός ιδικά, δεν είχε καμιά σχέση με μηχανήματα όπως τον γνωρίζαμε, αλλά δεν ήξερε και τίποτε από την δουλειά που έκαναν εκείνα τα μηχανήματα που αντιπροσώπευε και προπαντός δεν ήξερε, από τι θα μπορούσαν να κινδυνεύουν αυτά, αν έμεναν έστω και για μια μέρα αποθηκευμένα σε υπαίθριο χώρο και μάλιστα δίπλα από την θάλασσα.
Μας απάντησε ωστόσο μετά από την τρίτη, ή τέταρτη ιδιοποίηση που του κάναμε κι αυτό που μας έλεγε αισιοδοξώντας, ήταν ότι έχει σκοπό να τα πουλήσει κι ότι εφόσον έπρεπε να τα έχει κάπου πρόχειρα προκειμένου να τα προβάλει εύκολα στους ενδιαφερόμενους, καλώς έμεναν τα μηχανήματα τους εκεί, οπότε δεν έπρεπε να ανησυχούμε κι εμείς τόσο πολύ, αφού με την δική μας υπερβολική ανησυχία, τον παρουσιάζαμε αδιάφορο προς τον κατασκευαστή τους.
Πεπεισμένος κι ο Γερμανός κατασκευαστής, ότι ο αντιπρόσωπος του ήξερε τι έκανε, μας διεμήνυε κι αυτός εγγράφως, αν και μετά από όντως επανειλημμένες ιδιοποιήσεις μας, ότι δεν έπρεπε να ανησυχούμε τόσο πολύ, αφού τα μηχανήματά του ήταν στα πρόθυρα να πωληθούν κι ότι σε λίγο θα τα έπαιρναν μέσα από την αποθήκη οι αγοραστές τους.
Όντως ανήσυχοι εμείς, βάλαμε και τον διευθυντή μας να μιλήσει με αυτόν ιδικά από τηλεφώνου και να του διευκρινίσει ακόμη μια φορά, ότι τα μηχανήματα του δεν βρισκόταν μέσα, αλλά έξω από την αποθήκη που τα παραδώσαμε κι ότι λογικά έπρεπε να κάνει κάτι και σύντομα μάλιστα πριν να ήταν πολύ αργά για τα μηχανήματα του.
Γελούσε αυτός όταν άκουγε ότι τα μηχανήματα του ήταν αποθηκευμένα σε υπαίθριο χώρο και ανταπαντώντας μάλιστα στον διευθυντή μας, του έλεγε γελώντας ότι μάλλον κάνουμε λάθος, αφού όπως τον ενημέρωσε ο αντιπρόσωπός του, τα δικά του μηχανήματα ήταν όντως εξασφαλισμένα και αποθηκευμένα μέσα σε αποθήκη κι ότι μάλλον για μηχανήματα άλλου κατασκευαστή του μιλούσαμε.
Του ήταν αδύνατον δηλαδή να πιστέψει, ότι τα δικά του μηχανήματα ήταν αυτά για τα οποία ανησυχούμε, αφού αυτός ήξερε και καλύτερα από εμάς βέβαια, ότι πράγματι κινδύνευαν να καταστραφούν αυτά, αν όντως ήταν τοποθετημένα κάπου στο ύπαιθρο και κοντά σε θάλασσα μάλιστα όπως του το λέγαμε.
Για να απαλλαγούμε όμως εμείς από κάθε είδους ευθύνης ως μεταφορείς του, δεν σταματούσαμε να τους ενοχλούμε και κάθε τρίμηνο μάλιστα τους κάναμε την ίδια έγγραφη υπενθύμιση στο εξής, αφού βεβαιωμένα πια αυτοί δυσκολευόταν να καταλάβουν ότι με κάθε τρόπο προσπαθούσαμε να τους προστατέψουμε σαν εταιρεία.
Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια όμως από τότε που αυτά τα μηχανήματα εισήχθησαν στην Θεσσαλονίκη και ακόμη βρισκόταν απούλητα κι αποθηκευμένα στον ίδιο υπαίθριο αποθηκευτικό χώρο και σκεπασμένα αν μπορούμε να το πούμε κι αυτό, μ’ εκείνον τον καταξεσκισμένο μουσαμά που καμιά προστασία δεν μπορούσε να τα προσφέρει.
Μέχρι τότε λοιπόν, αγνοούσα εγώ την άφιξη τους, όπως και το ιστορικό τους βέβαια, αφού τίποτε από όλα αυτά που τους συνέβησαν δεν ανήκε στην δική μου αρμοδιότητα. Μάλωσαν όμως κάποια στιγμή μεταξύ τους, ο κατασκευαστής δηλαδή κι ο αντιπρόσωπο του και για ευνόητους λόγους βρέθηκαν στα δικαστήρια, οπότε ήρθε ο Γερμανός και ιδιοκτήτης της κατασκευαστής εταιρείας στην Θεσσαλονίκη, προκειμένου να ενδιαφερθεί ο ίδιος προσωπικά για την τύχη των μηχανημάτων του.
Όπως ήταν απαραίτητο όμως κι αυτό, επισκέφτηκε και τα γραφεία μας ο εν λόγω Γερμανός, προκειμένου να παραλάβει από το αρμόδιο τμήμα εισαγωγής, αντίγραφα των σχετικών με τα μηχανήματά του Τελωνειακών εγγράφων, δεδομένου όπως διευκρίνιζε, βρήκε ενδιαφερόμενους να τους τα πουλήσει.
Μερικά από αυτά όπως έλεγε, θα τα διέθετε σε κάποιον πελάτη του στην Θεσσαλονίκη και τα υπόλοιπα σε κάποιον άλλον πελάτη που βρήκε στην Τουρκία, για τα οποία βέβαια, ζητούσε να μάθει από εμάς ως μεταφορείς, αν μπορούσαμε να του τα μεταφέρουμε εκεί.
Αφού πήρε τα αντίγραφα που μας ζήτησε, θέλησε στην συνέχεια να δει και τα μηχανήματά του ο άνθρωπος, πριν φτάσει στο σημείο να τα παρουσιάσει στους ενδιαφερόμενους κι επειδή κανείς από τους συνάδελφους δεν ήθελε να είναι κοντά, όταν αυτός θα έβλεπε την κατάστασή τους, μου ζήτησαν να τον συνοδεύσω εγώ μέχρι το Τελωνείο.
Ο λόγος της δικής μου συμμετοχής στο δικό του πρόβλημα, ήταν ότι όλους τους ξένους επισκέπτες μας, εγώ τους υποδεχόμουν κι επειδή αργά η γρήγορα σ’ μένα θα κατέληγε κι αυτός, αναζητώντας τρόπο να μεταφέρει μερικά από τα μηχανήματά του στην Τουρκία όπως τους είπε, μου τον φόρτωσαν από την αρχή.
Αφού με ενημέρωσαν πρωτίστως οι συνάδελφοί μου, τα σχετικά με το θέμα του, δεν άργησε ο διευθυντής μας να φέρει στο προσωπικό μου γραφείο τον Γερμανό κατασκευαστεί κι αφού μου τον παρουσίασε, του εξήγησε στην συνέχεια, ότι μαζί μου μπορούσε να διευθετήσει όποιο θέμα τον απασχολούσε κι αφορούσε βέβαια την δική του εξυπηρέτηση.
Ήταν μεγαλόσωμος άνθρωπος αυτός όπως τον έβλεπα κι από όσα έμαθα πριν από λίγο για την υπόθεση του, φοβήθηκα ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει ο οργανισμός του, αυτά που θα έβλεπε στο λιμάνι και στο σημείο που βρισκόταν σαν αποθηκευμένα τα μηχανήματα του.
Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε, που τον παρακαλούσα να μείνουμε για λίγο ακόμη στο γραφείο μου, έως ότου μπορέσω να τον προετοιμάσω κάπως τουλάχιστον, σχετικά με την εικόνα που θα έβλεπε να έχουν τα μηχανήματά του, αλλά επέμενε αυτός να μου λέει ότι ήθελε να πάμε αμέσως στον χώρο της αποθήκευσής τους, γιατί όπως μου το τόνιζε, τον περίμεναν οι πελάτες του κι ότι βιαζόταν να τα δει αυτός πρώτα πριν τα δείξει και σ’ αυτούς.
Τον πήρα μαζί μου λοιπόν αφού δεν γινόταν διαφορετικά και με το μικρό μου αυτοκίνητο φτάσαμε γρήγορα σχεδόν την αποθήκη που βρισκόταν τα μηχανήματά του, αν και ήταν η πλέων απομακρυσμένη από την είσοδό του λιμένος.
Κατά την διάρκεια της διαδρομή μας όμως, δεν τον άφησα στην τύχη του. Έκανα πολλές προσπάθειες εκεί και με τρόπο μάλιστα, ώστε να τον προετοιμάσω κάπως για όσα θα διαπίστωνε σε λίγο, αλλά αυτός με κανένα τρόπο δεν ήθελε να δεχθεί την πραγματικότητα και με το δίκαιό του άλλωστε.
Όταν τελικά φτάσαμε στην συγκεκριμένη αποθήκη, παρκάρισα όπως έπρεπε δίπλα από τα μηχανήματα του, γνωρίζοντας βέβαια τον αριθμό της θέσης που βρισκόταν αυτά κι εξωτερικά της αποθήκης τοποθετημένα, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες που μου έδωσαν οι συνάδελφοί μου, αλλά και με πολύ φόβο ομολογουμένως του έδειξα τόσο τον χώρο, όσο και τον τρόπο που ήταν αυτά σκεπασμένα, σκεπτόμενος όπως ήταν λογικό και την φύση της αντίδρασής του.
Αν και τα έβλεπε λοιπόν αυτός, με τίποτε δεν ήθελε να δεχθεί, ότι εκείνα τα μηχανήματα που του έδειχνα ήταν τα δικά του κι ότι θα μπορούσαν αυτά να βρίσκονται εκτεθειμένα και για δύο ολόκληρα χρόνια μάλιστα στην βροχή και στην υγρασία της θάλασσας, για την οποία κι έλεγε όταν είδε να βρίσκεται τόσο κοντά προς την αποθήκη.
– Ξέρεις τι μηχανήματα είναι αυτά που θέλουμε να δούμε; Ξέρεις τι λεπτές εργασίες μπορούν να κάνουν αυτά με επιδέξια χέρια; Μπορείς να φανταστείς τώρα και πόση είναι η αξία τους; Είναι λοιπόν δυνατόν να μου λες χωρίς να σκάφτεσαι, ότι αυτά τα μηχανήματα που μου δείχνεις είναι τα δικά μου κι ότι βρίσκονται αποθηκευμένα σ’ αυτόν τον υπαίθριο χώρο;
Και μέσα σ’ αυτήν την αποθήκη που βλέπουμε, να βρίσκονται αυτά τοποθετημένα, πράγματι κινδυνεύουν να πάθουν πολύ μεγάλη ζημιά, αν δεν τα πάρω αμέσως. Η υγρασία και μόνον της θάλασσας που βλέπω να είναι τόσο κοντά προς την αποθήκη θα τα καταστρέψει και μαζί με αυτά θα καταστραφώ κι εγώ, γιατί η αξία τους είναι πάρα πολύ μεγάλη.
Πάψε λοιπόν να επιμένεις, ότι αυτά τα μηχανήματα είναι τα δικά μου κι ότι βρίσκονται έξω από την αποθήκη κι ότι είναι σκεπασμένα όπως βλέπω με αυτούς εδώ τους σχισμένους από τον καιρό μουσαμάδες.
Κακώς δηλαδή ισχυρίζεσαι, ότι είναι τα δικά μου, αφού όπως πολύ καλά το βλέπω, αυτά είναι εντελώς διαβρωμένα από την βροχή και την αλμύρα, γιατί πολύ αμφιβάλω, αν όντως είσαι εσύ σε θέση να μου φανείς κάπου χρήσιμος.
Πάμε λοιπόν μέσα στην αποθήκη να δούμε που βρίσκονται τα δικά μου μηχανήματα και να ξέρεις ότι δεν είναι καλό για σένα να είσαι τόσο πρόχειρος και να επιμένεις μάλιστα ότι ξέρεις δήθεν τι κάνεις και τι λες.
Κατάλαβε επιτέλους ότι δεν είναι δυνατόν αυτά που μου δείχνεις να είναι τα δικά μου μηχανήματα, γιατί όπως κι εσύ τα βλέπεις, αυτά είναι ήδη κατεστραμμένα και είναι τόσο κατεστραμμένα, που σε κανένα δεν είναι εύκολο να καταλάβει, ποιας ειδικότητας μηχανήματα είναι.
Αυτά λοιπόν μου έλεγε ο Γερμανός εντελώς συγχυσμένος, μη μπορώντας να χωνέψει τελικά, ότι εκείνα τα κατεστραμμένα μηχανήματα που του έδειχνα ήταν όντως τα δικά του.
Τον πήγα ωστόσο μέσα στην αποθήκη αφού επέμενε, ώστε να δει κι από μόνος του πλέον την καταχώρισή τους στο βιβλίο της αποθήκης, όπως και τον αριθμό τοποθέτησής τους στον συγκεκριμένο υπαίθριο χώρο, ώστε να δεχθεί επιτέλους την αλήθεια και να αντιμετωπίσει ψύχραιμα αυτό που φοβόταν, για να τελειώσει γρηγορότερα ει δυνατόν το μαρτύριο του.
Μπαίνοντας λοιπόν στο γραφείο του αποθηκάριου, τον ενημέρωσα όπως ήμουν υποχρεωμένος για τον λόγο της επίσκεψής μας, όπως και για την αδυναμία του Γερμανού να δεχθεί, ότι τα μηχανήματά του, ήταν αυτά που για δυό χρόνια βρισκόταν αποθηκευμένα στον περίβολο της αποθήκης του και μάλιστα στην θέση με το νούμερο 8.
Απόρησε αυτός για την επιμονή του Γερμανού, αλλά κι ευχαρίστως μας άνοιξε το βιβλίο καταχώρισης εμπορευμάτων της αποθήκης του. Μας βεβαίωνε δε με θάρρος ότι πράγματι και είναι τοποθετημένα αυτά στην θέση 8 κι αφού δέχτηκε στην συνέχεια και του Τελωνιακού ελεγκτού την επιβεβαίωση, θέλησαν κι αυτοί να μας δείξουν την θέση με το νούμερο 8.
Πριν βγούμε έξω από την αποθήκη τους όμως, ζήτησα από τον αποθηκάριο να καλέσει αμέσως ασθενοφόρο, προκειμένου να προλάβουμε το ενδεχόμενο να μας μείνει στα χέρια ο μεγαλόσωμος Γερμανός, αφού φοβόμουν την αντίδραση του όπως τους εξηγούσα, όταν τελικά αναγκαζόταν εκ των πραγμάτων να δεχθεί την σκληρή πραγματικότητα.
Κάλεσε βέβαια αυτός το ασθενοφόρο, αλλά και μέχρι να έρθει αυτό στον χώρο της αποθήκης, τουλάχιστον τρεις φορές μας ανάγκασε να τον ακολουθούμε ψάχνοντας χωρείς αποτέλεσμα, όχι έξω από την αποθήκη όπως του έδειχναν ο αποθηκάριος κι ο ελεγκτής, αλλά μέσα σ’ αυτήν όπως αυτός ήθελε να πιστεύει.
Προκειμένου να βρει λοιπόν αυτός τα μηχανήματα του εκεί που αυτός ήθελε, μας κούρασε αρκετά όπως καταλαβαίνετε κι επειδή δεν μπορούσαν να πηγαινοέρχονται συνεχώς μια μέσα και μια έξω από την αποθήκη τους, ο αποθηκάριος κι ο ελεγκτής δηλαδή, τον άφησαν κάποια στιγμή μόνο του και δίπλα από εμένα, προκειμένου να σκεφτεί επιτέλους, τι θα ήθελε να κάνει με κείνα τα μηχανήματα.
Απελπισμένος κι αυτός από το αποτέλεσμα αυτού που υποχρεωνόταν να κάνει, εξετάζοντας ξανά και ξανά δηλαδή αυτό που για κανένα λόγο δεν ήθελε να δεχθεί, εκ των πραγμάτων πια αναγκαζόταν θέλοντας και μη να αναγνωρίσει εκείνα τα μηχανήματα ως όντως δικά του.
Το σχήμα τους ήταν αυτό που τον οδηγούσε σ’ αυτήν την απόφαση, οπότε έκανε μια κίνηση στο τέλος και με τα δάχτυλα του χεριού του έδιωξε την σκουριά και τα χώματα πάνω από τις πρώην λείες επιφάνειες των μηχανημάτων του, θέλοντας να βεβαιωθεί μάλλον ότι πράγματι ήταν δικά του αυτά, αφού όπως κι ο ίδιος είπε, λόγο της διάβρωσής τους, σε κανέναν δεν ήταν εύκολο να αναγνωρίσει την ειδικότητα τους.
Μόλις όμως έφυγαν οι σκουριές κι αντίκρισε αυτός το μέγεθος της διάβρωσης που υπέστησαν εκείνα τα πολύ ακριβά μηχανήματα, έκανε ένα αχ και πριν προλάβω να τον πιάσω εγώ, σωριάστηκε αυτός κάτω σαν μπαλόνι που ξεφουσκώνει.
Έσκυψα πάνω του στην συνέχεια όπως καταλαβαίνετε κι ενώ καλούσα τον αποθηκάριο να με βοηθήσει, έκανα συγχρόνως μαλάξεις στο στήθος εκείνου του μεγαλόσωμου ανθρώπου, στην προσπάθεια μου να τον συμπαρασταθώ τουλάχιστον.
Δεν ήμουν σε θέση να ξέρω, αν ζούσε αυτός ή όχι, αλλά όπως έπρεπε, συνέχιζα τις προσπάθειές μου. Ερχόταν βέβαια το ασθενοφόρο όπως άκουγα από τον ήχο της σειρήνας του, αλλά μου φάνηκε ότι ήταν πολύ μακρά ακόμη από την αποθήκη κι αυτό ήταν κάτι που μου έκανε να ανησυχώ σοβαρά πλέον για την εξέλιξη της υγείας του.
Ωστόσο όμως, δεν έπαψα να καλώ τον αποθηκάριο, όπως κι όλους τους άλλους που βρισκόταν εκείνη την ώρα στην αποθήκη να με βοηθήσουν. Κι ενώ εγώ έκανα τέτοια, σηκώθηκε αυτός από εκεί που ξάπλωνε κι αφού με έσπρωξε από πάνω του, στράφηκε ξανά προς τα μηχανήματά του.
Στάθηκε για λίγο μπροστά τους κι αμέσως μετά άπλωσε τα χέρια του και σκούπισε για δεύτερη φορά την σκουριά τους, προφανώς για να σιγουρευτεί μάλλον, αν όντως είδε καλά ή όχι την πρώτη του φορά.
Μόλις όμως σιγουρεύτηκε, ότι καλά είδε, έγειρε τότε το σώμα του προς τα πίσω και φαρδύς, πλατύς και βαρύς όπως ήταν, έπεσε κάτω χωρείς να βγάλει άχνα από το στόμα του, πράγμα βέβαια που μου έκανε να πιστέψω τελικά, ότι μάλλον είχε πεθάνει.
Στις φωνές που έβαλα όπως σας είπα, ήρθαν τρέχοντας αυτοί που ήταν μέσα στην αποθήκη και μαζί μ’ εμένα, προσπαθούσαν να βοηθήσουν εκείνον τον κατά τα άλλα άτυχο άνθρωπο, ο οποίος έχανε την ζωή του όπως βλέπαμε, ενώ βρισκόταν μακριά από τους δικούς του.
Ήρθε ωστόσο το ασθενοφόρο κι αφού τον βάλαμε μέσα, σε πέντε λεπτά τον πήγαμε στο πρώτων βοηθειών, αυτό δηλαδή που λειτουργούσε τότε που αναφέρομαι έξω από το λιμάνι κι ευτυχώς γι’ αυτόν τον προλάβαμε. Γλήτωσε δηλαδή ο άνθρωπος την ζωή του.
Τον πήγαμε και στο νοσοκομείο βέβαια στην συνέχεια για προληπτικούς λόγους, όπου και τον κράτησαν οι γιατροί εκεί για λίγες μέρες κοντά τους, προκειμένου να παρακολουθήσουν την κατάσταση της καρδιάς του, αφού με το δίκαιό της κι αυτή, υπέστη πολύ δυνατό σοκ.
Τρείς μέρες μόνον έμεινε εκεί ο άνθρωπος κι αφού του το επέτρεψαν οι γιατροί, έφυγε τελικά για την πατρίδα του, αλλά χωρείς να τον δω εγώ, για τον λόγο ότι ήμουν απασχολημένος με υποθέσεις της υπηρεσίας μου, οι οποίες και με κρατούσαν μακριά από την πόλη μας.
Δεν έμαθα δηλαδή τι απέγινε τελικά, αλλά ήθελε δεν ήθελε, άφησε στο λιμάνι και στα αζήτητα εκείνα τα άχρηστα πλέον μηχανήματα του, όπως τον συμβούλεψα οι συνάδελφοι μου να κάνει βέβαια, γιατί αν έκανε όπως αυτός υπολόγιζε, να τα επανεισάγει δηλαδή στην Γερμανία, θα έκανε πολλά και περιττά έξοδα, χωρίς κανένα μα κανένα αποτέλεσμα.
Μιχάλης Αλταλίκης
